bir çarşamba akşamı..

uzun zamandır..
1 gün öncesinden bu kadar heyecanlanmıyordum Galatasaray maçları için..
salıdan başladı bu sefer..

maç saati..
ancak yemek yiyebiliyoruz..
eve geç geldiğimizden, iş-güç..
o da dışarıdan söylenmiş yemek..
ama önümdeki paketi açıp mutfaktan bardak almaya gidecek kadar bile kıpırdayamıyorum..
gözümü ekrandan ayıramıyorum..

1 dk bakmasam sanki gol yiyeceğiz..
aralıksız izliyorum..
ilk 3 dk birkaç atağımız var gibi,
ama sonra Bordeaux fena yükleniyor..
şimdi gol yedik-yiyeceğiz-yemeyelim diye diye bir 10 dk ecel terleriyle geçiyor..
sonrasında sanki bizim oyuncular
“ bi saniye ya, biz de koskoca Galatasarayız “ diyip,
rakibinin ayağından birkaç top alabiliyor…

bu sıralarda da müthiş bir gol kaçırıyoruz zaten…
Kewel kalenin dibinde..
kaleci can havliyle önüne atlıyor..
hikmetinden sual olunmayan yuvarlak meşin,
kalecinin bilinçsizce salladığı ayağına çarparak kornere çıkıyor..
birkaç atak daha deniyoruz..

fakat beni bir yerde maçtan çok spiker ve yorumcu ilgilendirmeye başlıyor..
yahu insan bu kadar mı kazma olur kardeşim..
Ömer Üründül’ e zaten gıcığım..

inanılmaz bir gol tehlikesi yaşıyoruz kalemizde..
spiker diyor ki: muhteşem bir kafa vuruşu..
ne zamandan beri rakip takımın hareketleri övülüyor,
kaçırdıkları gollere hayıflanılıyor onu düşünüyorum.
İrlandalı mısın güzel kardeşim?

futbolcuların isimlerini doğru telefuz edememesi
ve gördüğü her bordolu oyuncuya görgüf(!) ya da diara demesi ayrı bir hadise..
top alakasız bir futbolcudaymış ne gam!
o 2 tanesini – o da yarım yamalak – öğrenebilmiş daha..
bir ara ilk yarı “ shabani nonda “ lafları filan sayıkladı ki,
o sırada Nonda oyunda değildi..
2. yarı Nonda’ nın oyuna girip pas istediği bir pozisyonda da:
“ şaban top istiyor “ diyerek son noktayı koydu zaten..

Ömer Üründül’ün:
- Lincoln beyniyle defans yapıyor ( what is the matrix? )
- el olmasa penaltı o..
- artık her şey ali sami yen’ de belli olacak ( yok yea? )
türü vecizeleri de ayrı bir terane..

bir kere kalecinin saatte 120 km hızla Baros’ a girmesi penaltı.
bu “ crash “ sonunda can havliyle çırpınan Baros’ un eline çarpan toptan sarı kart görmesi,
bu yüzden ikinci yarı oynamamasına sebebiyet verilmesi,
en hafif ifade ile ayarsızlık..
2 tane atağınızın ofsaytla alakası olamamasına rağmen yan hakemler tarafından kesilmesi,
vicdansızlık.
A vitamini takviyesi öneriyoruz bu hakemlere,
zira gözler muhtemel körlük mertebesinde.

ben maçı izlerken sevgilinin yaptığı yorumlar ise şöyle:
- ( ben ) : oynasanıza be! ver lincoln’ e… ardacım sen ortalarsın.. vur..
- ( sevgili ) : aşkım farkında mısın takıma taktik veriyorsun?
- …….
- ahh seni getireceklerdi şu takımın başına..
- sus, heyecanlıyım..

biraz geçer:
- ( ben ) : ..ktir şurdan ya… odun barış.. evine git olm sen.. aa hakeme bak dhufkd!öıf!’^+%&/(hşlgg..
- ( sevgili ) : aşkım küfür ediyorsun..
- evet?
- etme!
- ???..

neyyyssse..
0-0 fena bir skor değil gibi görünse de,
hala tur açısından riskli gibi.

bordeaux’ lu TRT spikerinin
“ ama bordeaux deplasmanlarda çok iyidir, henüz her şey bitmedi “
minvalindeki sözleri de düşünmeye sevk edici..

lost izliycem bi de bu akşam,
o da ayrı tabi..

sevgili..

bir zamanlar konuşmaların arasına İngilizce kelimeler sıkıştırmak,
konuşma sırasında “ ah Türkçesi neydi “ biçiminde birden kafası karışmak,
havalı tabir edilen bişiydi.
zamanla dünyanın en itici şeyi haline geldi.
hemen hemen tanıdığım herkes,
türkçenin arasına İngilizce sıkıştırmaya çalışan insanlardan nefret ediyor.
ha arada sırada ağzımızdan kaçmıyor mu hepimizin,
kaçıyor.
ama bu kelimeleri gerçekten gündelik hayatta çok kullandığımız için kaçıyor.
mesela ben de arada bir “ save ettim, download ettim, play’ e bas “ filan diyorum,
çünkü şu anda söylenişin yaygın olanı bu.
ama ne bileyim,
hiç bi zaman “ akşam bi event vardı ona gittik boy friendimle “ vari abuk cümleler kurmuyorum.
kurmuyoruz.
yani aklı başında kimse,
artık bu tuzağa düşmüyor.
ing. kelimeler seçmek eskiden marjinaldi,
artık değil,
bitti.
sevgililer günü için de benzer bir durum söz konusu.
“ ben sevgililer günü’ nden nefret ediyorum,
pis kapitalizm şeysi “ demek,
evet,
eskiden korkunç havalı bişiydi.
ama lütfen anlaşılsın ki:
artık değil!
bugünü sevmiyorsan,
kutlamıyorsan,
bari bahsetme.
madem çok olgun ve aşmış bir insansın,
aç yeni okuduğun Heidegger ya da Kierkegaard’ dan bahset,
gelsin Kafka,
gitsin Sartre, Nietzsche..
ya da izafiyet teorisi,
Tesla-Edison çekişmesi,
philadelphia deneyi..
( bak ben hem sevgililer gününe gıcık değilim,
hem bunları bilebiliyorum.
hayat be tuhaf di mi vapurlar filan? )
aslında özünde hiç de öyle “ üst insan “ falan olmayan bir takım kişilerin,
“ sevgililer günü yetti artık, iğrenç bi gün, kusucam ben “ filan diyerek,
aslında kendilerini yüceltme çabasına giriştikleri,
cam gibi görünüyor artık son kertede.
madem seviyorsunuz,
alın size klişe:
sevgililer gününü car car eleştirmek bir turnusol kağıdıdır diyeyim,
gerisini anlayın siz de.
özüm bir St. Valentine’ s Day hastası,
histerik biçimde “ en süper ben kutluycam! “ tutturukluğundaki bünyelerden biri değildir.
yine de hoş bir gözle bakarım böyle günlere
ve önemserim “ hayatı bölümlere ayırmaları “ açısından.
- bunu sonra açıklayacağım -
fakat 14 Şubat diye amuda filan kalktığımız yok.
hoşumuza giden şeyleri yaptığımız bir gün geçirdik açıkçası
ve romantik olacağız diye ekstradan kasmadık.
zaten yaptığımız şeyleri yaptık.
akşam Ortaköy’ de Picante diye bir yerde yemek yememizdi fazlası.
fakat öyle uçuk hesaplar filan vermedik.
sevdicek bana çiçek aldı.
- ki arada bir zaten alır -
sohbet ettik,
güldük - eğlendik
yani bize pek bir zararı dokunmadı.
güzel zaman geçirtmek dışında.
kısacası “ ticari bir gün bu, para tuzağı “ lafları mantıklı olana hava civa..
son tahlilde,
10.000 EUR’ luk pırlanta filan alınmadı bana.
ne de benzer bir hediye, O’ na.
ilintili bir sonuç olarak kabul edeceksek,
ertesi gün,
bir LCD TV aldık ama.
madem sevgililer günü hediyesi almamıştık,
bari evimize bi şey alsaydık,
hem salondaki TV 32’’
ve yatak odasındaki TV bozuldu aslında,
konuşmaları arasında.
bir baktık Darty satış danışmanı karşımızda.
- biz bunu beğendik ( LG’ nin 42’’ full HD güzel bi TV’ sini göstererek )
- tamam işlemlerimizi yapalım o zaman
- bizim zaten kaydımız var
- ( Allah’ ın teknoloji manyakları )
- efendim?
- bi şiy demedim efendim buyurun o zaman kasaya..
- biz bunu bugün istiyoruz yalnız..
- fakat? bugün pazar?
- evet?
- yani servis yok..
- siz bi telefon şey etseniz..
- TV’ yi kendi imkanlarınızla mı götüreceksiniz?
- yok kamyonet almadık daha.. ( 42’’ TV’nin kutulu hali kendisinin 2 katı )
- ben bi konuşayım..
( bekleme )
- evet teslimi ayarladık şu anda..
- kurulum – duvara asma vs de yapılacak yalnız..
- teknik servis de lazım yani?
- yani..
- ben bi konuşayım..
( bekleme )
- tamam bunu da ayarladık..
- aa çok teşekkür ederiz. bugün kesin gelirler di mi?
- gelirler.. geç saatte de olsa gelirler..
- piki teşekkürler..
dedik..
eve gidip bekledik..
gerçekten de getirdiler..
19:30 gibi kavuştuk bebeğimize..
öyle güzel ki ziyaretçi..
öderken yaşayacağımız zorlukları bile unuturdu gibi..
ekstre gelince gözlerimiz ayrıca yaşaracak tabii..
ama bu da gülün dikeni..

filmler var, evet...

uzatmadan giriyorum konuya..
diğer yazının sonundaki “ hedef filmlerden” 3’ ünü izledim..
ilki Changeling / Sahtekar..
Angelina Jolie, çocuğu kaybeden acılı anne rolünde nefissss..
yönetmen koltuğunda Clint Eastwood muhteşem..
1920’ lerin atmosferi enfesss..
filme yedirilmiş karamsarlık asla insanın üstüne çökmüyor..
çünkü bir yandan annenin polis teşkilatına ve sisteme karşı sürdürdüğü hikayeye tanık oluyor,
heyecanlanıyorsunuz..
senaryonun gerçek bir olaydan alındığını hatırladıkça irkiliyorsunuz…
kısacık rolünde John Malkovich’ e ölüp bitiyorsunuz..
iyilik-kötülük-sadizm-adalet sistemi-polis-mahkeme-din adamı-anne-çocuk..
filmde her şeyi buluyorsunuz..
ben sinemada izledim ve çok etkilenmiş şekilde çıktım salondan..
evet belki üzülüyorsunuz,
ama yine de güzel duygular yaşıyorsunuz…

ertesi gün..
bu kez evde,
Milk’ i izledim..
yine gerçek hikaye,
yine bir mücadele hikayesi..
bu kez arka plan 70’ler…
40 yaşındaki eşcinsel Harvey Milk hayatının aşkıyla bir metroda tanışıyor:
Scotty..
beraber bir iş kurup yaşamaya çalışırken,
türlü dışlamalarla karşılaşıyorlar
ama sokaklarda öpüşmekte bir beis görmüyorlar..
ve önce kendi sokaklarından başlayarak tabuları yıkıyorlar..
fakat dikkat edin bugünün dünyasından söz etmiyoruz..
sokak ortasında gaylerin öldürüldüğü homofobik yıllardan söz ediyoruz..
o günün zor koşullarında kendi dükkanında mücadeleye başlayan
ve işi siyasete atılmaya kadar vardıran,
dünya şekeri Harvey Milk’ in göz yaşartan yaşam hikayesi..
beraberinde Sean Penn’ in oyunculuk gösterisi..
James Franco da Scotty ile nefis..
insan ancak sevdiğine öyle gülebilir diyor insan..
diğer tüm oyuncular da..
Gus Van Sant yönetmen koltuğunda..
ince bir tebessüm dudaklarda..
film akıp gidiyor..
bitiyor..
ve siz internette bu adamı araştırmaya koşuyorsunuz..
“ sessiz yürüyüşün “ gerçek olduğunu görüp hayrete düşüyorsunuz..
öyle bir film işte!

sonraki gün..
sırada “ The Reader “
kendinden yaşça büyük bir kadınla,
hastalığı vasıtasıyla tanışıp aşka düşen,
ilk gençlik-ilk cinsellik yollarını bu kadınla beraber yürüyen,
bir taraftan da ona durmadan kitap okumayı seven bir gencin öyküsü…
sevdiği kadının aslında eski bir SS gardiyanı olduğunu öğrendiğinde kabuk değiştiren aşkının öyküsü..
sürükleyici..
etkileyici..
leziz..

ve dün…
Barselona!!
bir Woody Allen showu daha..
gözler bir dakika kırpılmaksızın ekranda..
karşınızda en olmayacak sandığınız birliktelikler,
inanılmaz bir sakinlikle olmakta,
fonda muhteşem şehir Barselona..
aşk-çılgınlık-cinsellik-kendini arayış-kronik mutsuzluk ve kadınla erkeğe dair her şey bir arada!
ama zerre abartılmadan..
hiçbir şey göze sokulmadan..
müthiş bir estetik..
güzellik..
sadelik..
hele hele incelik..
yumuşacık tüy gibi bir film..
sizi sararken bir taraftan korkutmakta..
“ insanoğlu bu, her şeyi yapar! “ cümlesini kulağınıza fısıldamakta..
ve dünya sizi bangır bangır çağırmakta..
atla uçağa..
gez..
dolaş..
dönüp bakma arkana..

büyülü sözcük “ gitmek “..
hayatın gerçeği “ gidememek “..
pazartesi günü büyük acılar içinde çektirdiğin dişinle,
hemen sonrasın başlayan şiddetli griple,
diş çekimi sırasında ortaya çıkan kistle
ve sabah kadar “ ya çene kemiğime yayılırsa “ korkusuyla yüzleşmek…

hayat kötü..
filmler güzel..
güzel, film seyretmek…

şehir testi, karakterim ve benim sinemalarım...

bloglarda geziyorum biliyorsunuz,bazen yorum yapıyorum,bazen yapamıyorum ama yazılanları ciddiye alıyorum.
geçen gün Oya’ nın bloğundaki “ siz hangi şehirsiniz “ testini görüp kendime uyguladım ve
“ ne “ çıktım dersiniz?
evet!İstanbul
benden çıka çıka bu çıktı.
“ artık sevmiyorum, gideceğim, terk edeceğim “ dediğim,
tutkulu aşığım İstanbul.
site tarafından şahsıma şöyle buyuruldu :

“ Siz tam anlamıyla bir ‘ İstanbul ‘ sunuz.
Eğer İstanbul’da doğduysanız bu sizin için adeta bir şans demek, çünkü zaten başka bir şehirde mutlu olmazmışsınız gibi bir duruşunuz var. İstanbul hiç bir zaman öngörülemeyen karakterdedir, gizemli, cazibeli, büyüleyicidir, tıpkı sizin gibi.
Hem geçmişinin izlerini taşır hem bugünü tüm realitesiyle yaşatır.
Kim neyi görmek istiyorsa İstanbul’da onu görür.
Tanımak, tanımlamak zaman alır.
Tüm bunlar da size has özellikler değil mi?
Siz nereye giderseniz gidin denizinin kokusuyla, sokaklarının sesiyle, mavi rengiyle İstanbul sizi geri çağırır ve siz bu çağrıyı kulak ardı edemezsiniz. Çünkü siz zaten ‘ İstanbul ‘ sunuz. “

iyi.
bir gün kurtulurum bu hastalıklı aşktan ümitleri de sona erdi di mi?
peki.
diğer hastalıklı tutkularımın sonu gelir mi?
sinema gibi.
delirmişçesine film izlemem gibi.

sarmış vaziyetteyim.
sinemada - DVD’ de sürekli izlemedeyim.
Oscar ödül töreni yaklaştıkça bir bir düşmeye başlayan filmlerin peşindeyim.

daha önce anlatacağım demiştim.
Benjamin Button’ ı seyrettim.
ayılıp bayılarak,
Oscar alsın bu film noolur lütfen alsın diyerek izledim.
ertesi gün de 13 dalda aday oldu zaten.
I. Dünya Savaşı’ nın sonlarında yaşlı bir bedenle doğan bir çocuk
ve gittikçe gençleşerek sürdürdüğü hayat hikayesi.
nasıl güzel.
nasıl sıcak.
izlerken hem ne şirin film diyorsunuz
hem de ne büyük film!
David Fincher daha önce yönettiği Seven, The Game ve Fight Club gibi harikalardan sonra,
artık akademi ödülüyle taçlandırılmayı hak etti.
Brad Pitt başrolde çok iyiydi.
mekanlar, kostümler, ışıklar,
anlatım biçimi,
fonda akıp giden 20. yy dünya tarihi,
üzerimizde bir Forrest Gump etkisi yaratmaya yetti.

filmin bir tek şanssızlığı var,
Oscar için çok zorlu bir yıla denk gelmesi.
bu yıl bütün filmler o kadar iyi ki.
hele Slumdog Millionaire.
şimdiden en iyi film, en iyi yönetmen gibi büyük ödülleri alacağı belli gibi.
daha “ rahat “ bir senede B. Button rekorlar kırabilirdi.


izlediğim diğer bir film,
Mickey Rourke’ un en iyi erkek oyuncu dalında altın küreyi kucakladığı,
Oscar için de aday gösterildiği The Wrestler / Güreşçi’ ydi.
bu da çok güzel,
ancak daha belgesel tadında,
samimi bir filmdi.
eskiden ünlü bir profesyonel güreşçi olan Randy’ nin,
yaşlanıp hastalandıkça,
içinden çıkılmaz bir hal alan yalnız yaşantısını anlatan,
buruk hikayesi.
adeta kendi çöküşünü oynayan Mickey muh-te-şem-di.
o ağlarken eminim izleyen herkesin gözleri nemlendi.
ödül için çok iddialı ama,
aynı zamanda en iyi film dalında da aday olan
- henüz izleyemediğim -
Milk’ in başrolünde Sean Penn’ in de çok güçlü durumda olduğu sık sık söylendi.
bu dal kıyasıya rekabete konu olacak gibi.

Pride and Glory izlediklerimden bir diğeri..
bu ödüllük filmlerden değil..
sinemada fragmanını görüp DVD’ sini edindiklerimizden.
Edward Norton ve Collin Farrell başrollerde.
ancak ne senaryo ne de anlatılış tarzı bu isimlere yakışacak düzeyde.
özellikle Edward Norton iyi film seçimleriyle gönlümüzde taht kurmuş bir kişi.
bu filmle çıtayı biraz düşürmüş gibi.
yine de çekilmez değil.
hikaye,
polis kardeşlerin birinin suça karışması vs etrafında dönen,
klasik ama ilgi çeken bir hikayeydi.
ayrıca müzikleri güzeldi
ve birkaç etkileyici sahne içermekteydi
- özellikle Colin Farrell’ in bebekle sahnesi -
ehh işte denilebilecek bir filmdi..

Üç Maymun..
aday olamadı ama tabii ki tarafımdan izlendi.
bildiğimiz Nuri Bilge Ceylan gibi,
sakin,
kaliteli,
üst düzeydeydi.
hele uzaktan çekilmiş kadının yalvarma sahnesi,
yönetmenlik dersi gibiydi.
NBC adeta “ ben sadece fotoğraftan ibaret değilim “ demişti.
“ tutkuyla sevdiğim, yalnız ve güzel ülkeme “ sözü de tabii içimizde,
kaybedilmesi zor bir yer edindi.

haftasonu sinemada Valkyrie Operasyonu izlendi.
bu olay zaten ilk duyduğumda müthiş ilgimi çekmişti.
filminin yapıldığını duyduğumdan beri sürdürdüğüm bekleyişime değdi.
Claus von Stauffenberg isimli,
inanılmaz cesur adamın düşünüp yapabildikleri tek başına nefes kesiciydi.
Hitler’ in burnunun dibindeyken,
onun emrindeyken,
onu öldürmek gerektiğini,
Nazi zulmüne son vermek gerektiğini görüp,
bunu korkusuzca bazı subaylarla paylaşabilmişti.
Hitler’ in Kurt İni’ ne sızıp,
toplantı masasının altına bir bomba bırakarak patlamasını sağlayabilmişti.
ancak Hitler ölmemişti.
fakat tüm olay ve sonrasında yaşananlar,
destan gibiydi.
Tom Cruise başrolde beni rahatsız etmedi.
filmin anlatılış biçimi,
bizi olayın içine çekme niyetindeydi.
kahramanların yanında nefes alıyormuşçasına bir his,
film boyunca hep kalbimizin üstündeydi.
Schindler’ den sonra Yahudileri ve aslında tüm insanlığı Hitler denen mahluktan kurtarmak için çırpınan bu adam,
bana daha büyük bir kahraman gibi geldi.

dün akşamsa sıra DVD’ den Beşir’ le Dans’ ı seyretmeye geldi.
en iyi yabancı dilde film dalında altın küreyi alan,
Oscar’ ın da bu dalda en güçlü adayı olan film,
ciddi anlamda görülmeye değerdi.
ekşi sözlükte yapılan tanımlayı buraya aktarmak yeterli :" ari folman' ın sabra ve satilla katliamı sırasında israil ordusunda gorev yapmasinin ardindan ,
ileri yaşında girdiği savaş sonrası bunalımı ve bu bunalıma bağlı yasadığı hafıza kaybından kurtulma çabasının işlendiği
bunun yanında ordudan arkadaşlarıyla yaptığı söyleşiler yardımıyla hafızasındaki gedikleri dolduran folman’ ın hatırladıkları itibariyle,
dönemin kanlı Beyrut’ una sağlam bir bakisin atıldığı anti militarist bir animasyon.eski bir İsrail askerinin, kendi ülkesinin, kan dökülmesine karşı sergilediği vurdumduymazlığa ve savaşa karşı yüksek çığlığı.film aslında bir belgesel. ari folman, eski arkadaşlarıyla ve gazetecilerle yaptığı röportajları resmedip hareketlendirmiş , max richter tarafından bestelenen muhteşem müzikle de desteklenmiş. “

evet film bu.
aslında henüz taze olan Filistin katliamının yanında,
bu filmde yapılan eleştiriler biraz küçük kalıyor.
yine de İsrail’ in de suçlu olduğunu birazcık da olsa kabul eden savaş karşıtı bir film olması bile yeterli.
Oscar heykelciğini kucaklar gibi.

cumartesi günü haftalardan sonra ilk kez işe gitmemem ise,
klasik bir film izlememe neden olacak olaylar silsilesiyle meyvesini verdi.
sabah sabah denk geldiğim bir sinema programında karşılaştığım
“ Bisiklet Hırsızları “ o kısacık görüntüleriyle beni ağlatmaya yetti.
hemen peşine düştüm,
nete girdim,
binbir zorlukla da olsa,
1948 yapımı bu filmi izleyebildim.
gece.
02.00’ de.
çok etkilendim.
büyülendim.
II: Dünya Savaşı sonrası büyük fakirlik ve açlıkla boğuşan Roma’ da,
1 yıllık arayışın ardından bir iş bulan,
yoksul bir ailenin gururlu babasının öyküsü.
bulduğu iş afişçilik.
işi alması için bisikleti olması yeterli.
fakat bisiklet rehinde!
n’ apılıyor?
evin çarşafları satılıyor!
evet, çarşaflar satılarak bisiklet geri alınıyor..
iş başlıyor,
küçük oğlu Bruno ve karısı Maria’ yla artık adam çok mutlu.
sebep: doyabiliyor.
ama bisiklet birkaç gün içinde çalınıyor
ve olaylar başlıyor.
gururun,
baba – oğlun,
fakirliğin,
utancın,
yitirişin
ve yine gururun muhteşem hikayesi.

italyanca İsmi “ ladri di biciclette “
bir vittorio de sica filmi.
sinemada realizm akımının öncüsü kabul ediliyor.
çoğu sinemacı bu filmi izledikten sonra bu işi yapmaya karar veriyor..
- bir film izledim hayatım değişti -
kısacası bu film çığır açıyor…
başyapıt sözünü bin kere hak ediyor..
insanın boğazına yumruk gibi oturuyor..
başrolde oynayan adam gerçek hayatta bir işçi..
ilk oyunculuk denemesi..
oğlunu oynayan çocuk bir gazete satıcısı,
amatör..
ama öyle devleşmişler ki!
çekildiği tarihte akademi yabancı dilde filmlere ödül vermediğinden,
sırf bu film için yeni bir bölüm açılıyor,
ve yapıt bir onur ödülüyle taçlandırılıyor..
yıl 2009..
hala izleniyor..
eskimiyor.

“ ageless film for every age “ diyor…
bitmiyor..
düşündürüyor..

böyle filmler sayesinde de likelife’ ın sinema yolculuğu devam ediyor.
izleyip de aktarmadığım film olabilir ama epey anlattım sanırım.
şimdi acil izlenecekler listemde:
Sahtekar
Frost / Nixon
Milk ve
The Reader
var.

aslında başkaları da var.
fakat zamana ihtiyaç var.

bakalım.

zavallı likelife..

- sonradan eklenen önsöz
-aşağıdaki yazımve daha bir çoklarından anlaşılacağı gibi,ben akp' den zerre kadar hoşlanmayan biriyim..
defalarca da eleştirdim..
ama bozuk saat misali bugün bir kez olsun doğruyu gösterdiler..
daha doğrusu Recep Tayyip Erdoğan gösterdi..
diplomatik açıdan kullanılan üslup,evet rezalet..
uluslararası ilişkiler bakımından etkileri korkunç olabilir..
olayı mahalle kavgası - kahvede okey oynarken tartışma zeminine indirgemiş de olabilir..
ama özünde doğru bir tepki göstermiştir.
birleşmiş milletleri bile takmayan,okulları,camileri,sivilleri vuran israil' de,bu olayın sorumluları bulunup çoktan lahey' de yargılanmalıydı..
tabii ki israil halkı düşmanımız değilve anti semitizm en büyük barbarlıklardan biri..ama filistin' de bu katliamları yapan,kadın çocuk demeden binlerce sivili öldüren israil yönetimi,bu olaylardan hiçbir ceza almadan sıyrılmamalıdır..
uluslararası düzeyde yaptırımlar uygulanmalıve böyle bir vahşetin tekrar yaşanmayacağı garanti altına alınmalıdır..
ama..dünya bunların hiçbirini yapmayıp,bir de bu acı dönemin liderlerini davos gibi barış ruhu ön planda bir platformda dakikalarca konuşturursa,birileri de buna tepki verir..
ağır ve usulen yanlış bir tepki olabilir..ama haklı bir tepkidir..
başbakan doğru saati göstermiştir..
- önsöz bitti -efenim..
şimdi yapı itibariyle ben biraz şımarık sayılabilirim..
yani az da olsa..
kendimi dünyanın merkezi,
en güzel kişisi,
zeka kumkuması falan gibi görüyor olabilirim
bazen..
özgüven patlamasından çat çat çatlayan bir karpuz gibi olabilirim,
“ halkımın “ arasına düşünce mesela..

kendi dünyandaki bu çarpık inançlarının gerçek dünyada karşılığı var mıdır? deseniz..
elbetteki yoktur..
vardır da..
yalnızca aile arasında..
“ prenses kızımız, kraliçemiz “ filan durumlarında..
onun dışında adriana lima filan değiliz..
bildiğin kız işte..
- dışarıdan -

ama ben bu konuda yine de fikirler üretir miyim?
evet!
matah bi şey olmadığımı bilmeme rağmen,
kıymetlinissss olduğuma inanır mıyım mütemadiyen?
evet!
bir poh poh da poh poh,
iç dünyamda..
tek bi konu dışında..
siyaset..

siyaset mevzubahis olunca,
kendimi tam bir zavallı gibi hissediyorum..
evet zavallı!
dilediklerini hiçbir zaman elde edemeyeceğini bilen,
arada bi “ ilgilenmiorum ben türkiyeyle “ diye küsen,
yine de kürkçü dükkanı misali memleket meselelerine dönen bir zavallı..

an itibariyle küçük kıvılcımlar var içimde..
Kılıçdaroğlu başkan adayı oldu diye…
seçilemeyeceğini adım gibi bildiğim halde,
yine de bu adaylık aklıma geldikçe gülümsememde zavallılığım..
içlerinde yaşayıp her gün yüzlerini gördüğüm insanların,
elbette bir gün büyük bir aydınlanmayla yataktan kalkıp,
huşu içinde Kılıçdaroğlu’ na oy vermeyeceklerini biliyorum..

İstanbul’ u bilmiyor keh keh diye,
göbeğini kaşıyan adam eleştirisinden öteye gidemeyen insanCIKların,
- manken var, mankencik var -
ya da hayatta bazı şeylere asla kafası basmayacakların,
kendi kendilerini yönettiği bir ülkede yaşıyorum..
- cumhuriyet halkın kendi kendini yönetmesidir, tabi. -

Deniz Feneri gibi,
ucu biz “ Kemalist elitistler “ tarafından değil,
taaa Almanyalarda neyseki var olan dürüst savcılar tarafından ortaya çıkartılmış,
ama esas soygunun Türkiye’ de olduğu belirtilmiş “ koskoca “ bir skandalda dahi,
bırakın adı geçenleri içeri tıkmayı,
görevden bile alamamış yönetimlerden söz ediyoruz.
evet bu ipin ucu!
gerisini siz getirin.
bu yönetimleri hala %47 ile gönülden destekleyenleri,
alkışlar ve gözyaşları içinde peşlerinden gidenleri,
gidebilenleri,
siz düşünün.

bu konjonktürde,
benim ve benim gibilerin istediklerinin asla gerçekleşmeyeceğini bilmesi,
buna rağmen hala umut etmesi de bizim zayıf tarafımız..
olsun!
bu duruma düşmeyi göze alıp sevineceğim ben yine de..
oyumu ilk kez güle oynaya ve gözüm kapalı vereceğim,
dürüst,
insan,
hatta harika insan Kılıçdaroğlu’ nu,
“ olur tartışalım “ derken ki munis suratını düşünerek keyifle destekleyeceğim.
oy kullandığım küçük kabinin perdeleri arasından,
tam o sırada güneş ışığı gibi bir şeyler yükselecek belki..
siz göremeyeceksiniz..
ama ben güleceğim…

- ama o istanbul’ da yolunu bulamaz..
- sen bulabiliyor musun? bu arada memleket neresiydi?
- xxx
- istanbul’ a geldiğin yeri düşününce, sen de pek İstanbullu sayılmazsın hani.
- ama ben 10 yıldır burada yaşıyorum..
- o da 12 yıl yaşamış… üstelik İstanbul milletvekili kendisi..
- olsun ben atar tutarım.. ben başka..
- ahkam kesmek için çok yüksek tahsil falan yaptın herhalde?
- tabii. yüksek ilkokul diplomam var.
- hmm aferin.. mail atabilio musun?
- neyy?
- boşver..
- o değil de bu adamın geçmişinde bi şey olmadığını nerden biliyorsun?.. herkese bok atıo da..
- %47 oya ve bütün kadrolara sahip 7 yıllık hükümetin her yolsuzluğuna tek başına savaş açtığı halde, hala sakız çalmaktan bile ceza veremediler kendisine.. adalet bakanlığı, maliye bakanlığı, içişleri vs bütün imkanlar emirlerinde ama nokta kadar suç bulamadılar ona hala.. buradan biliyor olabilirim..
- kesin ilkokulda kopya çekmiştir..
- ….
- zaten Tuncelili!
- ee.. bravo yani.. ne zaman suç olmuştu bu?
- kılıçdaroğlu aday olduğunda..
- anladım..
- ben zaten demokrat adamım.. statüko şeysine oy vermem..
- demokrasi evet.. basına ve düşünce özgürlüğüne düşman olmayı da barındırıyor mu o demokrasi.. boykot filan?
- basın çok konuşmasın!
- peki halk? çiftçi?
- konuşmasın.. anasını alsın gitsin..
- mehmetçik?
- konuşmasın.. askerlik yan gelip yatma yeri değil!
- türbana siyasi simge diyorlar?
- velev ki simge… ulema konuşsun, halk konuşmasın..
- kimse konuşturulmayınca demokrasi tam oluyor galiba..
- yooo konuşmak serbest.. alt tarafı ergenekondan yargılanırsın..
- hmmm.. oy vermeye gidelim o zaman..
- tamam ama ben gecikeceğim..
- neden?
- 3 çocuğun yapımını bitiremedim daha kah kah kah ahı ahı ahı..
- tabii.. elzem.. bu arada maaş ne kadardı?
- askeri ücret..
- asgari.. neyse… hanım ne kadar kazanıyor?
- evde o…
- çocuklar? açlık?
- hükümet sağ olsun sadakamızı veriyor.. kömür olsun, nohut olsun esirgemiyor..
- müthiş bittabi! ben gidiyorum o halde..
- oldu.. akşam bizim partinin galibiyetini kutlamaya gel..
- galibiyet? maç = politika? neyse gelirim.. kal sağlıcakla(!)..

PS: film görüşlerim bir dahaki yazıya kaldı..

biraz daha...

benjamin button' ı da izledim..
the wrestler' ı da...
bi de pride and glory..
hepsini yazacağım...

ayrıcaaaa...
lost başladı canlar..
öyle mutluyuz ki :)))

twilight, ilişkiler.. ve bir kaç film daha..

ayrımcılık yapmaya epey hevesli olduğum günlerden biriydi:
cumartesi.
çalıştırıldığım için epey hiddetliydim.
migrenim tutmuştu.
hayatta özlediğim ve beklediğim tek şey haftasonu,
o da baş ağrısı çekmekle mi geçecek duygusundan ağlamaklı vaziyetteydim.
kısacası duygusal olarak manipüle edilebilirdim.
ve edildim.
bir film tarafından : Twilight.

çok okunan serinin ilk kitabından hareketle çekilmiş film.
iş özünde sıradan bir vampir filmi gibi gözükse de,
değil.
keşke birkaç tutam sarımsak sallayıp,
haçlar gösterdiğimiz vampirlerin kalbine kazık saplayarak salondan çıkabilseydik.
klasik aksiyon dozumuzu alıp,
şırıngalarımızı diğer toplumsal uyuşturucularla doldurabilseydik.
lakin yapamadık.

çünkü bu değildi film.
bir kere dingindi.
su gibi.
sakin, içine kapanık bir kızın,
kafasının içindeki boşlukta yüzdük bir süre.
annesi babasından ayrıldıktan sonra tekrar evlendiği için
ve bu adamın peşinden dünyayı gezmeye karar verdiği için,
Arizona’ nın sıcaklığından,
buz gibi küçücük Forks kasabasına taşınmak durumunda kalan Bella’ nın kafasındaki boşlukta.
ergenlik sorgulamalarının boş vermişliğe göz kırptığı bir gündönümünde belki,
onulmaz iç sıkıntısı.

ve bu sıkıntıların arasından birden güneş gibi doğuveren,
adeta topraktan fışkırırcasına hayatına girmekte bir beis görmeyen,
topaz rengi gözleri,
elmas teniyle Edward.
bir prens mi?
belki!
sadece herkes gibi olmadığı belli.

sonrasıysa herkesin bilmediği gibi.
alışılanın dışında.
çocuğun başka bir yaratık olması,
filmde sadece bir detay sanki.
onun “ asla birlikte olunmaması gereken biri “ olduğunu anlatan bir detay.
filmin asıl büyüsü,
asıl cümlesi,
gözlerimiz önüne serilmiş Romeo tarzı aşkta gizli.
tek bir erotik sahne olmadan,
bize tüm hücrelerimizle hissettirilen tutkuda gizli.
evet,
bu bir aşk filmi.
ama uğrunda çok fazla fedakarlıkların yapılmasının gerektiği bir aşkın filmi.
“ asla ayrılamayız, sakın böyle şeyler söyleme bir daha “ nın filmi.
yüce ya da kutsal,
adına ne derseniz,
ama artık kaybolmuş olan,
tensel dürtülerin ötesindeki aşkın,
aslında nasıl da çıldırış biçiminde yaşanabileceğinin filmi.

2 çift halinde izledik “ ibret belgesini “.
ben bayıldım.
sevdicekse film biter bitmez şunu söyledi:
- hayatımda bu kadar sıkıcı film görmedim. çok kötü olmuş. di mi?
- ( ben ) : kötü mü?
- evet ya doğru dürüst vampir filmi desen değil, aşk filmi desen değil.
- efendim?
- evet! aksiyon sahneleri filan rezalet değil miydi? aynalı odadaki kavga hele, sefildi!

- ( diğer çiftin erkek olanı ): evet abii ya.. ne biçim film yapmış adamlar.
- ( diğer çiftin dişi olanı ) : sen de mi beğenmedin?
- yok yeaaaaa.. ne beğenicem.. bence bütün Amerikalılar salak!
- nedenmiş o?
- abi bu film nasıl izlenme rekoru kırar? baksana filme..

- ( ben ) : saçmalamayın Allah aşkına, mükemmel bir filmdi!
- ( dçdo) : evet müthişti bence de! o kadar etkilendim ki akşam bu film kesin rüyama girer benim
- ( ben ) : yani.. hala büyüsündeyim resmen.. nasıl bir atmosfer, nasıl bir tutku, şefkat, aşk, şövalyelik ruhu..
- ( dçdo ) : çocuğun kıza bakışları yeter ya! ben o kadar aşk filmi izledim, uzun zamandır bu kadar inandırıcı, derin, sakin bir aşk görmemiştim.
- ( ben ) : di mi? o bakışlardaki hem korumak istiyorum, hem yanımda olsun istiyorum diyen hayranlık? o ifade…

- ( sevdicek) : baydı beni resmen film ya. blade ne güzeldi. hiç vampir filmi gibi değil bu..
- ( ben ) : zaten bu bi vampir filmi değil.. offff yaa…
- ( dçdo ) : ayyyy çok güzeldi yaaa…. ağlıycam nerdeyse ben…
- ( sevdicek ) : ahahahaha… olm şaka yapıo bunlar bize… kekliyorlar kesin..
- ( dçeo ) : tabiyy yaaa!!!.. bak şimdi bak gülmeye başlayacaklar bence..
- ( ben ) : ne keklemesi! esas siz şimdi cidden hayran olmadınız mı oradaki aşka!
- ( ikisi birden ) : yoooooooooo… çok kötüydü film, evet rezaletti.. tabi canım.. öyleydi… bi de böyleydi.. şuydu muydu…

sonuç…
kızlar beğendi,
erkekler beğenmedi gibi..
ama film kız filmi mi?
değil..
tam tersi..
fakat ben vampir filmine gidiyorum diye gidersen sevmezsin tabii..

“ erkekler “ kendi aralarında konuşmayı şu şekilde devam ettirdi:
- bizim kızlar da bize iyice öküz muamelesi yapıyor ha! sanki biz aşktan anlamıyoruz..
- hiç!
- adam gibi aşk filmi olunca biz de etkileniyoruz herhalde..
- tabi. o zaman ne biçim romantik oluyoruz..
- bulmuşlar bizim kadar romantik çocukları bi de beğenmiyorlar..
- diğer türk erkeklerini tanımıyorlar ki..
- rahat batıyor.. al bundy yerine konuluyoruz resmen!
- halbuki biz onlardan daha bile duygusalız… mesela benim gözlerimi yaşartabilmiş bir filmdir Issız Adam..

sakın ha! diyorum,
orada duruma müdahale ediyorum..
bu ıssız adam sığlıklarına girersek çıkamayız biliyorum.
hele bu kutsal aşkı,
kadın peşinde koşma-1 aylık sevgilisinin yanında kalma açmazlarının seviyesine indirgemek,
hiç yakışmaz diyorum ve onları markete yönlendiriyorum..

az sonra bize gideceğiz zira..
hazırlık lazım..
abur cubur içki miçki almak lazım..
hoş,
korkunç migrenim sayesinde bi kutu hap yuttuğum için
ben ağzıma bira bile süremiyorum ama,
misafirperver olmak lazım.
giriyoruz markete..
hadi sen de romantik ol,
ben raflardan bisküvi filan seçerken,
sen bana o çocuk gibi bak filan diyorum,
dalga geçiyoruz,
“ bu vampirler de ne hikmetse hep yakışıklı oluyor “ buyuruyorlar,
“ kızlar “ olarak tespiti yapıştırıyoruz:
- filmi aslında beğendiler ama kıskanıyorlarrrrrr…

gülüyoruz,
kahkaha atıyoruz..
koşturuyoruz..
eve gidiyoruz sonra..
sohbetler,
oyunlar..
bir süre daha filmin etrafında dönüyor konuşmalarımız..
sonra Filistin,
ergenekon,
ne bulursak irdeliyoruz…
gidiyorlar..
başımda hala korkunç ağrılarla uzanıyorum yatağa…

pazar sabahı..
son hızla çıkıyorum yataktan..
günün doğmasına yakın yatmış da olsam,
pazarları kalkış saatim belli: 11.00.
ART.
Ankara Rüzgarı.
Emin Çölaşan – Mustafa Balbay.
izliyorum.
kahvaltı ediyoruz.
filmlere geliyor sıra.
Üç Maymun’ u seyrediyoruz.
Nuri Bilge Ceylan’ ın, tutkuyla sevdiği yalnız ve güzel ülkesine ithaf ettiği hani..
beğeniyoruz..
etkileniyoruz da..
planlardan,
fotoğraflardan olduğu kadar, konudan da..

sonra biraz alışveriş..
2 pantolon, 1 kazağımsı alıyorum..
eve dönüş..
yemek söylüyoruz…
bu kez Slumdog Millionaire’ i izliyoruz..
bu yılın Altın Küre’ li filmi..
insanın içini ısıtıyor..
umutlar aşılıyor…
çok, çok kötü şeyler de gösteriyor ama..
annesiz babasız sokaklarda sürünürken,
insan neler öğrenebiliyor,
ne derin aşklara düşebiliyor
ve bunları nasıl örtüştürebiliyor,
film bunların öyküsü..
bayılıyoruz..

bu yıl Oscar için de iddialı filmlerden biri bu.
bir diğeri de geçen gün izlediğimiz Revolutionary Road…
american beauty’ nin yönetmeninden,
bu kez bir dönem filmi.
ama dönem sadece filmin alt metni..
esas olan yine bozulmuş dünya düzeni
ve bu düzen içinde çekirdek ailelerin gidişi..

tek düzelik,
bunalım,
çıldırma içerikli,
aslında büyük hayaller peşinde,
incelikli insanların ne uçurumlara sürüklenebileceğinin filmi.
yine bu filmle Altın Küre’ yi almış Kate Winslet’ in,
telefon başındaki performansı takdire değer..

adayların açıklanmasına az kalmışken
ve üç maymun’ un adaylık şansı uzaklarda da olsa belirmişken,
benden sizlere öncelikli bir ipucu olsun bu küçük film eleştirileri..

belki de bir “ siz de izleyin “ isteği..

sevilen.. ve merhamet edilmeyenler...

hayatımda kocamdan başka bir erkek daha var.
aşık olduğum.
uzun uzun seyrettiğim.
kapıları aralayıp gizlice ne yaptığını izlediğim.
kocam da biliyor.
ama sesini çıkartmıyor.
hatta tam tersi,
kendisini çok “ tatlı “ buluyor.
yemyeşil gözlerine,
pembe dudaklarına dayanamıyor.
üstelik onu burnundan öptüğü bile oluyor!

biricik sevgilim arthur’ dan bahsediyorum.
minik patilerine,
bembeyaz tüylerine kıyamadığım,
uyurken seyretmeye doyamadığım arthur’ umdan.
hayatımdaki yeri öyle derinleşti ki,
sözü bir şekilde döndürüp kendisine getirmediğim 2 çift lafım yok!
seviyorum,
seviliyorum ey okur!

huzurum, meleğim, beyaz rüyam diye diye okşuyorum tüylerini.
bütün günü onu özlemekle geçiriyorum.
o da usanmadan bekliyor beni kapıda.
eve girer girmez onu göreceğimi biliyorum,
seviniyorum.

ancak bazen o kadar yoğun oluyorum ki,
işten geldiğimde de yapılacak işlerim öyle çok oluyor ki,
onunla yeteri kadar ilgilenemiyorum.
ve bu hafta da o haftalardan birini yaşıyorum.
ev-iş arasında hayalet gibi gidip geliyorum.
oraya buraya koşturuyorum.
bloğa yazı bile ekleyemiyorum.

geceleri 02:00’ de yatarak ancak kendime ayırabildiğim birkaç saatimi,
kitap okuyarak geçiriyorum.
haftabaşı Irvin Yalom’ un Her Gün Biraz Yakın kitabına henüz başlıyordum ki,
annem Zeynel Lüle’ nin Ali Çavuş’ unu verdi.
bir tanesini yolda-banyoda-metroda,
bir tanesini uyku arasında, yatakta filan okuyarak,
epey ilerledim.

Ali Çavuş, Atatürk’ ün emir eri olarak Kurtuluş Savaşı yıllarında,
tam 5 sene gece gündüz yanında bulunmuş biri.
dolayısıyla anlattıkları ilgi çekici.
Zeynel Lüle, Ali Çavuş’ un torunu.
uzun zaman planlıyor bu anıları toparlayıp yayınlama işini.
sonunda da ortaya okunmaya değer bu kitap çıkıyor.
ama ben Atatürk’ le ilgili çok okuyan biri olduğumdan belki,
daha iyilerini görmüştüm diyebilirim.
fakat sade bir dille yazılmış bu ince kitabın da rahatlıkla okunduğunu,
bilmediğimiz birkaç farklı anı sunduğunu söyleyebilirim.

geçtiğimiz haftasonu Vali’ yi izledim.
üzülerek izledim.
sinema adına konuşursak, beğendim mi?
beğenmedim.
özellikle aksiyon sahnelerine başka zaman olsa gülerdim.
ama konu hassas olduğundan gül(e)medim.
ve soranlara da gidip izlemelisiniz dedim.
sinema zevki açısından değil.
bazı gerçekleri – bir kere daha – görmek açısından.
belki de hala bazı şeyler için üzülebilmek açısından.

üzülme kapasitemiz çoktandır dolu aslında.
özellikle son zamanlarda.
Filistin’ deki çocuklar için duyduğum acı tarifsiz.
kaç gündür artık ilgili haberleri izleyemiyorum bile.
fakat “ ay bu da çok üzüntülü kapat kapat, başka kanala geç! “ deme lüksüne sahip olmadığımı düşündüğüm için,
zorla da olsa bazı kanlı sahneleri seyrediyorum.

içim kanıyor.
ciddi ciddi,
bildiğimiz kan bu.
birazdan tırnaklarımın arasından sızlamaya başlayacak,
derimden fışkıracak sanıyorum.
o kadar üzülüyorum ki,
kendisine bunca zulmedilmiş bir halkın,
başka bir halka çoluk çocuk demeden bunca eziyet edebilmesini anlamıyorum.

ezilen ezmez,
attan düşenin halinden attan düşen anlar diye bilirdik çünkü biz!
kendi çocukları daha 50 yıl önce toplama kamplarına sürülmüşken,
nasıl şimdi kalkıp çocuk hastanelerini vurabilirlerdi?
sadece çocuklar mı?
ya diğer siviller?
hiçbir günahı olmayan onlarca yetişkine yazık değil mi?
peki ya gazeteciler?
BM binası?
okullar,
camiler?

savaşın bile bir centilmen tarafı vardır.
tarihte taraflar birbirlerine “ ölülerini toplamaları için “
ateşkes zamanları tanımıştır.
çanakkale’ de de bu yaşanmıştır.
1 dk önce birbirine ateş eden taraflar,
bu karar sonrası saygı içinde beklemişler,
ölüler alınırken tek kez kurşun sıkılmamıştır.
sıkılamaz mıydı?
iki taraftan da birkaç asker gafil avlanamaz mıydı?
elbette avlanırdı.
ama bu birkaç asker vuranlara savaşı mı kazandırırdı,
yoksa insanlıklarını mı kaybettirirdi?
kaldı ki orası savaş meydanıydı.
kağıt üstünde her şey mübahtı.
yine de bu kadar merhamet dışına çıkılmadı.

kadın-çocuk-sivil demeden öldürmek,
yerleşim merkezlerini rast gele yerle bir etmek,
en hafif tanımıyla soykırımdır.
bu hareketin,
tarihte soykırıma uğramış bir milletten gelmesi daha da ağırdır.

bu ağırlığı da artık benim midem kaldırmamaktadır.

film-kitap-özet...

bahsetmiş miydim?
avustralya’ yı izledik.
geçenlerde.
( artık günleri karıştırıyorum )
sevdicek bütün gün -filme bilet alırken bile- inatla “ Avustralyalı “ dedi.
filmi “ o kadar da “ beğenmedik ama,
masrafsa masraf,
ünlü oyuncularsa ünlü oyuncular var tabii.

“ büyük film “ seyretmek isteyen gitsin.
epik filmden hoşlanan.
abartılı ifadelerden,
iyimserlikten,
sonsuza kadar mutlulardan hoşlananlar gitsin.
Hugh Jackman sevenler de gitsin.
ama Nicole Kidman sevenler gitmesin
- kör değillerse -
bıraksınlar da kafalarında Nicole güzel bi kadın olarak kalsın.
bu filmde o “ güzel “ ya da “ kadın “ değil çünkü.
sadece üstünde fazlaca oynanmış bir yaratık.
melek yüzlü Meg Ryan’ ın binbir estetikle kendini düşürdüğü yolun yolcusu.

yine de içimde tutacaktım bunu.
“ kadın mahvolmuş “ duygusunu.
hemen “ kıskanıyor, çekemiyor “ muhabbetine katlanmamak için,
susacaktım.
Allah’ tan durup dururken sevdicek dillendirdi:
- Nicole Kidman’ a noolmuş öyle, diye de,
yüreğime su serpildi.

yeni yıl hediyesi tablo aldım ona.
salonumuza astık.( Raphael / Angels )






DNR’ dan 2 tane DVD alıp izledik haftasonu.
ilki eski ve benim çok sevdiğim bir film: Awakenings.
sevdicek izlememişti.
rafta görünce dayanamadım aldım.
seyrettik, bir kere daha hayran kaldım.
Robert De Niro’ ya ve tabii Robin Williams’ a..
o filmin senaryosu yaşamından alınmış olan “ gerçek “ doktora.
neredeyse koma halinde yaşayan,
en ufak tepki ya da yaşam belirtisi dahi göstermeden,
sadece nefes alıp boşluğa bakan kıpırtısız hastaları için yaptıklarına da.
( Lorenzo’ nun Yağı’ nı beğenenler özellikle izlesin. )






ikincisi The Manchurian Candidate
vizyondayken izleyememiştim.
DVD’ si de nedense denk gelmemişti.
pazar günü de onu izledik.
ve çok çok beğendik.
Denzel Washington’ la Merly Streep’ le
ve ilginç senaryosuyla,
ilgiyle izlenen,
düşündüren,
çarpıcı bir film.
teknoloji yoluyla insanların ne duruma getirilebileceğini,
bilim kurgu havasında değil de,
siyaset ve ABD Başkanlık sistemi üzerinden anlatırken,
“ insancıl “ sonuyla göz dolduruyor.
bunu da tavsiye ederim.
( JFK tarzı filmleri sevenler izlesin )






dünse Gomorra’ yı almış sevdicek.
Cannes’ da ödül alan hani.
başrol oyuncusunun gerçek hayatta da mafyaya karıştığı söylenen.
“ sağlam kafa “ olduğumuz bir an izlemek için,
o da sırada.





ayrıca psikoloji okuyacağım ben tekrar demiştim ya.
kayboldum raflarda.
ama adam gibi bir “ sosyal deney “ kitabı bulamadım.
kürkçü dükkanına,
Irvin Yalom’ a döndüm sonunda.
Nietzsche Ağladığında,
Divan,
Annem ve Hayatın Anlamı,
Aşkın Celladı ve Diğer Psikoterapi
kitaplarını okumuştum,
Her Gün Biraz Daha Yakın’ ı (Every Day Gets a Little Closer) aldım bu kez.
okuyunca bilgi vereceğim hakkında.

şimdilik bu kadar galiba..

insan olma becerisi..

biz 4 kişiydik yılbaşında..
2 çift..
arkadaşların evinde,
önce güzel bir yemek yedik,
yemeğin yanında ve sonrasında içki de içtik,
oyun oynadık,
TV izleyip sohbet ettik,
komik şapkalar takıp abuk espriler de yaptık..
kısacası güldük-eğlendik..

biz hep toplanırız ama..
kendimi bildim bileli bayılırım zaten arkadaşlarımla "toplanmaya" ,
muhabbet etmeye,
içip – içmeyip eğlenmeye..
yaşamayan anlamaz
ama yaşayıp da sevmeyen var mıdır ki o sabahlanılıp,
karın kasları ağrıdan çatlayacak duruma gelene kadar gülünen geceleri..

bazen ciddi mevzulara da girilir,
Türkiye kurtarılır,
evrim teorisi tartışılır,
beyin nakli mümkün müdür o sorgulanır,
kara delikler dünyayı yutacak mı diye fikirler çarpıştırılır,
Amerika’ sıydı,
İran’ ıydı,
ekonomik konjonktürüydü irdelenir.

ya da sadece bilmem kimin yeni albümü,
falancanın yeni sevgilisi,
yeni filmler,
eski günler konuşulur,
gitar,
kitap muhabbetleri döndürülür,
illa ki birkaç adet de geyik çevrilir,
ama arkadaşlıklar gelişir,
"rahat" bir gece geçirilir sevilenlerle..

sabah başın da ağrısa,
miden de bulansa,
kalkıp bi gülümsersin,
kimi odalara çekilmiş,
kimi kanepede kıvrılıp kalmış,
kimi erkenden uyanmış banyoyu zaptetmiş,
bir tanesi koridora serilmiş belki,
bir sürü arkadaşınla uyanınca aynı evin içinde,
garip bi mutluluk hissedersin.
ben kendi sohbetimle,
kendi çevremle,
dünyadan farklı,
herkesten güzel,
büyülü bi atmosferde yaşıyorum zannedersin..

evde yiyecek namına bi şey yoktur,
biri kalkar bakkala gider,
paralar denkleştirilir,
artık Allah ne verdiyse bi kahvaltı edilir.
millet birbirine ilaç sorar,
herkes birbirinin akşamki hallerinden söz açar,
laf sokarsın,
dalga geçersin,
bugünü de beraber mi tamamlasak dersin..

evde oturup PS oynayabilirsiniz
ya da tavla atarsınız.
bi kaç DVD bulup film izlersiniz..
bi ihtimal dışarı çıkıp gezersiniz..
hep gittiğiniz,
arkadaşlarınızın da hep gittiği mekanlara gidersiniz..
dostları görüp sevinirsiniz..
sizin için mutluluk anlamına gelen hayatınıza bu şekilde devam edersiniz..

o yüzden zor gelir "kendi evinize" dönmek..
ailenizi sevmediğinizden değildir tabii,
ama o evde her şey normaldir,
düzenlidir,
yemek sağlıklı,
banyolar hijyenik,
çarşaflar temizdir..
sizse arkadaşlarınızla oluşturduğunuz o "tuhaf evrene" geri dönmek istersiniz..

biz evlendik,
hala vazgeçmedik zırt pırt birilerine gitmekten
ya da devamlı evimize birilerini davet etmekten..

o yüzden anlamaktan aciz değiliz,
yılbaşını bir evde toplanıp eğlenerek karşılamak isteyen gençleri..
bi lanet doğalgaz zehirlenmesiyle ölüp gitmiş 7 kişiyi..

çünkü hepsi gençtiler..
hepimizin istediğini onlar da istediler..
yukarıda anlattığım mutluluğu,
o tebessümü yaşayarak uyanmak üzere derin bir uykunun içine girdiler..
zehirlendiler…
ve o güzel rüyalardan bir daha dönemediler…

1 ocak sabahı..
ben hala yatakta kıvranıyorken açtı sevdicek haber kanallarını…
uykumla uyanıklığımın sınırında duydum adlarını..
ve "sevenlerini yasa boğarak…" satırlarını..

yasa boğulmuşlardı
ve elbet boğulacaklardı..
normali buydu..
insanca olanı buydu…

onlarla beraber haber bizi de başımızdan vurdu..
gözlerimiz doldu..
yani bize de "normal" olan oldu…

fakat biz “ herkes kahroldu çocuklara ya.. “ diye üzülürken,
şu an haklarında envai çeşit küfür sıralayabileceğim insan müsveddeleri çıktı ortaya…
"yorumlarıyla" sızdılar her türlü sanal ortama..
ölüp gitmiş o çocuklar için
"oh iyi olmuş, ne üzülücem içki içen zinacı zengin yavrularına"
dediler.
diyebildiler.
onlar adına benim hissettiğim utancı yüzümüze vura vura…

üstelik 1 tane değildiler..
10 tane değildiler..
her yerdeydiler..
eminim kustukları bu yorumları! çevrelerine de göstermişlerdir,
bolca sırtları sıvazlanmıştır.

iyi oldu da öldüler,
ne işleri vardı elin erkekleriyle-kızlarıyla içip içip aynı evde,
otursalardı kıçlarını kırıp babalarının dizinde deme cüretini gösterenler,
bugün işlerine gidip görevlerini yapıp erdemli insan sıfatıyla boy gösterdiler..

size ne?
size ne o çocukların orada ne yaptığından!
sizin kokuşmuş beyinlerinize mi danışacaklardı sevdikleriyle bir araya toplanmadan.
birileri yanlış anlar mı diye mi düşüneceklerdi en yakınlarıyla yan yana gelmeden!
bilmiyorum o çocukların tam olarak ne durumda bulunduklarını ama,
öğrensem ve bilsem ki,
sevdikleri insanla seviştikten sonra çıplak gitmiş bu çocukların bedenleri bu dünyadan,
daha mı az üzülecektim sanıyorsunuz ölmelerine?

ya da şöyle bir haber geçseydi
"doğalgaz sızıntısından habersiz kızlar çiçekli pijamalarını giyip,
erkeklerden tamamen uzak bi odada,
sütlerini içip kapılarını kilitleyip
-erkek canavarlara karşı-
uyudular.
kapıları kilitlendiğinden sabah kurtarma ekiplerinin odalarına girmesi zor oldu.
ancak bulunduklarında hala nefes alıyorlardı.
fakat kendilerini kurtarma ekibinde bulunan erkek doktora muayene ettirmediklerinden,
hepsi genç yaşta ölüp gittiler"
aynen böyle bir haber geçseydi,
ne hissedecektiniz?
bu sefer üzülebilecek miydiniz?
belki de "olsun namuslarıyla öldüler" diye buna da sevinecektiniz..

çünkü siz böyle bir zihniyetsiniz!!
insanların namusuna ya da namussuzluğuna,
ölmesinin müstahak olduğuna ya da olmadığına,
kendi kriterlerinizle karar verirsiniz..

oysa ben aynı şiddette üzülürüm ölen bir türbanlı kadına da,
çıplağa da,
uyuşturucu bağımlısına da,
muhafazakara da…
hele gençse..
"bir can gitti..
bir fidan gitti..
hem de yepyeni bir yılın umutlarıyla yattığı uykusunda" diye..

ama siz üzülemezsiniz..
çünkü kalpsizsiniz..
bütün dinlerin emrettiği kardeşlik,
barış,
sevgi nedir bunları bile özümseyemezsiniz..

kendi aranızda bu ölümlere sevinir,
yılbaşı gecesi içki içti diye başka bir yerde,
istanbul’ da,
katledilen başka bir çocuğun arkasından da kınalar yakarsınız
"biri daha eksildi" diye..