ACI + RAPOR

sanki etrafımdaki insanlar mükemmelmiş gibi,
sık sık kendime yüklenmeyi pek bi severim ya..
ben şımarığım,
ben ukalayım vs vs diye..
ek yerimi göstermeye teşneyim ya..
dün bir şey daha fark ettim..
bana en uzak,
ya da alakasız olayla ilgilenirken bile olayların merkezine kendimi koyuyorum..

akşam haberleri..
Barış’ ın son durumunu endişeyle izliyorum..
yeni gelişmeleri merak ediyorum..
içimde geçekten derin ve samimi bir üzüntü var,
ama o kadar..
o dakikaya kadar o üzüntümde sabitim,
ağlamıyorum,
sızlamıyorum..
zaten öyle herşeye ağlayabilen biri değilim..

sonra..
sonra doktorlar umut azaldı diyorlar..
hatta belki "umut kesildi" diyecekler de..
"azaldı" diyebiliyorlar..
ben hala üzgün ama metin bir ruh halindeyim.
o an dizideki rol arkadaşını gösteriyorlar..
hiç izlemediğim dizisindeki...
yeni gördüğüm partnerini..
Merve’ ymiş ismi..
doktorun açıklamasını duyunca..
birden üzüntünün ötesine geçiyor..
beden dilinden anlıyorsunuz,
normal bir ağlama değil bu..
tuhaf kasılmalar geçiriyor..
birkaç dakika sonra da kendinden geçiyor..
apar topar sedyeye alıyorlar..

işte dibine kadar yaşayıp yaşayıp,
bir yerden sonra artık "dayanamayacağım" dediğimiz acı bu..
"dayanamamak" bu oluyor.
vücut ruhsaldan öte,
fiziksel tepki veriyor.
ve ilginçtir benim gözlerimin dolmasına Merve’ nin bu hali sebep oluyor..
hiç tanımadığım bu kızın,
kendimden iyi tanıdığım acısı..
çünkü biliyorum..
ben daha beter olurum..
ben bin katı tuz buz olurum..
bir an gözümde canlanıyor,
"en sevdiğime" böyle bir şey olduğu..
kendimi hastahane kapısında,
"acı haber" i alırken görüyorum..
neler yapabileceğimi,
size burada anlatmak bile istemiyorum..
sadece şunu söyliyeyim,
"dayanamamanın" çok ötesine geçeceğimi,
bin parça olup üzerinde durduğum zeminin içinde eriyeceğimi,
uzun,
çok uzun zaman yitip gideceğimi iyi biliyorum..

korkuyorum...

***

neyse,
biraz da hava değiştirmek için,
gelelim haftasonu raporuna..
cumartesi büyük bir "istemezük" duygusuyla
ve iç sıkıntısıyla işe geldim.
öğlen gibi "cezam" bitince çıkıp sevgilimle buluştum.
beraber Cevahir’ e gittik.
1-2 saat boyunca bana capri bakıp,
sonunda bir tane alabildik..
arkasından Kentucky’ ye gidip midelerimize bayram ettirdik.
yemeğin ardından biraz daha turladıktan sonra sinemaya girip,
Zor Ölüm’ ü seyrettik,
klişelerden alacağımızı alıp,
tipik esprileri eşliğinde Bruce Willis’ in bir kere daha Amerika’ yı kurtarmasını seyrettik.
ben şu yaz sıcaklarında filmlerin öyle kuş kondurmasını filan beklemiyorum,
eğlenceli vakit geçireyim,
"yuh artık" dedirtecek derecede aksiyon seredeyim diyorsanız,
bu filme derhal gidin.
aksi takdirde,
asla..

filmden sonraki birkaç saatimizi de,
bana güneş gözlüğü aramakla geçirdik.
etrafı artık kıroların eline kadar düşen "damla" manyaklığı
+ kemik çerçeveli büyük Zeki Müren gözlüğü çılgınlığı sardığından,
bir türlü benim istediğim gibi bir şey bulamadık.
pardon bulduk,
ancak Cartier marka ve 1.780 YTL değerinde olduğu için almadık.
"normal" güneş gözlüklerinin fiyatları da 350 - 600 YTL arasıydı
ve içime sinmeyen bir gözlüğe bu kadar para vermek içimden gelmedi açıkçası.
pazar günü de Taksim’ de takıldık.
tam Rio Bravo’ da yemeğimizi yemişiz,
Gloria Jeans’ e "serinleticilerimizi" içmeye gidiyoruz,
sevgilim:
- adidas’ a bi bakalım mı, dedi?
sonuç?
hiç aklımda olmağı halde,
kendime ayakkabı aldım.
( evet ben spor ayakkabı hastasıyım
ve evet Zidane’ ın altın rengi kramponlarını gördüğümden beri
böyle bir ayakkabı almayı kafaya takmıştım )

neyse birkaç gazete yüklenip sonunda Gloria’ ya gidebildik.
orada klimanın aşırı soğuğundan donma tehlikesi ile karşı karşıya bir süre oturduktan sonra,
kalkıp Erkul Kozmetik’ e gittik.
duş jeli + parfüm + ruj benzeri bir sürü ıvır zıvıra bi dünya para bayılıp,
Accessories’ a girdik.

daha sonra Ceviz diye ufak bir yere gittik,
sevgilim bir kolayla beraber sandviç yedi,
ben yalnızca meyveli soda içtim.
bu arada tavla oynadık
ve ben bir muhabbet sonrası
"Onur Akın" ın ismini bir türlü hatırlayamadığım için kafayı yemek üzere olduğumdan yenildim.
( çünkü bu olaydan önce öndeydim )

bu arada Bilgehan Demir de oradaydı
ve karşısında oturan arkadaşına özel hayatıyla ilgili bir sürü bilgi veriyordu.
yan masamızda olduklarından
ve herşeyi yüksek sesle anlattığından bir çoğunu ben de duydum.
ama şimdi elalemin özel hayatını deşifre etmek istemem.
sadece bana her gördüğüm erkekte sempatik gelen
"seven erkek" modunda olduğunu söyleyeyim.
galiba biraz dertliydi kendisi.

kalkınca biraz Megavizyon’ u gezip evlerimize gittik.
her zamanki gibi huzursuz uykulara daldım..

PIT!

Buralardayım,
iş yoğunluğu nedeniyle yazamıyorum bu ara,
ama her an ekleyebilirim yazı!!
belki yarın,
belki bugün..
( şu an eklio olmıyim sakın? )

hadi biraz arşiv gezip yorum yapın...
( noooluuurrr )

Veda(msı)...

KISA (!?) BİR ARA...

NASILIM?!?

Nasıl çizmişim??
Bugünlük bu haldeyim!

BUNALDIM DARALIYORUUUMMMMM!!!!

Nasıl çizmişim?
İşte bu benim!
Daha doğrusu bu benim işyerindeki,
özellikle Çarşamba – Perşembe - Cuma günlerindeki halim.
Biraz sinirli – biraz boşvermiş,
çokça da bıkkın.

Zaten iş sorunları,
her zamanki yoğunluğunda devam etmekteyken,
üzerine siyaset arenasındaki gelişmeleri sabahlara kadar televizyondan takip etme sevdası eklenince,
bu hafta,
diğerlerine oranla iki kat daha fazla yıprandı bünye.
Hem,
geçen hafta hastaydım,
hastalık + yorgunluk + stres + gündem yoğunluğu,
beni acaip bunalttı.
Haftasonu bi de derbi var üstelik!
Zor be!

Damardan huzur almam lazım tez vakitte!
( yolunu bi bilen var mı? )

NEŞELİ DEĞİLİM SEVİNÇLİYİM SEVİNÇLİ...

Can turşularım,
bloğum son günlerde sanırım şu hale geldi:
1 ) Sıkıcı
2 ) Yorucu

Bunların farkındayım,
sayfayı bu şekilde devam ettirmeyeceğim sürekli tabii ki ama,
bir süre,
en azından bir kaç gün durum böyle!

Düşünün ki,
ülkemizin "gurur vesilesi"
en bi birinci dizimiz,
Türkiye - Yunanistan maçından bile fazla rating almış,
izlenme garantili "Binbir Gece",
dün akşam yeni bölümünü yayınlayamamış!

Sebep?
Ya izlenmezse korkusu!
"koskoca" bi Aydın Doğan kanalı,
en iddialı yapımını ekrana taşıyamıyor,
çünkü ülke tarihinde uzun yıllardır ilk kez,
halk siyaseti magazinden,
dizilerden daha fazla seyrediyor.
Ha,
belki yayınlansa yine çok seyredilecek söz konusu dizi.
Yine de kanal yöneticilerinin aklına "ya izlenmezse?" sorusunun düşmesinin sebebinin siyaset olması,
beni ne olursa olsun mutlu ediyor.

Sürekli apolitize edilmiş,
özellikle 1980’ den sonra,
siyaset arenasından elini eteğini çekmiş insanlarımızdaki bu uyanış,
yüzüme kocaman bir gülümseme yerleştiriyor.
( ki bence bu iyi! )

Son günlerde olaylar,
cepheler,
açıklamalar yıldırım hızıyla değişiyor.
Size yemin ediyorum,
mesai saatleri bitse de eve gidip televizyon izlesem,
gelişmeleri takip etsem diye can atıyorum artık her gün.
En son dün akşam Anayasa Mahkemesi kararını açıklayarak,
367 şartının geçerli olduğunu söyledi
ve ilk oturumu geçersiz saydı

Cevabı merak edilen "şimdi ne olacak" sorusunun yanıtı da,
birkaç saat sonra RTE’ den geldi:
Seçime gidiyoruz!!!

Ne kadar güzel!
İyi de muhterem büyüklerimiz,
neden zamanında seçime gitmediniz,
neden ülkeyi gerim gerim gerdiniz?
Neden,
neden,
neden.

Bunlar dışında,
artık pek bahsedemediğim özel hayatımdan da birkaç bilgi vereyim.
Zaten bu konuda,
yalnızca dün sevgilimle Ekvator’ da yemek yemekle yetindim.
Yemek sonunda hemen kalkıp koşa koşa eve gittim.
Televizyonu açıp da Hulki Cevizoğlu ve Kanadoğlu’ nu zamansız karşımda görünce çok sevindim.
Geç saatlere kadar da kendilerini izledim.
Gelişmelerle ilgili yorumlarını kendimce değerlendirdim.
Tamam itiraf ediyorum,
birkaç reklam arasında Chelsea – Liverpool maçına da bi kaç dakika baktım.

Bir süre sonra da yorgunluktan bitmiş bir vaziyette yattım..

1 MAYIS KUTLU OLSUN!

Siz de bi an için,
bugün kavuşamayacağız diye korktunuz değil mi yaşama sebeplerim?
( tahmin ettim )
Çünkü,
gün itibariyle "memleket yolları işe gidenlere kapalı"
daha doğrusu İstanbul yolları!
Gün 1 Mayıs olunca hadise doğal da,
kaç senedir 1 Mayıslarda okula - işe vs gitmişliğim var,
ama ilk defa bu kadar "hayatın durması" durumuyla karşılaşıyorum.
"Taksim’ de eylem yaptırmayacağız!" tutturukluğunun eseri bunlar biraz da.

Taksim ve çevresine her türlü ulaşım kesildi.
Kabataş’ a Beşiktaş’ a vapur yok,
Taksim’ e metro, otobüs, füniküler,
hiç bi ulaşım yok.
Araçlarda kontrol olduğu için köprü tek şerit ve felç!
İnsanlar Kavacık’ tan köprüye 30 dakikada gidemediklerini söylüyorlar.
Köprüye giren zaten 2 saat çıkamıyor.

Ben de binbir zahmet Üsküdar’ a vardım ama
aman Allahım!
Üsküdar insan seli.
Beşiktaş - Kabataş ulaşımı motorlar da dahil tamamen kesilmiş olduğundan,
binlerce insan kalmış iskelede.
Normalde mitinge filan katılmayacak,
işine gücüne gidecek insanlar burada "durdurulmaktan" o denli rahatsız ki
ve kalabalık öyle boyutlardaki,
burada bekleyenler kendi çaplarında yeni bir "gösteriye" imza atacaklar neredeyse.

Neyse ben hiç bulaşmıyorum.
Bi Eminönü vapuru bi de bu tarafa gelecek arkadaş bulup,
çıkıyorum yola!
Eminönü - işyeri arasını da tıpış tıpış yürüyoruz.
Arada kameralar filan çekiyor bizi,
hayatta da en nefret ettiğim şeydir,
yolda yürürken burnuma mikrofon dayanması.
Bi çoğundan kaçıyorum ama,
hala bu akşam Show TV’ ye çıkma ihtimalim var,
söylüyorum.

Bir de işyerine geldiğimden beri bir şey dikkatimi çekiyor,
herkes yollarda kalmış,
yürümüş etmiş filan da,
yüzlerde nedense bir mutluluk havası,
gülücükler,
şakalaşmalar,
"ayy ben şurdan beri yürüdüm, ayaklarım şişti"
filan diyenlerde bile bi hafiflik,
bi şirinlik.
Demek ki insanlara işe 10 gibi gelmek,
ne olursa olsun iyi geliyor,
sabah deniz kenarında şöyle bir yürüyüş yapmak hoşlarına gidiyor.
Belki de insanlarımızın Küba’ da yaşayası var,
kimsenin haberi yok,
kendilerinin bile,
olamaz mı yani?

Küba’ ya giden biri anlatmıştı,
insanlar çok fakir,
her yere yürüyerek gidiyorlar filan ama hepsi gülüyorlar,
çok mutlular demişti.
Bizim bu sabah girdiğimiz ruh halinde,
onlar bir ömür yaşıyorlar herhalde!
Daha basit yaşasak,
daha mı mutlu oluruz acaba?
( bence bu bi soru değil.
onay bekleyen bir saptama yalnızca )

BURALARDAYIM...

Merhaba arkadaşlar,
dün yazı ekle(ye)medim,
Çünkü artık buraya
neyi yazıp neyi yazmayacağım konusunda tereddütlerim var
ve bu tereddütler bana bir takım kısıtlamalar getiriyor,
ben de sınırlayıcı olan hiçbir şeyi sevmediğim gibi
bunu da sevmiyorum.

Şimdi eski rahatlığımla,
şuraya gittim,
bununla buluştum filan diye anlatmak bana biraz zor görünüyor.

O yüzden belki birkaç gün yazı eklemeyebilirim
ya da haberlere yorum yapmakla,
güncel konularla ilgili görüş bildirmekle yetinebilirim.
Ama özel hayatım bir düzene girene kadar,
o konuda pek bi şiyler yazabileceğimi sanmıyorum.
Tabii sağımın solumun belli olmayacağını hatırlatmama gerek yok sanırım.
Tutup üç gün sonra bu dediklerimin tersi bi yazarsam,
"bunu bunu bunu demiştin" demeyin,
"ne yapsam yeridir" diye zamanında uyarmıştım sizi zira.

Genel durumdan söz edersek,
ben iyiyim,
meraklanacak bir şey yok,
sadece her zamanki gibi işlerim yoğun
ve ben iş hayatından sıkılmaya her gün devam ediyorum.
Birkaç günlük bi haftasonu kaçamağı mesela,
iyi olabilir benim için.

Aslında son 2-3 yıldır İstanbul’ u bırakıp gitmek de vardı planlarımda.
Ama "şunu bekle"
"tamam bu da olsun"
"şu da bitsin ondan sonra" diye diye,
bu hep bi proje olarak kaldı.
Fakat şimdi uygulanabilirliği daha fazla.
İnziva değilse de,
birkaç sessiz sakin yıl geçirmek istiyorum deniz kenarında bir yerde
- mümkünse güneyde -

Mesela Kaş’ ın küçük bi köyüne filan yerleşmek istiyorum.
Ciddi ciddi oradaki ev kiralarına filan bile baktım.
Kafamda tek sorun oradaki iş imkanları + ailemin olaya göstermesi muhtemel tepki!
Fakat şu saatten sonra biraz da kendim için yaşamak istiyorum.
3 günde bir gittiğim aynı mekanların,
aynı sokakların,
aynı meydanların sıkıcılığı fena halde üstüme gelmekte.
Yani "herşeyden sıkılmak" dedikleri bu olsa gerek.
Şehir büyük,
insan çok,
ama içinde bana mutluluk verecek bir şey yok!

Ha,
3 gün uzak kalsam "ahhhh İstanbul’ um, seni çok özledim böhüüüüüüüüüü" diye zırlayacağımı da biliyorum,
çünkü İstanbul hakkında pek çok yazı yazmış bir sürü şairden bile daha fazla seviyorum İstanbul’ u..
Fakat şu anki hayat tarzımla yaşayamıyorum ki ben onu?
Haftada 1,5 güne sığdırılacak bir şehir değil ki İstanbul..
Kendime ayırabileceğim zaman bu kadar kısıtlandıkça,
İstanbul’ la ben birbirimize doyamadıkça,
uzaklaşıyorum ve soğuyorum ondan
( daha önce de söylemiştim, kaçanı kovalamam )

O yüzden belki
kısa bi zamanda uygulamaya koyabilirim bu hain planı.
Sinsi bi bıçak saplayıp İstanbul' umun sırtından,
kucaklayabilirim bambaşka kıyıları...
( bak bak bak )

En iyisi biraz fizibilite çalışması yapıp,
bu işin kısa süre içinde olabilitesini araştırayım ben
( nasılım? )

YARIM İŞTE, YARIM BURADA...

Can damarlarım,
dün yazı ekleyemedim,
bugün de dünyayı kurtaran kız olarak çalışıyorum..

Zaten pek bir şey de yapmadım..
Dün sevgilimle iş çıkışı buluştuk,
Gino Margarino' ya gittik,
yemek yedik,
eve döndüm,
kitap okuyup uyudum..

Bi de sizi özledim,
yarın kavuşuruz inşallahhhh.
Amiiinnnnn

KALBİM VE DEDEM...

Kalbim çarpıyor
( okuyucu: ne var bizim de çarpıyor? )
İyi,
tamam,
ama benimki çok çarpıyor!!!

Ben tansiyonu düşük bi insanım,
kalbim de,
heyecandan ağzıma gelmediği zamanlar,
dakikada 68 filan atar(dı)
Birkaç gündür 90-110 arasında dalgalı ritm uygulamasına geçti kafasına göre..
Ya kalbimde bir sorun varsa,
ya kalbim aniden durursa korkuları kapladı içimi..

Tam da gününde!
Yedi yıl önce bugün,
9 günlük bayram tatilinden döndüğümüz pazartesi günüydü...
Eminim çünkü,
asla unutmayacağım bir gündü..

O zaman liseye gidiyordum..
Okulumuz tam gündü..
Öğle yemeğini yedim,
öğleden sonraki ilk dersin başlamasını bekliyorum..
Nefret ettiğim matematik öğretmenim hafifçe araladı sınıfın kapısını..
Uzattı başını..
- aşağı iner misin, baban geldi, dedi..

Bir taraftan eşyalarımı toplarken,
bir taraftan da ağlamaya başladım..
"dedem öldü" diye mırıldanıyordum.
Çünkü babam onca yıllık okul hayatımda ilk kez okula geliyordu..
"kötü bir şey" olmasa,
gelmezdi..

Uzun zamandır hastahanede yatıyordu..
Kanserdi..
9 günlük bayram tatili boyunca anneannemlerde kalmıştık bu yüzden..
Her gün hastahaneye gidilip geliniyordu bu sayede..
Pazar günü son kez gördük onu,
son olduğunu bilmeden..
O gece kendi evimize döndük..
Ertesi günü beklemiş dedeciğim gitmek için..

Okul merdivenlerinden inip,
babamın yanına gider gitmez,
dedem öldü di mi diye sormaya başladım.
Hayır dedi babam,
ölmedi..
Halbuki benim 2 günlük cenaze iznimi bile almış o sırada okuldan..
"sadece biraz ağırlaşmış,
hepimiz hastahaneye gidiyoruz" dedi..
"anneni de işten aldım o da evde bizi bekliyor" dedi..

Ama inanmadım tabii.
Evde de,
bana kimse direkt gerçeği söyleyemedi..
Telefonda konuşurlarken anladım,
korktuğumun gerçek olduğunu..
Kendimi koltuktan yere atıp,
dizlerimin üzerinde ağlamaya başladım..
Yol boyunca deliler gibi sürekli ağladım..
Anneannemlere gittiğimizde de..
Ertesi gün de..
Günlerce de...
Uzun yıllar da rüyamda gördüm onu,
ölmedim ben kızım nereden çıkarıyorsun sen onu dedi bana hep..
Bugün tam yedi yıl oldu...

7 yıl..
Ruhun şad olsun dedeciğim..
Bu akşam anneannemlerde toplanıp yine seni anacağız..
Biliyorsun zaten,
unutmadık,
unutmayacağız...

EN Bİ DOLU HAFTASONU RAPORU...

Benim yapmak istediklerimi,
tık diye,
hem de çoktaaaann yapmış olan insanlara,
sinir oluyorum..

Yapamadıklarımın acısını,
pazartesi sendromuna dönüştürürken,
hazırsanız
şimdi "en azından yapabildiklerimi" anlatıyorum..

Cumartesi sabahı maalesef işe gitmekle başladı sevgili günlük..
13 gibi işten çıktım ama,
what fayda?
Kapitalizmin çelikten kolları,
sevgilimi de esir almıştı bir kere!!
( türkçesi = o da cumartesi çalışıyordu )
Saat 3 gibi çıkacaktı,
yani 1-2 saat boştum.

İstiklal Caddesi’ nde bir aşağı bir yukarı gezdim durdum..
Bu arada küçük bi alışveriş de yaptım
( 2 tane kolsuz body almak suretiyle )
Sonra bir adet Radikal
ve bir adet K Dergi alıp,
attım yorulmuş bedenimi Starbucks’ a..
Orada 1 saat kadar,
gazete okuyarak yalnızları oynadıktan sonra,
sevgilim nihayet gelebildi..

Eee bizim bir aydan fazla zamandır beklediğimiz film neydi??
300 Spartalı tabii
( ıspartalı okunmaz )
Kendisinin bütün direnişlerine rağmen,
tuttum kolundan,
götürdüm G-Mall’ a..
( bulunduğu nokta nedeniyle G-Mall’ la soğuk araları )
Neden illa G-Mall?
Çünkü koltukları çok rahat,
ses düzeni müthiş,
perde iyi,
mısırları da güzel,
( Brad Pitt yiyoruz hep biz,
çünkü mısırsız asla film seyredemeyiz!! )
Ee daha ne olsun?
Sonuçta alt tarafı bir sinemadan bahsediyoruz yani,
kuş konduracak değiller ya!

Elimizde biletimiz girdik salona.
Aaa bi baktık Kanat Atkaya..
O da teşrif buyurmuş bizimle aynı salona..
( ki sevdiğim bi kişiliktir kendisi )

Başladık müthiş fragmanını gördüğümüzden beri,
deli gibi izlemek istediğimiz filmi seyretmeye..
Şunu söyleyeyim,
film fragmanın hakkına veriyor..
Görüntüler müthiş,
akla hayale sığmayacak,
"yok ya bu da olmaz artık" diyeceğiniz sahneler var..
Bir klip izler gibi başlıyor ve bitiriyorsunuz filmi...
İzlemesi çok zevkli..
Ancak ilginç senaryolara kafayı takmış biriyseniz,
maalesef bu filmde diğer savaş filmlerinden farklı,
inanılmaz bir senaryo filan yok..
Bildiğiniz hikaye..
Çok cesur kral,
aşık olduğu kraliçe,
etrafında aman da bre şanlı yiğitlerden kurulu bir ordu..
Sonsuz kahramanlık, entrika, kan, ölüm..
Bunların su gibi önünüzden akıp gittiği,
müthiş bir görsel şölen izlemek istiyorsanız gidin..
Benim notum 8,5,
OK?

Sinemadan sonra,
attık kendimizi bir taksiye,
hemen gittik Ekvator’ a maç izlemeye.
Ama o da ne?
Ekvator’ da yer - mer hak getire!!

Bulduk yakınlarda bir mekan..
( Turkish Pub diye bir yer )
Pek ısınamadık ilk kez gittiğimiz bu yere,
böyle bir mecburiyet yaşamazsak bir daha da gideceğimizi sanmıyorum ama,
futbol sevgisi var di mi serde?

Bir Galatasaraylı olarak,
febenin galibiyetini izledin de,
başın göğe mi erdi diyeceksiniz..
Ama bir adet febeli sevgili var elde,
el mahkum derim ben de size..

Eve dönünce biraz TV seyredip,
aldım Play Stationımı önüme..
Başladım Devil May Cry 3 ile cenk etmeye..

Şimdiye kadar oynamamıştım bu oyunu evet,
cık cık cık ne kadar ayıp bana,
di mi ama?
Her neyse,
şimdi oynuyorum ya işte,
epey de sardırdım bu oyuna..
İlk 7 görevi de bitirdim haberiniz ola!!
( geçemediği bir yer olan varsa yardım edebilirim öhom öhom )

Pazar günü kalktım,
sevgilimle olağan haftalık küçük tartışmalarımızdan birini telefonda savdıktan sonra,
Mecidiyeköy Profilo Alışveriş Merkezi’ nde buluştuk..
Arby’ slerimizi kaptık,
sonra da sinemaya aktık..
( filmin başlama saati gelene kadar,
biraz da oyuncakçıları filan turladık )
Neden bir haftasonunda 2. kez sinema?
Çünkü vefa borcumuz olan birinin kitabından uyarlanan bir film var vizyonda..

Zülfü Livaneli’ den bahsediyorum..
ve Mutluluk adlı filmden..
Abdullah Oğuz’ un büyük bir başarıyla yönettiği,
bir çok karesi,
resim olarak basılsa,
çerçeveletilip duvara asılabilecek kadar güzel olan filmden..
Görüntüler gerçekten çok çok iyi,
çok kaliteli,
dünya standartlarında!
Yurtdışı gösterimlerinde başarılı olacağına eminim.

Oyunculuklar çok iyi..
Özellikle yeni tanıdığımız
( en azından benim ilk kez izlediğim )
Murat Han müthişti.
Bana göre geleceğin parlayan yıldızlarından biri olabilir..
Bir çok yerde sade oyunculuğuyla bravo dedirtiyor.
( en azından bana dedittti ).

Film,
köyden başlayıp,
kızı İstanbul’ da Haliç Köprüsü’ nden kendini atlamaya zorladığı sahneye kadar,
gerçekten herşeyiyle Inarritu filmlerini aratmayacak güzellikte..
Ağlamak için gözyaşlarını filmin sonlarına saklayanlar,
bu bölümde filmin finalinden bile etkileyici sahneler olduğunu bilsin..
Düşmez - ağlamaz bir hayatgibi olarak,
benim bile ara ara gözlerim doldu..
Filme girmeden önce almış bulunduğum suyumdan,
her duygulandığım sahnede bir yudum aldım..
İçimdeki düğüm düğüm hüznü biraz dağıtsın diye..
Böylece gözyaşı dökmemeyi başardım..
( özellikle "horozlar neden ötmüyor artık?" sahnesinde )
Benim gibi "sulu zırtlak olmayı sevmem ben!" diyenlerdenseniz,
ayrıca bi de makyajınızın akmaması gerekiyorsa,
şiddetle öneriyorum,
filme girmeden önce yanınıza siz de büyükçe bir şişe su alın..
( bu yazıyı okuyup da,
bu filmlerden birine gidip,
yorum yazmayana hakkımı helal etmem!
Beğenip beğenmediğinizi yazın bari! )

Kızı İstanbul’ da Haliç Köprüsü’ nden kendini atlamaya zorladığı sahneye kadar eşsizdi dedik..
Bu sahneden sonra film kötü mü?
Asla değil!
Her dakikası rahatlıkla izleniyor,
görüntüler son sahneye kadar muhteşem,
de,
de işte!!
Film bu noktadan sonra biraz sıradanlaşıyor..
Profesörle tanışmalarından sonra olanlar,
eski Türk filmlerine benziyor.
Hatta biraz Gönül Yarası’ na..
Bazı sahneler de biraz gereksiz uzuyor..
( filmden çıkartılabilecek en az 10 -15 dk var )
Ve Türk Sineması’ nda her zaman eksikliğini hissettiğim vurucu final yine gerçekleşmiyor..
İzleyen bir çok kişi
"halt etme, ne güzel finaldi işte" diyecek belki..
Ama benim beklediğim başka bir şey..
Öyle bir final olacak ki,
koltuklarından öyle hemen kalkamayacak insanlar!!
Atilla Atalay okudunuz mu hiç,
sever misiniz bilmiyorum ama,
hiç sektesiz her okuduğumda beni ağlatan bir hikayesi vardır: İsmet Usta
( hani sulu zırtlak olmayı sevmezdim?
bazı şeyler ne yapsanız içinizden çıkmıyor.. )
Ustasından öğrendiği bu final numarasını anlatır,
yazının son bölümünde:

"Bak, final yaklaşıyor usta...
Ne derdin, "Yazının finaline doğru tansiyonu yükseltip, finalde okuyucunun gözüne yumruğu çakacaksın" ...
Bazen gözünü televizyondan ayırabilen birkaç kişi okursa, yumruğu gözlerine çakmaya çalışıyorum, ama onlar farkediyor mu bilemem.
Aslında onlara seni anlatayım mı diye çok düşündüm.
Deterjanla dolaşan "Ayşe Teyze" ile "İsmet Usta" yı birbirine karıştırmaları an meselesi gibi.
Gaziosmanpaşa'da bir konduda oturan,
ilkokul mezunu bir eczacı kalfasının,
İsmet Çelik' in alabildiğine komik ve bir o kadar hüzünlü öyküsünü anlatsam...
Woody Allen' in evlatlığnı düzmesi kadar ilgilerini çeker mi?
Ama üzülme, gittin gideli her şey o kadar da ""köfteleşmedi".
Yeni şeyler olacak...
Çırağının çırakları var...
Hani ben iyi bir yazı yazdığım vakit, "Sen artık oldun" derdin.
Ben sevinince; "Hemen umutlanma, pehlivan 40 numara bilir, 39'unu çırağına öğretir, sonuncusunu kendine saklar" diye eklerdin.
Son numara; bir gece çalışırken, olduğun yere yığılıp şu dünyadan sessizce gidivermek miydi?...
Çırağını, sayfalarda gittikçe büyüyen deliklerin kenarında öylece bırakıp "Ben kaçtım" bile demeden mi? Final böyle miydi be usta?
Mühim yazılarının tükenmez kalemi hala bende.
Arkasındaki saat on yıldır tıkır tıkır çalışıyo...
Ve "son numaraya" doğru, öyle bir geçiyor ki zaman... "

İşte ben de bunu bekliyorum hep..
Çaksınlar finalde yumruğu suratımıza..
Bakalım yakında,
"muhteşemdi" diyeceğim bir son çıkacak mı karşıma???

Filmden sonra Kentucky Fried Chicken’ da midelerimize ufak bi ziyafet sunduktan sonra,
düştük evlerimizin tozlu yollarına..
Birkaç dakika televizyon izledikten sonra,
oturdum yine PS2’ nin başına..
Geç olunca da koydum başımı yastığa..
Ama yaptığım şey örnek sayılamazdı iyi uyumaya..

NOSTALCİİİİ...

( bin yıl önce yazdığım,
bi kaç yazı denemesi var aşağıda.
karalama bile sayılmaz aslında.
bugünlük idare edin.. )

Neyi susturdun sen giderken, bilmiyorsun...
Öyle sıradan bir karanlıkta,
kendi ağırlığıyla düşen yumuşak bir kuş gibi değil,
ıslak beton zemine kafa üstü aniden çakılır gibi geldin..

Bir şiir okuduk say,
bir rüya gördük,
bitti,
öyle mi?

Hangi şiirin içine böyle körlemesine daldım ki ben?
Gözlerinin yanına koyamadım hiçbir sonsuzluğu..
Gittiğin yerde bir meydan olmayacak mı,
bir çeşme başı,
bir ağaç?
Olacak..
O zaman sen neyi,
nasıl geride bırakıyorsun??

***

Ağlamaya ne kadar yakın duruyor gözlerim, ardından bakarken senin...
"Birinin uzaklaşıp gittiğini görmek nasıl bir şey, gör bakalım" dedin..
Ve dönüp gittin.
Yumruklarım sıkılı nedense..
Sinirimden değil.
O iki aptal tomurcuk yaş yuvarlanmasın diye yanaklarımdan.

Yağ gibi vıcık vıcık bir yaz.
Beklentim yok.
Gidişini düşünüp tutuyorum kendimi hala...
Tutacağım, ağlamayacağım diye söz verdim.
Ama herşey öyle zor ki..
Dayanacak, şöyle çok yıllık bir ağaç gövdesi bile yok çevremde..
Sıcak beton binalar kaplamış şehri.
Ruhunu emiyor insanın bir şeyler.
Ben içimde tutmak için uğraştım hep ruhumu..
Saklayabildiğim küçücük parçayı da gözlerin almış götürüyor...

Bir duvar dibine oturdum yavaşça.
Titrek ellerimle bir sigara yaktım.
Saçlarım yüzümü, görüşümü kapatıyordu, rüzgarlıydı.
Ama iğrenç, nemli bir rüzgar.
Ferahlatmıyordu.
Hiçbir şey ferahlatmıyordu içimi...

Kalkıp bir kaç adım atmak istedim, zorlukla doğrularak.
Bir sokak çocuğu geldi yanıma:
- Bi mendil alsana abla, dedi.
Reddettim.
- Hadi be abla, dedi. Güzelliğinin sadakası olsun ablacım. Allah seni sevdiğine kavuştursun. Hadi..

Benim sevdiğim yok dedim usulca..
Duyduğunu sanmıyorum.
Benim sevgilim yok.
Az önce öylece yürüyüp gitti, kayarak ellerimin arasından.
Bir kez daha izin verdim..

***

Karanlığı üzerine çek..
Ve uyumak zorunda olduğunu tekrarla,
ısrarla uyanık kalmak isteyen zihnine..
Çıkıp kaçırdığın hayaller evinin damına, bırak kendini kör boşluğa.

Çakıldığın kaldırımda anılarınla vedalaş..
Kan kusmuş beyninin, dalga geç son zerreleriyle..
Duyduğun korkuyu çarp yalnızlığınla..
Çektiğim acının bir zerresini, belki o zaman anlarsın..

Ellerin uyuşup hissizleşecek, dikkat et..
Sakın korkma, kanının çekildiğini hissederken damarlarında..
Üzerinde gezinmeye başladığını sandığın karıncaların gerçek olmadığını bildiğin halde,
gerçekmişler gibi onlardan kurtulmaya çalıştığın dakikanın,
hem deliliğin sınırında olup hem de
delirdiğinin farkına vardığın nokta olduğunu anla..
Çıldırdığını farketsen de bundan kaçamayacağını bilerek bir kaç gün yaşa..
O bir kaç günün sonunda,
ağladığını bile ancak birileri sana "neden ağlıyorsun" dediğinde fark edeceksin..
Yüzün uyuşmuş,
hissetmez olmuş olacak gözyaşlarını..
Evet,
acıdan hissizleşmiş aynalarında bile göremeyip benliğini,
ancak birisi "sen neden ağlıyorsun" dediğinde
fark edeceksin ağladığını...

Kolumu kesseler diyeceksin..
Canlı canlı,
kör bir satırla, saatlerce kanatarak kesseler..
Sağ kolumu veririm diyeceksin,
yeter ki bu acı bitsin...
"dur bakalım" diyecekler cellatlar..
Daha yeni başladın..

Tutup kendini yakmaya çalışacaksın ya da bileklerini keseceksin..
Fena arıza çıkaracaksın..
Ama bil, kurtulamayacaksın..

İşkenceni arttıran insanlara "sanatçı" diyecekler..
Şarkılar yazıp filmler çekecek,
şiirleri testere gibi dayayacaklar boğazına..
Bu korkunç yumuşaklıklarıyla yarattıklarının,
şaşacaksın nasıl birer işkence aracı olduğuna..
Şaşırma..

Renkleri gösterecekler sana..
Pembeleri, mavileri..
Onların mutlu tonlarını görüp delireceksin daha..
Payına düşen çamur siyahından başka bir şeyinin olmadığı kaosta..
Şanslıysan belki de kanının kırmızısı olacak yanında..
Ama alnından sızıp duran kendi kanının kırmızısı..

"OTOBÜS TEYZESİ" Katili Olacağım, Haberiniz Olsun!!!!

Bi kadın var..
Blog diil de ,
kendi sitesi var,
kişisel site şeysi..
Neden devamlı okuyorum bilmiyorum..
İçimdeki "biri bizi gözetliyor" ruhumu,
kendi sitemden doyuramıyorum haliyle,
benim gibi 24 saat hayatını anlatan başka birinin yazdıklarıyla,
bu duyguyu bastırmaya çalışıyorum diyelim..
Neyse,
sonuçta sebepsiz okuyoruz da kadının yazılarını,
esas mevzu o değil.
Esas mevzu,
kadının devamlı kendini övmesi!!!!
Ay allahımmm çatlıycam yaa..
Tamam blog - kişisel site sahipleri,
biraz kendini seven - beğenen,
ara sıra da öven insanlardır,
ben de zaman zaman yapıyorum bunu,
farkındayım,
ama,
bu kadar da değil!!

O süpermiş,
çok hareketliymiş,
aman efendim dürüstmüş de,
vay efendim kendisi için uğraşmazmış da,
zaten ne geliyorsa başına,
hep bu fedakar ve asi ruhu yüzünden geliyormuş da...
Şibumileştirmeyin kardeşim adamı..
Plastik kartla öldüresim var bunları!!!

Şimdi hanımefendinin bugün ele aldığı mevzu,
kendi nesillerinin ne kadar muhteşem ve hareketli bir nesil olduğu,
"şimdiki gençler" in ne kadar terbiyesiz,
ne kadar şımarık,
ne kadar boş olduğu..
Otobüslerde,
sokaklarda,
orada burada karşılaşıyorum zaten bu tür insanlarla..
Bir bakıyorum oturmuş,
köşesinden,
fesatlık akan gözleriyle vır vır konuşuyor
"şimdiki gençlik çok kötü oldu canım,
böyle böyleler,
ayrıca şöyle şöyleler,
bu da yetmezmiş gibi bi de hım hım da hım hımlarrrrr"

Bakın blog ahalisi,
tümünüzü şimdiden,
buradan uyarıyorum,"otobüsteki kadının sır ölümü.
genç kız yaşlı teyzeyi neden boğmak istedi?"
gibi gazete manşetleri görürseniz şaşırmayın diye..
Bir gün bir tanesini boğacağım ve
"sevgili büyüğümüz" ün ölüm nedenlerini şimdi size,
son zamanlarda moda olduğu üzre,
madde madde anlatacağım..

Biiiirrr..
Bi kere,
koskoca bir nüfusu,
"şimdiki gençler" diyip aynı kefeye koymak,
ancak bilgisiz,
cahil,
"istatistik, örnekleme, varyant, ki kare" falan gibi şeylerden haberi olmayan insanların yapacağı bir şeydir..
Yoksa milyonlarca insanın üzerini,
"boş canım bunlar" diye çizmediniz sanırım???
Sonuçta bu konulardan habersiz olduğunuza göre,
asıl iyi eğitim görmemiş,
asıl kendini geliştirmemiş,
kendini geliştirmediği için de dar kafalı,
at gözlüklü bir insan haline gelmiş olan sizsiniz!!!

İkiiii..
Şu anda ülkemizi içinde bulunduğu şartlara getiren,
Atatürk’ ün bıraktığı yerden durmadan geriye götüren sizlersiniz.
O çok övdüğünüz "sizin zamanınızda" iyi şeyler meydana getirebilseydiniz,
şimdi bu durumlara düşmezdiniz...

Üüüüççç...
İkinci maddede bahsedilen,
"ülke koşulları" nı siz hazırladığınız halde,
bu koşullar yüzünden "sakatlanmış" bir gençlik olduğumuzun bile farkında değilsiniz..
Her geçen gün,
çocuklardan ve gençlerden daha çok şey beklendiğinin,
artık ilkokulda bile 2 yabancı dil öğrenmeye başlamış olmanın gerekliliğinin,
televiyon - bilgisayar kültürüyle yetişmenin getirdiği yalnızlığın ve sosyalleşememişliğin de..
80.000 sınava girip,
( artık yalnızca üniversite için değil,
adam gibi bir lise eğitimi için de)
100.000 gece sabahladıktan ve
vücudumuzun arka bölgesinden 1001 damla ter döküp
ancak bitirebildiğimiz okullardan sonra,
torpili olmayan %99’umuzun,
"sen daha tecrübesizsin" perdesi altında,
3 kuruşa
( hatta bazen ilk 3-4 ay maaşsız )
köleler gibi çalıştırıldığı iş hayatına adım attıktan sonra,
her gün,
sabahın köründe kalkıp,
2-3 saat sıkışık trafikte işine gitmeye çalışan
biz gençlerden biri,
bir de otobüste sizin gibi çapsız insanların
"aman bu gençler çok tembel canım,
saygısızlar bi de" diye konuşmasının aslında en büyük saygısızlık olduğunu
yüzünüze haykırmıyorsa,
o kişinin edebinden şüphe etmeyiniz!!

Dööörttt..
Hayatınızda kaç tane kitap okudunuz,
kaç tane filme gittiniz,
kaç tiyatro oyunu izlediniz,
kaç balede-operada bulundunuz,
kaç sivil toplum kuruluşu için çalıştınız,
kaç çevre koruma etkinliğine katıldınız,
kaç okul bitirdiniz,
kaç dil biliyorsunuz da,
bu neslin içinde,
bütün bunları hayatına sığdıran bir sürü genç insanı,
"boş ve yetersiz" diye tanımlayabiliyorsunuz?
En önemlisi bu beğenmediğiniz neslin
bütün bu konulara eğilmesi,
bütün bunları yapması,
yani sanattan anlayan,
siyasete kafası basan,
çevreye duyarlı,
uygar kişiler olarak yetişmesi için kaç gün çalıştınız da,
( oturduğunuz yerden söylenmek sayılmaz!!
icraat diyorum? )
şimdi,
bu nesil hakkında atıp tutuyorsunuz!!!

Bu devamlı bahsedip durduğu "kendi zamanı" nda,
konuşup sızlanmaktan başka hiçbir şey yapmayan,
şimdiki zamanda da,
bütün bu çevresindekilerin
kendi beceriksizliğinin sonucu olduğunun farkına varmadan,
hala oturduğu yerden atıp tutan,
bir taraftan da sanki her biriyle tek tek tanışmış gibi,
milyonlarca genci aynı kefeye koyan,
eksik insan!!!
Biraz daha susmazsan(ız) ,
bir gün sizi birikimimle çok fena boğacağım..
Ama sizin gibi yalnız kendimi övme hatasına düşmeyeyim diye,
şimdilik yapmıyorum!!!

ÖNYAZI ŞEYSİ..

Kuzularım,
nassınız bakiim cumartesi cumartesi??
Ben işyerindeyim :(
İşlerimi yetiştirip birazdan çıkmam lazım..
Size biraz planlarımdan bahsedeyim.
( teaser )
Bu hafta sonu iki filme gitmeyi planlıyorum
1- Will Smith’ in oynadığı Pursuit Of Happiness
( bu filmdeki rolüyle Ocsar’ a aday olmuştu )
2- Jim Carrey’ nin oynadığı 23
( ki Jim carrey’ yi hiç sevmem, fakat sefkilim istiyor! )

Bi aksilik olmazsa ikisine de gideceğim!
Başka giden olursa,
pazartesi kritiğini yaparız..
Ben ipucunu şimdiden vereyim de...

Öpüldünüz!!!

GELİYORUUUMMMM!!!!

Blog ahalisi,
canlarım,
arkadaşlarım!!
2 gündür yazamıyorum farkındayım,
ama yarın yazacağım söz!!
( yani inşallah )

Hep uzun yazıyorsun diye kızıyordunuz,
arşivde sizi daha okunmamış kimbilir kaç tane uzuuuun ve güzel yazı bekliyordur?

Hadi biraz arşivi karıştırın bakalım,
yorum yazmayı da unutmayın..

Beni özleyin..
Muckss...

BİLOKUMU KAPATMAYIN KARDEŞİM YAZAMIYOZ ALLA ALLA....

Efennim,
bugün müdürümüz pek bi sinirli..
Benim de geç kalacağım tuttu..
Hep öyle olmaz mı zaten?
Yarın 8:30’ da damlamam lazım..

Az önce su almaya kaltım yerimden,
hemen döndüm ama..
Kapıdan girerken suratıma
"neden sen de herkes gibi odamızın nadide köşesinde duran suyumuzdan içmiyorsun da kalkıp gidiyorsun" der gibi baktı
Ben de
"çünkü ben yaz kış ancak soğuk su içebiliyorum, onu da mutfaktan alabiliyorum" der gibi baktım..
Bakıştık yani..

Bu arada bizim işyeri tüplü..
Yanlış anlamayın,
LPG’ li alet gibi gazı verince gitmiyor..
Doğalgaz olmasına rağmen mutfağa bağlanmamış,
ocak bildiğimiz ev tipi tüple çalışıyor..
Az önce su almaya gittiğimde,
bu tüplerden birini arka kapıya dayamışlardı açık dursun diye..
O an karar verdim,
bi gün tüpçülerle ilgili bi yazı yazıcam..
( alakaya maydonoz? )

Efennim gelelim günü haberlerden birine..
İngiltere’ de lise çağında hamile kalmak moda olmuş!!!
Evet yanlış duymadınız, moda!!
Bizim kızlar,
kazara evlilik öncesi hamile kalsalar,
ailemiz duyacak diye kendilerine dünyayı dar ederler..
Bakınız,
neymiş?
Kendinizi sıkmanıza hiç gerek yokmuş..

Benden duymuş olmayın bu yılın trendi kırmızı rujmuş!!
Kıpkırmızı dudaklarla gezecekmişiz
( ben şimdilik inanamasam da )
Bi gün gittim kendime,
kırmızı güzel bir ruj aldım..
Öyle cart kırmızı da değil..
Bordomsu bi şey..
Sürdüm ama..
Zaten cildim beyaz,
dudaklarım da kalın olunca,
beyaz üstü kıpkırmızı bir öbek oldu suratımda..
Tamam güzel,
ama çok fazla,
çok göze batar,
sahneye mi çıkıyorum diyip daha dışarı adımımı atmadan sildim..
Şimdi o kırmızı ruj evde öylece duruyor..
Belki de bu modayı duydu da,
kıs kıs gülüyor.
İçinden "ben seni nasıl ele geçireceğimi biliyorum" diyor..
Bilemiyorum,
göreceğiz!!

PS : Sharquteri’ den yorum aldığıma çok sevindim,
yeni yorumlarını özellikle de yeni yazılarını takip ediyorum
- hergün tıklamak suretiyle -
kemiktozu kepenkleri indirmişti, artık yorum da yazmıyor,
tamamen kayboldu :(
alpernatifin sayfasında da,
google arama bilgilerine benzer yazıda,
benim hakkımda dişe dokunur doğru dürüst bişiy çıkmamış..
Üzüldüm :(

SAPIĞIM!!!

Bahsetmeyeceğim,
bahsetmeyeceğim diye kendi kendime çok söylendim..
Şu ana kadar bahsetmemeyi başardım da..

Bugün de diğerlerine göre spesifik bir şey olmadı ama,
artık anlatmak zorundayım sanırım..

Lafı edilen şey benim sapığım..
"amaaaan bu muydu?!" filan demeyin,
ciddi bir durumdan bahsediyoruz..

Geçen sene Nisan ayı filandı sanırım..
Sabah işe gidiyorum,
söz konusu zat yanıma yaklaşıp:
- Merhaba,
sizi sabah akşam sürekli görüyorum,
sanırım aynı yoldan gidip geliyoruz,
sizinle tanışmak istiyorum, dedi..
Ben de:
- Hayır ben istemiyorum, diyip uzaklaştım..
Bu kadar!
Başka tek kelime yok!!

Normalde bu olayın burada kapanması lazım değil mi?
En fazla birkaç kere daha gidip gelebilir,
çok yüzsüzse 3-5 kez daha şansını deneyebilir en fazla di mi?
Hayır efendim..
Benim bu,
olumsuz cevabımdan sonra,
birkaç gün bekleyip yine geldi..

Ben yine istemediğimi,
bu kez daha sert bir şekilde söyledim..

Bu seferler 3-5 gün aralıklarla hep devam etti.
Bu sırada ben her yolu denedim,
suskun kaldım,
kibarca beni rahat bırakmasını söyledim,
bağırarak "bir daha yanıma yaklaşma sakın" dedim,
yoldan geçen 2 polise şikayet ettim,
( savcılığa dilekçe vermemi söylediler )
küfür ettim,
hakaret ettim,
kısacası yanıma doğru 2 adım atar atmaz,
onu defolup gitmesi için,
"her yolla" uzaklaştırmayı denedim..
Ama hiçbir şey fayda etmedi.

Hatta bir kere sevgilim bile geldi,
konuşup kendini göstermeye..
Yakasına filan yapıştı,
kavga çıkmasın diye ben bizzat araya girdim..
Bu "sapık" ne özürler diledi,
ne abiler çekti,
resmen köpek oldu o gün...
Korkudan koşarak uzaklaştı filan..

Ama nooldu??
2-3 hafta sonra tekrar ortaya çıktı..
Yani bu şahsı,
hastahanelik edecek kadar dövseniz bile,
yaraları iyileşince yine gelir!!
İşin garibi,
adımı bile bilmiyor!!!
Sadece yolda işe gidip gelirken görmekten ibaret
benimle ilgili bilgisi..
İnanın,
eskiden tanıdığım biri filan olsa içim bu kadar yanmayacak
"ben ümit verdim belki çocuğa" diycem..
Ama yok!!
Hiçbir tanışıklığımız yok!!

Neredeyse 1 yıl olacak,
o hala belli aralıklarla
benimle konuşmaya çalışmaya devam ediyor..
Hem de çeşitli yollarla..
Konser bileti alıp gelmeler mi dersiniz,
ellerinde çiçeklerle beklemeler mi!!!

İnanın artık delirecek durumdayım..
Bu sabah yine yanıma gelmek için adımlarını hızlandırdığını fark edince,
öyle hızlı yürüyüp gittim ki,
herhalde millet bu kız nereye koşuyor demiştir..
Allahtan kalabalık vardı,
bana yetişemedi..
Eğer bir kez daha,
yanıma gelip "konuşabilir miyiz?" derse,
bizzat benim elimden bir kaza çıkacak diye korkuyorum..
Elimde şemsiye filan,
artık ne varsa,
beynine beynine indiricem sanırım..
Kavgadan-şiddetten benim kadar nefret eden bi insan herhalde yoktur,
ama sabrım öyle taştı ki,
onun cezasını neredeyse kendi ellerimle vereceğim..

Çare olacağını bilsem belki çoktan yapardım..
Ama dedim ya,
yaraları iyileşince tekrar gelir bu,
öyle bir manyak..

Zaten normal bir erkek,
bırakın hiç tanımadığı bir kızı,
aşık olduğu birinin bile bu kadar peşinden gidemez..
Kesinlikle psikolojik sorunları olan biri..
Yani belki götürseniz,
kliniğe yatırırlar..
Ama dışarıdan
"takım elbiseli, işine giden düzgün biri" gibi gözüktüğü için,
derdimi de anlatamam herhalde kimseye..

Bazen yanıma gelmeye tırsıyor,
ben mesela dolmuş beklerken,
karşı kaldırımda durup beni seyrediyor..
Artık öyle bir seviyeye geldim ki,
bir daha baktığını fark edersem,
koşup koşup üzerine atlayacağım,
yere düşecek
ve topuklu,
5 kilo çeken botlarımla
( harley desem anlarsınız )
suratına suratına 85 kadar tekme atıcam.
Ancak o zaman,
- o da belki biraz -
sinirim geçer!!

Tabii bir dahaki sefere kadar!!!
Ya ne zaman gelmeyi kesecek bu herif!!!!

PS : Haberlerde filan,
Sarışın bi hatunun,
bi adamı öldürdüğünü görüseniz,
işbu yazımı print edip mahkemeye delil olarak sunun tamam mı?
Ağır tahrik altındaydı,
1 yıl kadar sabretti,
sonunda kafayı sıyırdı kızcağız diye savunma yapın..
Artık size emanetim!!

GİDİCİ MİYİM NE??

 

Bazen burada bir anımı anlatmak istiyorum..

Ama

"bir anımı anlatayım hadi" diyince,

inadına aklıma anı gelmiyor.

Başka zaman olsa,

car car öterim 90’ lık teyzeler gibi..

Ama sorunca olmuyor işte..

Halbuki güzel şeyler yaşadım bayağı ben de..

Ama şimdi hatırlamıyorum..

Neden hatırlamıyorum?

Dur bakiim! Yoksa yaşamadım mı???

( kendimi elimden tutup götürüp,

bi psikoloooon yumuşak koltuğuna atmak istiyorum..

Bilinçaltımı bilinçüstümü

bilinçsizliğimi alsın atsın istiyorum..

Lakin bu eylemin bana bir faydası olacak mı

ondan emin değilim.. )

Bi zamanlar bi tanıdığım vardı,

beni %100 anlardı,

ama %100!!!

Bir daha öyle biri hiç çıkmadı karşıma biliyor musun sevgili günlük??

İnsanlar beni ya hiç anlamadı

ya da yanlış anladı

bi de eksik..

Bazen de benim hiç halim olmadı kendimi anlatmaya..

Hem 85 karakterimin arasından hangisi benim

onu ben bile bilmiyorum sevgili günlük...

Bu çok karakterliliğimle ilgili hep sorun yaşamışımdır..

Bir kere de,

uygun durumda,

uygun karakterimi çıkartamadım gün yüzüne..

Mesela lise yıllarında,

bi dönem gelirdi,

ben sınıfın en ağırbaşlı,

en ders çalışan,

en sus pus insanı olmaya karar verirdim..

Ööööyle devam ederdim bi ay filan..

Sonra "aaamaaaaaan"  diyip,

her türlü şeyi yapmaya başlardım..

Okula deftersiz-kitapsız elimi kolumu sallaya sallaya gelir,

bütün ders boyunca

-değişmez yerim olan-

en arka sıradan herkesle konuşur,

herkese sataşır,

hahahahaha diye ders boyunca güler,

hocayla tartışır,

tenefüste bilimum insanlarla

–afedersiniz- danalar gibi koşarak koridorlarda kovalamaca oynardım.

Bu koşuşturmanın sonunda,

saçım başım dağınık,

eteğim bi tarafta,

hırkamla gömleğim diğer tarafta,

kravatımın düğümü karın hizamda,

üstüne yaptığım su savaşından dolayı sırılsıklam vaziyette gezerken,

bağıra bağıra yanımdakilere

"offff çok matrak yaaaa" gibi cümleler kurarken,

"beni beğenmesine önem verdiğim bi kişiyle" kesin burun buruna gelirdim..

Ve bu şahsın en geç 1-2 gün içerisinde,

arkadaşlarıyla konuşurken

"ben ağırbaşlı, olgun kızlardan hoşlanırım" dediğini duyardım..

İçimden "yaa ben 1 ay boyunca ağır takılırken aklın neredeydi?

Neden o zaman karşılaşmadık koridorda?

Neden ben Nietzsche’ den inciler patlatırken geçmedin yanımdan?"

diye hayıflanırdım..

Şimdi bu olay birebir yaşandı demiyorum,

bir örnek veriyorum..

Ağır takılırken aslında matrak,

çılgın takılırken aslında ciddi olmam gereken durumlarda kaldım onu demek istiyorum

İşin özü,

görüşünü önemsediğim insanlar,

beni hep yanlış zamanlarda,

yanlış biçimlerde gördüler..

Bi türlü

"aslında tam da onların sevdiği gibi" olduğumu anlayamadılar..

Çünkü dönemselliklerimiz bir türlü kesişmedi..

Sadece sevgili anlamında söylemiyorum,

çok iyi dost olabileceğimize inandığım insanlarla,

Ya da hiç sevmediğim insanlar beni kankası zannetti,

bunu söylüyorum..

Zor bi hayattı be günlük..

( galiba ölümüm yaklaştı )

 

 

CUMA SABAH POSTASI..

Merhaba..Takip edenler bilirler,

alpernatifin müthiş fikşın şeysi,

dedektiflik tefrikası,

"di end" dedi bugün..

( tühh beee )

Esasında hikayenin güzel insanı,

süper bombası bendimmmm,

- herkes kendisi olduğunu iddia etse de –

başrol bendim..

Bendimmmm di miiii..

İlk bölümde ölüp gitmeseydim,

çok canlar yakacaktım daha..

***

Gerçek cinayetlere geçmek lazım belki burada biraz da..

Dink'in katil zanlısı Samast var ya..

Hah işte o!

Yakalandığında kahraman muamelesi görmüş..

Jandarmalar ve polis şefi,

kol kola bayraklı fotoğraf çektirmiş..

Yorum yapamiiiciiiimm,

sizlere bırakıciiimmm...

***

Bazen benim şu yamacımdaki fotokopi makinesi olmak istiyorum..

Çünkü hiç yalnız kalmıyor..

Sabah 8:30 olur olmazzz,

hooop herkes başında..

Sıra bekleyenler filan..

Bir yeri bozulsa,

anında bütün millet telaşlanır,

Yok servis gelmeden dokunmayalım filan..

Ulan biz burada bir haftadır hastayız be!!!!

Pehh!!

***

Dün akşam biz yine buluştuk iş çıkışı..

Önce Mc’ te atıştırdık biraz..

Sonra Ekvator’ da Galatasaray maçının ilk yarısını izledik..

İğrenç oynadığımız için ben biraz sinirlendim tabii,

ama eksi bilmemkaç derecede buna da şükür demek lazımdı belki..

Bu arada aklıma geldi,

eskiden TRT Hava Durumu’ nda,

hiç "eksi" denmezdi..

Her şehir için için ayrı ayrı "sıfırın altında 1" filan diye sayılırdı...

Hala yapıyorlar mı merak ettim..