Efemm,
bildiğiniz gibi Türkler,
( yani bunlar biz oluyoruz )
eskiden göçebe bir toplulukmuş..
Üstelik avcılık ve toplayıcılıkla beslenirlermiş..
Evleri yokmuş,
çadırlarda yaşarlarmış.
Bu sebepten mütevellit genetik kodlarımıza şu işlenmiş:
"bir dahaki öğüne yemek bulamayabilirim, düzenli yemek yeme alışkanlığım yok,
her an açlık tehlikesi var – bozkır hayatı sonuçta – o yüzden yiyebildiğim zamanları iyi değerlendirmeliyim, bol bol depolamalıyım"
Yani "neden incecik oluyor şu İskandinav ülkelerinde yaşayanlar ?" diye kendimizi hırpalamamıza gerek yok!
Sebep basit
ve lakin bizim dahlimiz olmadığı halde,
dedelerimizin yaşam tarzından aldığımız mirası
- erkekler göbek çevresinde, kadınlar da kalçalarında -
olmak üzere sürüklemiş götürüyoruz.
O yüzden yediğimiz "iki lokma yemek"
başka ırkların dişinin kovuğunu doldurmayacakken,
bizde pıt pıt yağ,
lüp lüp et oluyor..
Yani bunda bizim ne suçumuz var kuzum?
"haftasonu raporu, yok dün akşam naaptım? " türü yazılarıma,
ay ne çok yiyosun,
seni okurken ben acıkıyorum gibi yorumlar geliyor – bazen –
Ama takdir edersiniz ki,
kafasını "bir gün ölecek olduğu" gerçeğine obsesif bir şekilde takmış yazarınız,
zaten haftaiçi günde 10 saat çalışıp 3 saat yollarda sürünerek geçirdiği için
kendisine "hayat geçiyor, gençliğim bitiyor" diye devamlı ayar verirken,
bulduğu birkaç saatlik boş vakti,
mümkünse ev dışında,
sevdiği insanlarla geçirmek istiyor.
Ee oyun, sinema vs bir yerde bitiyor,
canlar muhakkak "muhabbet" istiyor..
Yani "ölüyorum Allahım!" psikozunun tek ilacı,
dışarıda olabildiğince sürtmek,
ama bu da çoğu zaman – özellikle kışsa – bir yerlere kapanıp
yemek-içmek anlamına geliyor.
Bizim bünyeler de lokma hesabıyla çalıştığından,
3 lokmadan sonrasını,
vücudumuz uygun gördüğü yerlerinde depoluyor.
Eee sonra ne oluyor?
Nisan gelmiş, etrafımda herkes rejim yapıyor..
Ben napıyorum?
36 beden iyidir iyidir diye kendimi kandırıyorum..
Görücem ben kendimi,
yazlık alışverişi yaparken istediğim gibi görünemediğim zaman!