KISACIK DÜN GECE..

Merhaba,işler bugün çok yoğundu...
O yüzden bu saate kadar yazamadım..
Zaten şimdi de,
kısa bir şeyler çiziktirip gitcaamm
( ben? kısa yazmak? bir arada? eveth!! )

Dün Sevgililer Günü’ ydü
( malum! )
Öyle çok acaip atraksiyonlar filan yapamadık...
Aslına bakarsanız,
bizim Sevgililer Günü’ müz 1,5 saatti...

İkimiz de çalıştığımız için
ancak akşam 7’ de buluşabildik
(neden haftaiçine denk gelir ki şu meret! )
Ve bir yemek yiyip döndük..
Sevdicek bana DKNY güzel bi saat almıştı hediye.
( hatta şu an kolumda! )
Bir de beyaz laleler..
Ben ona mp3 player aldım demiştim zaten..
Pano’ da şarap eşliğinde yemek yedik..
Sonra da eve döndük..
Muhteşem romantik şeyler beklemeyin yani..
Zaten efendim,eskiden sevgililer günü mü vardı?
Hiç!!!!

GINA GELDİ!!!

Allahım!!
Yine "saat 3 oldu" diye sevindiğim günlerden birinde miyim yoksa??
Oysa kaç kere söz verdim kendime..
Farkındalık düzeyini şeyettir,
yaşamının kıymetini bil filan diye..

Kaç kere,
"şu çabuk geçsin diye sayıkladığın dakikalar,
aslında senin hayatın,
geri dönmeyecekler ve sen hayatının hızlı geçmesi için uğraştığın bu saatleri
çok arayacaksın" diye fırça çektim kendi kendime...
Gel gör ki,
baktım az önce,
saatin 3 olduğunu fark ettiğimde yine sevinmişim!!
Hay salak bünye!

***

Gün 13 Şubattır sevgili dostlar,
Sevgililer Günü’ne 1 var!!
Eskiden,"Ayy ben sevgililer gününü banal buluyorum,
tüketim kültürünün dayattığı bir şey.
İnsanlar para harcasın diye,
kapitalizmin yarattığı şeyler bunlar.
Hem ben bugün sevgini göstereceksin zorlaması altında daralıyorum.
İstediğim zaman gösteririm sevgimi kardeşim..."gibi çıkışlar yapmak,
sivrilikti,
farklılık,
marjinallik sayılırdı..
Yıl 2007 itibariyle haber veriyorum,
bu tip sayıklamalar,
artık farklılık olmaktan çıkarıldı!!
Çünkü önüne gelen,
hatta en salak magazinciden bozma köşe yazarları bile,
bu bağlamda demeçler veriyor,
yazılar yazıyor.
Neredeyse bu günü sevmeyenlerin sayısı,sevenleri geçti..

Aynı olay kırmızı ayakkabılar için geçerliydi birkaç sene evvel hatırlar mısınız???Çok az kişide gördüğüm,
ilk gördüğümde inanılmaz farklıve cool bulduğum kırmızı ayakkabılardan,
hemen gidip bir çift almıştım adidastan..
Allahım sanki yeşil saçlarla geziyorum,
kendİmi öyle farklı hissediyorum!!
Sonra bir yayıldı bu kırmızı spor ayakkabı furyası,
herkes bunlardan giymeye başladı..
Öyle kıroların,
giyim zevkinden aciz insanların
- tam tabiriyle - ayağına düştü ki,
bir süre,
"artık başka renk ayakkabı üretilmiyor mu" sorularıyla başbaşa kaldıktan sonra,
sevgili ayakkabılarımı,
kutularına koyarak,
evimin ücra köşelerinden birine saklamak zorunda kaldım,
uzun zaman giymemek üzere..

Şu an bu moda geçti ama ben hala onları kullanamıyorum....
Belki hafızalardan tamamen silindikleri bir zaman gelecek,
o zaman yeniden benimle yola koyulacaklar..
Ama o gün gelene kadar,
mümkünse kırmızı ayakkabı görmek istemiyorum..
Ve,
bir tane daha zorlama "ben sevgililer gününü sevmiyorum" yazısı okumak da...