A Lot Like Life..

çizginin diğer tarafına sesleniş..

2011-11-09T16:30:00.000-08:00

ı

bu yıl yaşadıklarım,
çok zordu..
bir önceki yazımda bir kısmı var,
aslında dahası da var,
hala yazamadığım.

ama 10 Kasım atlanamaz bir şeydir ya.
söylemek istedim.
hala unutmadım seni.

cep telefonumun ekranında bugün 10 Kasım olduğunu görür görmez içimde çok ince bir şey koptu yine.
bir yerlerde bir şeyler kımıldandı.
bir bıçak kalbime saplanıp çıktı.
kendinden başkası için akıtmaya yaş bulamayan göz pınarlarımda hemen 2 damla yaş tomurcuklandı.

bir de neyi düşündüm biliyor musun?
bu yıl ben farklı bir şeyi biliyorum.
ölümün kıyısına kadar gidilip orada beklenen geceleri.
bir hastahanede ya da bir evde,
bir yatakta uzanmaya çalışıp,
çizginin diğer tarafına geçecek misin yoksa "yaşayanlar"la kalacak mısın? diye düşünmenin ne olduğunu biliyorum.
73 yıl önce bugün sen o çizginin yaşayanlar tarafında son saatlerini geçirmekteydin.
kimbilir ne acılarla.
ne korkularla.
bilinçsiz yattığını sansalar da.
belki sen de biraz daha kalabilmenin derdindeydin.

ben çizginin bu tarafında kaldım o gecelerde.
-en azından şimdilik-
ama şu an yaşıyor musun desen bilmiyorum derim.
ilaçlarla, terapilerle, desteklerle..

hala "yaşayanlar"a bir camın ardından bakıyor gibiyim.
yaşıyor sayılmam senin yaşamaktan anladığına kıyasla.
senin gibi dimdik, senin gibi güçlü, senin gibi mavi olamadım.

ama seni ancak bir insanın kızının özleyebileceği, annesinin özleyebileceği, eşinin özleyebileceği, kardeşinin özleyebileceği kadar özlüyorum, seviyorum.

ben ölene kadar da böyle gidecek bu.
benden başka kimse kalmasa da ben hep böyle kalacağım.

hasretinde, gölgende ve izinde..

rahat uyu.

bu yazı gözyaşları içinde yazılmıştır.. tek başlık bu..

2011-07-29T16:00:00.000-07:00

uzun zaman bekledim bu yazıyı yazabilmek için ama insan bir türlü hazır olamıyor işte..
başıma o kadar büyük bir şey geldi ki..
ben daha "bunun" bana olduğunu kendime itiraf edemedim..
hala kendimi hepsinin bir rüya olmasını umarken buluyorum..

yatacağım,
yeterince bekleyeceğim,
tertemiz bir uykuya dalacağım ve uyanınca..
yanımda uzanan sevgilime bakıp "aşkım çok kötü bi rüya gördüm " diyeceğim..
o da isteksizce dinleyecek..

sonra yine en büyük derdimiz evimizin taksidi olacak,
araba bozulursa nasıl yaptıracağız diye üzüleceğiz en fazla,
çözmekte en fazla zorlandığımız sorun "Arthur'un mamasını almayı unutmuşuz, bu saatte nereden bulacağız?" olacak..

ben en kötü ihtimalle ne yapacağımı hep biliyor olacağım..
ama olmuyor..
ben artık ne yapacağımı bilemiyorum.
ben plan yapamıyorum..

20 Mayıs'ta ilk kez oldu.
ben hayatımda ilk kez,
20 Mayıs 2011'de,
ne yapacağımı gerçekten bilmiyordum!

bir hastanenin bahçesinde,
bir kolumda kayınpederim,
bir kolumda aşkım
"ne yapalım şimdi nereye gidelim" sorularına cevap veremiyordum!
hayatımda ilk defa!
düşünsenize bir..

1 gün önce her şey bambaşkaydı,
bir gün sonra ben orada dikilmiş ağlıyordum!

19 Mayıs tatildi,
mucize eseri ben evdeydim,
mucize eseri nöbet bana düşmemişti iş yerinde,
sevgilim de çalışmıyordu,
hafta içi bir gün ikimiz de evdeyiz,
aylaklık edebiliriz,
istediğimzi yapabiliriz.
mutlu olabiliriz.
belki de hayatımda son kez!

kim bilebilirdi ki..
Arthur beni peşine düşürecek,
ben onu evde kovalarken küçük tuvaletin kapısını çekeceğim,
kapıya takılı spor aleti başıma düşecek ama hiçbir şey olmayacak..
hafif bir şiş,
morluk bile yok..

ama ben korkacağım,
ertesi gün işyerinde bana rahat vermeyecek başımdaki ağrı
ve izin alıp doktora gideceğim,
doktor "nörolojik muayene çok iyi aslında pek gerek yok ama tomografi de çekelim" diyecek.
ben tomografiden döneceğim.
doktorla beraber oturacağız bilgisayarın karşısına.
size tomografiniz üzerinden bir şey göstereceğim diyecek.

-bakın başınıza darbe aldığınız yer burası.
-evet.
-hiçbir sorun yok gördüğünüz gibi.
-evet.
-kafatasınız falan da sağlam çatlama falan yok..
-evet çok iyi.
-aşağı doğru iniyorum şimdi bakın beyin sapında problem yok.
-evet (eee ne gösteriyorsun o zaman diyorum ben de içimden )
-omuriliğin tam başladığı yerde bir sorun var. başka bir şey bu.
-nasıl yani?
-orada olmaması gereken bir şey var..
-evet?
-bakın büyütüyorum görüntüyü. bu kitle omuriliğinize baskı yapmış..
-kitle? derken?
-hemen boyun MR'ı çektirmeniz lazım aşağıya yolluyorum sizi..
-durun ben MR'a giremiyorum.
-çok acil bir konu bu, sanırım anlatamadım. omuriliğinize baskı yapan orada olmaması gereken bir şey var diyorum size!
-tamam baktırırım sonra detaylı. şimdi işe dönmem lazım.
-çok ciddi durum diyorum.
-yani en kötü ne olabilir?
-en kötüsünü söyletmeyin şimdi bana.
-orada kalsa olmaz mı şu an ben hiçbir rahatsızlık hissetmiyorum.
-tomografiye bakarak yorum yaptırmayın bana hayatınız hakkında. acilen MR çektirmeniz gerek diyorum.
-ailem yurtdışıda onlar gelsin çektiririm haftaya (hala durumu kavrayamamışım. fıtık filan gibi bir şey var, beni apar topar ameliyat etmeye çalışıyorlar sanıyorum )
-o zaman kağıt imzalayacasınız burada.
-ne kağıdı?
-doktorum beni uyarmasına rağmen gerekli tetkikleri yaptırmadım. sorumluluk bana ait yazacaksınız.
-ne demek şimdi bu?
-bir haftanın bile önemi var demek..

hala olayın tam farkında olmadan doktorla pazarlık yapıyorum.
yalvar yakar bir açık MR merkezinin kartını alıyorum,
çünkü ben gerçekten ayık halde MR'a giremem.
ama bugün mutlaka çektirip hemen getireceksin sonuçları ben seni hocalarla görüştüreceğim diyor.

hocalar derken?
iyi huylu da çıksa kesinlikle ameliyat olacaksınız diyor...
iyi huylu?..
zaten iyi huylu gibi görünüyor. etrafı kireçlenmiş. uzun zamandır burada demek ki ama bi şikayete yol açmamış. hemen çıkartılırsa...

Allahım tümor bu!
tümor var beynimde.
kafamın içinde tümor var.
ben anlamadan yıllardır büyümüş hem de!
bir de omuriliğe baskı yapıyor.
sakat kalacağım, öleceğim ya da!
ya da sırayla ikisi de olacak..

hastaneden fırlayıp bir taksiyle gidiyorum MR'a..
eşimi arıyorum kapıda, çektiremiyorum tek başıma.
sakinleştiricilerle filan zorla giriyorum açığına bile.
görüntüleri CD'ye attırıp dönüyoruz hastaneye..

bana ilk bakan doktor ve bir radyolog bakıyorlar görüntülere önce.
teşhisten emin olunca,
hocaların hocası diye bahsettikleri bir profesörün odasına giriyoruz.
4-5 doktor bakıyor bana ve haberi veriyorlar:
kafanda tümör var.
beyin zarı tümörü!
menengioma.
omuriliğine baskı yapıyor.
başlangıç seviyesinden hem de.
biraz daha büyüse boyundan aşağısını felç eder.
başka tedavisi yok iyi huylu da olsa ameliyatla çıkarılacak.

hepsi hemfikirler..
rahatlar..
ben ağlıyorum..
olduğum yerde çakılmış bekliyorum..
patolojiye gitmeden anlaşılmaz,
o ancak ameliyattan sonra olur ama,
iyi huylu gibi gözüyor, diyorlar.
2-3 gün içinde ameliyat tarihi verecekler bıraksam.

eşimin kolunda yarı baygın oradan ayrılıyorum.
devlet hastanesine de gidelim diyorum.
özel hastaneler hemen ameliyat ister belki gerek yoktur diyorum hala.
kabullenmiyorum hala..
teşhiste bi yanlışlık vardır diyorum hala!
koskoca profesörlere inanmıyorum!
düşünsenize!
insan başına gelmeden anlamıyor.
ama kabullenmenin neden zor olduğunu ben o saniye idrak ediyorum.
konduramıyorsun!
başka bir doktora gideceksin,
yok canım bişeyin bi fıtık başlangıcın var,
rahatsızlık verirse ameliyat olursun,
hadi dön işine demelerini bekliyorsun.

aynı gün devlet hastanesine de gidiyoruz,
ama devlet hastanesindeki doktor,
daha da soğuk,
teyit ediyor durumu.
eşim, görümcem, kayınpederim, ben,
karşısında dururken yanına çağırıyor bizi:
-siz misiniz? diyor.
ama yüzünde öyle bir bakış var ki.
o zavallı, o çaresiz sen misin der gibi bakıyor.
belki bana öyle geliyor.

-benim..
-omurilik başlangıç seviseyinde tümör var.
-e.. ev.. evet..
-ameliyat olacaksınız. yalnız bu boyundan aşağısını felç eder. (gayet sakin söylüyor bunu )
-nas-nası-nasıl yani kurtulma şansım yok mu?
-zor bi ameliyat. tümör baskı yapıyor.. geçen hafta iki tane yaşlı hasta masada kaldı bu ameliyatta.. ama ilerlemişti onların ki.. elini kolunu sallayarak yürüyerek çıkanlar da oluyor tabi.

gidenler de var.
ama kalanlar da var!
o buz gibi masada narkoz altında yapayalnız ölenler yani!
ya da uyanıp elini kolunu boynundan aşağısını hareket ettiremeyenler!

o hastanenin bahçesine çıkıyoruz.
ve soruyorlar "napalım? nereye gidelim?"
BİLMİYORUM!
HAYATIMDA İLK DEFA NE YAPACAĞIMI BİLMİYORUM.

ağlamak ağlamak ağlamak..
inanamamak...
hele o sabah uyanmaları..
insanın içinde bir ocak yanar mı?
benim göğsümde yanıyor.
uyanır uyanmaz.
içim ateş gibi,
karnıma yayılıyor sancılar,
gerçek fiziksel bir ağrı bu!
içim yanıyor dedikleri işte bu.
o zaman anlıyorum..
keşke hiç anlamasam..
aşk acıları,
yakınları kaybetmek bile buna benzemiyor.
beyninde bir tümör taşımak.
Allah kimseye göstermesin.
tüm samimiyetimle söylüyorum Allah düşmanıma bile vermesin o duyguyu...

sakat mı kalacağım ölecek miyim belli değil ve ben daha 28 yaşındayım!
neden ya neden ben neden neden NEDEN NEDEN NEDENNNNNN..
NAPTIM BEN BUNU HAK EDECEK KADAR!
NAPTIM ALLAHIM NOLUR AFFET GERİ AL BUNU RÜYA OLSUN HEPSİ ALLAHIM NOLUR

o gün 20 Mayıs 2011 Cuma.
benim birinci hayatım bitti.
haftasonu tatili araya girince ben 2 gün bu duyguyla yaşadım.
2 koca gün hiç susmadan ağladım.
annemler Portekiz'deydi, geldiler..
anneme söyleyemedik.
babama da ben söyleyemedim.
ablam söyledi.
pazartesi günü 2 doktordan daha randevu aldık.
ikisi de MR'a baktı.
ben ikisinin karşısında da ağladım.
ikisi de aynı şeyleri tekrarladı.
ameliyat olacaksın!

ama ben bir hafta sonra tatile gidiyordum.
paramız yetmeyecek diye korka korka çok güzel bir otelde rezervasyon yaptırmıştık!
19 Mayıs'tı 3 gün önce,
ben evde eşimle kedimle mutluydum,
kendimi mutsuz sanıyordum ama mutluymuşum ben.
yaşıyormuşum ben!
allahım burda bana nefes yok.
ameliyat filan olamam ben diyorum.
önce planladığım tatile gideceğim ben diyorum.

psikiyatriste görünüyorum,
herkesin yapma etme bir an önce gir amelita gir demesine rağmen,
ben yanıma eşimi ve bir kutu yeşil reçeteli ilacımı alıp tatile gidiyorum.
sebebini anlamıyor,
neden bir an önce girmiyorsun diyorlar.
çünkü ben o masadan kalkacağıma inanmıyorum!
kalksam da elimi kolumu kullanamayacağım,
ya da beynim ödem yapacak hasar kalacak kimseyi hatırlayamayacağım,
bitki gibi boş bakacağım belki insanlara,
belki aşık olduğum adamı tanımadan ben, bir hastane odasında onun suratına bakacağım!
belki de bu benim "ben" olarak son 1 haftam.

anlatamıyorum ama yine de gidiyoruz.
Kaş ve Kemer..
eşsiz güzellikler,
tekne gezileri,
Patara, Kekova, Demre, Kaputaş..
ağlasam da,
dönüşte olacaklardan korksam da hepsine gidiyorum..
ve 8 Haziran'da ameliyata girmek üzere 6 Haziran'da İstanbul'a dönüyorum.

ameliyattan önceki 2 gün belki de yaşadığım en zor günlerdi.
anneannemlere gittim..
alışverişe gittim,
hastanede giymek için pijamalar aldım.
son gün sinemaya da gittim belki de son gidişimdir diye.
İstinye Park'ta Karayip Korsanları, 3 boyutlu.

herşeyi denedim ama o göğsümde yanan ocak,
hiç sönmedi.
hele sabah uyanmak!
Allahım nolur kimseye gösterme. başka türlü anlatamıyorum bu duyguyu.
kimse bu duruma düşmesin.

ameliyattan bir gün önce anestezi muayenesine gittim.
o doktorun karşısında da ağladım.
o gün eşimin ateşi çıktı.
soğuk denizlerde yüzmektendir sandım ama üzüntüdenmiş,
ben ameliyata girince düşmüş.
ablamla eşi bize geldiler o gece evde ikimiz oturup oturup düşünmeyelim diye.
tatili filan anlattık,
fotoğraflara baktık.
belki de son günlerim diyorum ben içimden.

sabah babam almaya geldi.
arkada ablamlar,
ben annemden habersiz,
yastığımı ağlaya ağlaya öpüp çıktığım evimin önünden ameliyata gittim.
elimde sevdiceğin yıllar önce hediye aldığı bir ayıcık...

burada doktor hastane ismi filan vermek belki sakıncalıdır,
ama Türkiye'nin en iyi hastanelerinden birinde,
Türkiye'nin en iyi doktorlarından birine ameliyat oldum.
ameliyata girmeden,
odada hazırlıyorlar sizi,
kıyafetlerinizi çıkarttırıp ameliyat elbisesi giydiriyorlar,
varis çorabı giydiriyorlar,
damar yolu açıyorlar..
ben bunları nasıl yaptırdım?
nasıl dayandım..
ağlaya ağlaya..
canımdan can kopa kopa..
hani bi efsane vardır,
sana bir ilaç veriyorlar,
güle oynaya giriyorsun ameliyata diye..
bana öyle bir şey vermediler..
sadece 1 tane xanax verdiler o da o üzüntüye etki metki etmedi..
arkadaşlarım kuzenlerim bayağı bi kalabalık ile beraber gittik ameliyathane kapısına.
görseniz bir film sahnesi zannedersiniz..
ben son an kapıda yatakta yatarken "yol bitti mi geldik mi?" diyorum telaşla..
evet burası diyorlar.
"ne olur girmeden bi vedalaşayım son kez sarılacağım durun" diye haykırıyorum.
duruyorlar.
deli gibi ağlıyorum artık zaten narkoz vermeseler de bayılacağım neredeyse.
eşimi kendime çekip Arthur sana emanet diyorum.
öpüyorum kokluyorum..
Allahım nolur bi daha yaşatma!
o da ağlıyor.
kaçıyor artık kollarımın arasından yoksa giremeyeceğim.
sonradan anlatıyor ben ameliyata girince kopmuş zaten arkadan herkes..
ağlamayan kalmamış..
yönetmen orada "tamam" dese bitecek bir film gibi..
zaten böyle şeyler sadece filmlerde olur di mi?..
biri evet desin..
ama demiyor..

bir gün önce karşısında "uyanamamaktan korkuyorum ben" diye ağladığım kadın,
anestezi uzmanı,
melek gibi,
tatlı rüyalar göreceksin ve uyanacaksın korkma demişti bana..
ameliyathaneye girer girmez,
"şimdi tatlı rüyalar başlayacak" diyor...
benim korkum narkozu son anda vermeleri.
yani saçlarımın kazınmasını (enseden bir bölüm) masaya sabitlenmemi filan bekleyecek olmam.
Allahıma çok şükür ki narkozu hemen veriyorlar.
kapkaranlığa sürükleniyorum ve sonra ilk hatırladığım eşimin ismini haykırarak kalkmaya çalışışım!
o yanımda dikiliyor zannetim bir an.
öyle değilmiş.
hayalmiş.
kafanızı kaldırmayın lütfen diyorlar.
ameliyat bitti mi dediğimi hatırlıyorum.
bitti diyorlar.
doktorun ellerine sarılıyorum.
bana 15 sn kadar gelen bir süre tekrar kendimden geçmişim.
sonra tekrar gözümü açtım.
1 saliselik zaman dilmi içinde aklıma ellerim ayaklarım geldi.
oynatabiliyordum!
onu anladım...
sonra da zaten bağırmaya başladım.
kafamdaki korkunç ağrıyı çünkü o zaman algıladım.
sanki kafamı ortadan yarmışlar ve kapatmamışlar.
öyle beynim açıkta kafamda baltayla filan duruyormuşum gibi bir ağrı.

4 saat aralıksız bağırdım.
yoğun bakımda.
5 dk. için yanıma bir kaç yakınım geldi gitti ama ben hep bağırdım.
ağrı dayanılmazdı.
benzer ameliyat geçirecekler varsa isterlerse buraları okumasınlar.
bünyeden bünyeye değişirmiş tabi ama ilk gece inanılmaz bir ağrı oluyor.
nörolojik vaka olduğunuz için uyutmuyorlar.
ağrı kesicileri son haddine kadar verdik dediler,
ama ben tam 4 saat aralıksız bağırdım.
ne kadar ayıp hastanede bağırılmaz falan denilecek gibi değil.
hani birisi kolunuzu alıp büker falan da istemsiz bağırırsınız ya.
bağırmadan durulmayacak kadar ağrıdı.

ilk gece yoğun bakımda geçiyor.
yanınızda bir yakınınız da olmuyor.
doktorlara bayıltın beni ölmeye razıyım diye yalvardım ama bayıltmadılar.
sabaha kadar o ağrıyla yaşadım.
sabah o büyük ağrı geçmişti ama yerine yine hatırı sayılacak bir ağrı bırakmıştı.
5 gün hastanede yattım,
ameliyat sonrası da 1,5 kadar geçti ama hala ağrılarım geçmedi.
biraz azaldı ama hala boynumu tam hareket ettiremiyorum.
uyuyacak bir pozisyon bulamıyorum.
kafamın arkası hala uyuşuk,
bacağımın üzerine yatmışım da karıncalanmış gibi..

hastane günlerimi sonraki olayları filan artık bu yazıda anlatamayacağım,
ama gerçekten zor bir sürecin içindeyim.
ameliyattan beri hiçbir gece 1 saatten fazla uyumadım.
15 dk dalıyorum sonra 3-4 saat uykusuzum.
işten ayrıldım.
günlerim başıma neden bu felaketin geldiğini ve bundan sonra ne olacağını düşünmekle geçiyor.
kendimi oyalamak için herşeyi yapıyorum ama sorular gitmiyor.
neden oldu bu bende?
tekrar olmaması için ne yapmalıyım.
bu soruların yanıtları yok.
patoloji sonucum iyi huylu çıktı.
çok şükür.
zaten kötü huylusunda ortalama yaşam süresi 5-6 ay diyor nöroloji sitelerinde.
iyi huylularda..
%20'si 10 yıl içinde tekrar edebilirmiş.

şu an benim tedavim durdu.
tümör alındı.
MR çekildi.
tamamı alınmış.
şimdi yapacağım ameliyattan kaynaklanan sorunların iyileşmesine uğraşmak.
ve 1 yıl sonra çekilecek MR'I beklemek.
o temiz çıkarsa 1 yıl sonrakini..
sonra...

kısacası çok karanlık bir yola girdim ben.
her an acaba şu an tekrar içimde bi lanet tomurcuklanıyor mu,
bir daha o acıları yaşayacak mıyım diye düşünüyorum.
her gün her saat her dakika her saniye..
düşünün bir!
daha da kötüsü bir daha olursa kötü huylu olabilirmiş,
yayılım gösterebilirmiş,
beynin farklı bir noktasında da olabilirmiş..

Allahım nolur bir daha gösterme..
ben artık iyileşeyim.

eski ben olayım, unutayım diyorum ama olmuyor.
benim artık birinci hayatım bitti.
tekrar olacak mı olursa da daha kötüsü mü olacak diye bir bekleyişe dönüştü benim hayatım.
hiç olmadığım kadar mutsuz, umutsuz ve psikolojik durumumun düzeleceğinden inançsızım.
belki 5 yıl sorunsuz yaşayacağım ama ya sonra?
ya sonra tekrar gelirse.
ben bir daha nasıl mutlu olacağım Allahım nasıl hayata tutunacağım.
bilen varsa yol göstersin bunca acı unutulur mu?
olmaz bir daha boşver denilip hiçbir şey olmamış gibi yola devam edilir mi?

bana edilmez gibi geliyor..
bir gün bir MR sonrası başıma daha gelecekler var gibi geliyor.
korkunç ağrılara korkunç üzüntülere uzanıyor benim yolum..
nasıl dayanacağım..
Allahım nolur rüya olsun.

bunlar benim başıma gelmemiş olsun ne olur..

düzelmesinin başka yolu yok bunun..
bir daha mutlu olmamın başka yolu yok..

kadehindeki zehir..

2011-02-14T14:27:00.000-08:00

hayatımda bi ilki yaşıorum.
hep merak ederdim sabaha kadar nasıl duruyorlar,
düz uyuyolar mı yoksa görev bilinciyle hep bi "sandalye tepesi-tek göz açık" durumu mu var diye.
evet refakatçilerden bahsediyorum.
hayatımda ilk kez refakatçi oldum.
(şu an, halihazırda öyleyim.
live refakatçi yani.)

hep aileden başka bi kadın-adam çıkardı bu işi yapacak,
çevremde "birinin hasteneye yatması olayı" gerçekleştiğinde.
ben de bazen sevinir bazen de "o" olmak isterdim.
herkes gittikten sonra geriye kalan.

hikaye güzel başlamıştı aslında.
zaman sevgililer günü arifesiydi:
11 şubat cuma.
hiçbir plan yokken ortada -ne hediye ne yemek ne başka bir şey-
ne yapacağız diye düşünmeye karar verdik.

ikimizin de canı pazartesiye denk gelen Sevgililer Günü'nde,
normalin 2 katı fiyat çekeceğini bildiğimiz yerlere gidip,
"romantik olunacak, ol!" emri ile yemek yemeye çalışmak istemiyordu.

ama mesela, belki haftasonu şehirdışına kaçılabilirdi.
örneğin balayımızı geçirdiğimiz Abant'a gidilebilirdi.
hatta madem klişeden kaçıyoruz,
arkadaşlarımız da bizimle birlikte gelebilirdi!

bu düşünceyle hemen arkadaşlarımızı aradık
ve o an acı gerçekle karşı karşıya kaldık:
okullar tatildi, saat 01.00'di ve bir cumartesi günü Abant'ta yer bulmak için artık çok geçti!

5 odalı küçücük pansiyonları bile aradık ama tabii ki avcumuzu yaladık!
yok yok yoktu işte.
sonra aklımıza Abant'a yakın bir yerde kalmak geldi
ve yer bulabilmemiz bu muhteşem fikir sayesinde mümkün olabildi.
artık istikamet belliydi: boş otel bulduğumuz tek yakın yere,
Mudurnu'ya gidecektik.

gece 03.00'te bavula 3-4 parça bi şey atıp ancak yatabilmiştim.
sabah 07.00'de kalkıp yarım gün işe gittim.
13.00 gibi de arkadaşlarımızı evinden alıp bizim Toruk Macto'yla yola çıktık.

yolda 4 kişi.
kah iğrenç acayip berbat espriler yaparak,
kah marş-şarkı-türkü Allah ne verdiyse söyleyerek Mudurnu'ya ulaştık.
yola zor çıkabildiğimiz için saat geç olmuştu.
biz de şirin mi küçük,
otantik mi ahşap otelimize çantaları bırakıp kendimizi Mudurnu sokaklarına attık.

Mudurnu küçük, kendi içine kapanık yaşadığını tahmin ettiğimiz bir yer.
Safranbolu evlerini çağrıştıran evleriyle, parke taşlı dar sokaklarıyla şirin bir yer.
fakat minicik bir yer!
o sebeple dolaşma faslı çabuk bitti.
biz de oranın en meşhur şeyinin o olduğunu fark edip,
taptaze leplezzitli oporagnik mis gibi tavuk yemekleri yedik.
bir de keşli cevizli erişte.
o da "biraz" yağlı olmakla birlikte lezzetli bir şeydi.

yemekten sonra otelimize dönüp,
4 arkadaş bir arada olmanın gerektirdiği kağıt oynama,
okey oynama, muhabbet etme, Türkiye'yi kurtarma gibi tüm görevleri gerçekleştirdik.
Ertesi gün 09.00'da kahvaltıya inip,
nefis köy kahvaltısını midelerimize indirdik.

(bu arada sevdicek ben kötüyüm,
biraz ateşim var filan diyo ama,
ben hafif bi grip başlangıcıdır falan diye pek üstünde durmuyorum.)

ilk olarak Abant'a gittik.
İstanbul'da bu yıl kar görmemiştik,
bu yüzden orada kar olduğunu sevinçle fark ettik.
önce şambrelle kaydık,
sonra buz tutmuş gölün üzerinde durup footğraf çektirdik.

Abant'tan sıkılınca Gölcük'e gittik, ( Bolu Gölcük tabii ki)
orada da 1,5 saat kadar dolaşıp,
sonra dönüş yoluna koyulmaya karar verdik.

Bolu Dağı'ndan geçerken sucuk ekmek yiyerek,
yolda rastladığımız "doğal ürün marketleri"nden alışveriş ederek,
İstanbul'a geldik.

sevdicek hala ben kötüyüm ateşim var filan diyordu ama
genel gidişatı hala sanki kapsamlı bir üşütme durumunu gösteriyordu.
son olarak ona bir ağrı kesici içirdim
ve uyudum.
sabah kalktığımda ateşi hiç düşmemişti,
aksine yanımda tir tir titremekteydi.
işyerinden izin istedim,
hastaneye geldik,
4-5 tahlil röntgen tomografi derken beklemediğimiz teşhis geldi,
sevdicek zatürreydi!

şimdilerde tedavisi kolaylaşmış da olsa sonuşta ciddi bir hastalık,
en azından bayağı bayağı hastalık.

soğuk almışsınız diyip
elimize bir kaç ilaç vererek bizi evimize göndereceğini sandığımız doktor,
önündeki kağıda en az 3 gün yatış yazınca acı gerçekle karşı karşıya geldik.

Sevgililer Günü'nü hastanede geçirdik,
galiba daha 3 gün de buradayız.
bu süre sonunda da en azından taburcu olacak kadar kendini toparlaması için duacıyız!

sonuç olarak sadece hayatımda ilk kez refakatçilik yapmıyorum,
ilk kez bir Sevgililer Günü'nü hastanede acı çeken bir sevdicekle geçiriyorum.

duygularım karmakarışık,
çok yorgun ve uykusuzum.
bana uygun görecekleri refakatçi yatağında uyuyabilecek miyim,
onu merak ediorum..

pardon,ciddi olmalıydık di mi? çünkü hayat öyle!

2011-02-06T13:43:00.000-08:00

birine gözlerini kalp yapıp bakmak çok mu zor?

hele ki karşındakinin tek isteği buysa..

tam şu anda neler oluyor?

2011-02-04T15:22:00.000-08:00

%15 zam aldım diye ablama telefon açacak hale gelmişim.
%15!
eskiden 20leri 25leri beğenmezken,
son 2 senedir %6lar %7ler vurulunca yüzümüze,
%15'i nereye koyacağımı bilemedim tabi.

Allah hayırlısıyla harcamayı nasip etsin.
Amin!

bu arada psikolojim o kadar kötü ki,
artık kendi kendime düşüncelerimin hastalıklı olduğunu tespit edebiliyorum,
yani bir psikolog edasıyla kendime dışardan bakabiliyorum.
yuh yani bu düşünceyi nerden kafana getirdin yerleştirdin,
bu resmen paranoya filan diyebiliyorum kendi kendime.
fakat bunlara hala bir çözüm bulamıyorum.
tespit var tedavi yok anlayacağınız
ve ben artık "normal düşünce" neydi onu unuttuğum bir yolda ilerliyorum.
insan her sabah mutsuz uyanır mı?
walla oluyor.

artık işi espriye vurdum.
biri kafamı attırınca "bulaşmayın elin şizofrenine, obsesifine, psikolojik manyağına" diyorum kendim için.
bunun bir adım sonrasında kendimi kolumda bir iğneyle bir kliniğe yatırılmış bulacağım sanırım.

bu arada yolum hastaneye de düştü ama başka bir şey için.
günlerdir süren boğaz ağrısı bugün ateş de yapınca,
bana Alman Hastanesi yolları göründü.
bademciklerim şişmiş.
hay bin kunduz!
şimdi sırası mıydı?
ay sonu ve yılın zam zamanı ve cuma yani her türlü işte olmam gereken bir gün!
ama ateşler içinde önce doktora koşmak
sonra 2 saat yol yapıp eve gelmek zorunda kaldım.

ilaç kürü ve ılık bi banyodan sonra şimdi biraz iyi gibi miyim?
yok baktım da hala değilim.
yutkunamıyorum ulan!
o çok koyuyo.
yoksa ateş dediğin şey bildiğin alkol kafası.

Beyaz'ı açtım biraz önce,
Mehmet Günsur'la yeni filminden arkadaşları çıkmış.
bi fransız filminde oynamak için yarın Kamboçya'ya gidiomuş,
onu anlatıo.
way way way!
biz de iş yapıyoruz diye geçiniyoruz.
Amerika saplantım yok sadece mutlu olduğum işleri yapmak istiyorum dedi.
yürü be kim tutar seni.

ben de sadece mutlu olduğum işler yapmak istiyorum.
mutluluğun ne olduğunu hatırlamak istiyorum.

ha etrafa gülücükler saçmıyor muyum?
saçıyorum ama mutluluktan değil.
kendimi nedense devam etmek zorunda hissettiğimden,
bi şeyleri hafife alıyormuşum gibi takılmak işime geliyor.

aylardır gerçekten gülmedim oysa.

mükemmelim! en büyük yalan.

2011-01-27T12:48:00.000-08:00

olmadığım biri gibi davranmaktan yoruldum artık.
önümden geçenleri yakasından tutarak kendime doğru çevirip "ben buyum ulan!" demek istiyorum.
-evet "ulan"-

sade,
sevgi çiçeği,
adeta bir geçmiş bahar mimozası değilim ben.
içimde volkanlar patlıyor -hala!-
düz değilim, düğümsüz değilim ya da tek renk.

içimde ne gökkuşakları ne uçurumlar var benim.
tek göreceğiniz bir cennet bahçesi değil.
bazı sokaklarım karanlık ya da sizin "normal" kabul ettiklerinizle uymuyorsa,
kendi içimden çekilip gitmeli miyim?
bir yaş ya da statü meselesi midir,
birdenbire karakter değiştirivermek.
ben yapamıyorum.

peki dünyanın en hatasız insanının sizinle birlikte yaşaması!
öyle ki ona baktıkça kendimde tuhaflık arıyorum.
geçen gün insanların arkadaşlarını satabileceği gibi bi şey söyledim de,
anında ağzımın payını verdi.

ben aşık olduğum insan hariç herkesten vazgeçebilirim oysa!
"şu an aşık olduğun kişi benim herhalde?
günün birinde başkasına aşık olursan beni de satabilirsin o halde?"
dedi.
ben de "zaten başkasına aşık olmuşsam ne yapacaksın ki beni?" gibi bi şeyler geveledim.
(zaten ona aşıkken kalbime başkası giremez ki )

dürüstlükten öleceğim,
konu karakterimi analiz etmeye geldiğinde.
halbuki allayıp pullasam kendimi herkes inanır
ve bana tapar belki de!
"ailem ve arkadaşlarım ve eşime aynı/eşit/tıpatıp sevgi duyarım,
hepsine gerekli özeni gösteririm,
kimseyi kırmam,
hata yapmam,
bütttün toplum kuralları baştacımdır,
inci kolyem ve topuz saçlarımla ilerde olacağım kusursuz anneliğin timsaliyimdir" diye ben de demeçlemeyi bilirim.

ama benim dilim 2 karış olmak zorunda heryerde!
insan dediğimiz şey kusurlu bir yaratık,
ben de insan olduğum için,
hatalarım oluyor haliyle,
ama sevdiceğin ağzından duyunca yaptıklarım olduğundan daha korkunç görünüyor gözüme.
sanki dünyada yalnız ben hata yapmışım gibi hissediyorum.
kendi yanlışlarımı onun gözünden görünce karşımda olduklarından hektarlarca büyük görünmeleri dışında,
insanların "başına gelme olasılığı bulunan" durumlardan teorik olarak bahsetsem de şu ifade çarpılıyor yüzüme:
"bunu düşünmüş olman bile çok yanlış bir davranış!"

yalnız gözümde bu denli "bay doğru" yerine koyduğum sevdiceğim,
gün gelip de beni aldatmaya kalkarsa,
ortalama aldatılma acısıx100.000 gibi bi acı yaşatır bana.
(bunu daha önce söylemiş olabilirim,
ama gerçekten öyle )

düşünsenize kime güvenebilirim o saaten sonra!

Go Sheldon Go!

2011-01-17T15:05:00.000-08:00

Yaşasınnnnnn...
Şu sıkıntılı (hakkında yazmak dahi istemediğim) gündemde,
güzel bir şey buldum sonunda.

Canımız ciğerimiz Jim Parsons yani The Big Bang Theory'den Sheldon,
dün gece Golden Globe kazanmış.

İşte bu da resmi:

We love you Sheldonnnnn..

veda-2

2011-01-12T09:54:00.000-08:00

bazen çevrene bi dolu insan toplarsın,
"avcı hikayelerine" benzer bir hikaye uydurursun,
tadını çıkara çıkara bu yalana onları inandırırsın,
biraz da dallandırıp budaklandırırsın ki uydurma olduğu çakılmasın.
(küsüratlı sallayayım ki yalan olduğu anlaşılmasın ekolü )
gayet inandırıcı giderken,
hikayenin can alıcı bir yerinde öyle bir şey söylersin ki,
yalanın anlaşılır,
artık o cümleden sonra tüm olay örgüsünün inandırıcılığı kaybolur,
sapır sapır dökülürsün.
mesela:
"bizim müdür birden ayaklarıma kapanıp salya sümük ağlamaya başlamasın mı?"
"kız bana yalvardı abi noolur akşam bende kal diye, ama ben yanaşmadım tabi abi"
veya "zamanında trilyonlar teklif ettiler kabul etmedim"
gibi.

şimdi ilerde torun torba sahibi olursak,
onlara Galatasaray ruhunu aşılamaya çalışacağız ya,
Ali Sami Yen Stadı'nın kapanış maçını da katacağız elbet anlattıklarımıza..

çok duygusal bir atmosfer vardı yavrum,
diye başlayacağız..
saatler öncesinden başladı herşey,
efsaneler maç yaptı önce,
sonra konuşmalar yapıldı,
eski-yeni futbolcular, yöneticiler bir çok değerimiz yanyanaydı,
ışık gösterileri, danslar, tezahüratlar vardı,
diyeceğiz..

çocuklarımız,
torunlarımız,
bunları dinleyip:
-vay beee, diyecekler.
hikayenin devamına geçeceğiz:
-21:30'da maç başladı.
iyi oynamıyorduk,
stadın yıkılacak olmasının hüznü vardı belki de üzerimizde,
belki de bazı futbolcular bilmiyordu taşıdığı formanın değerini,
diyeceğiz.

erken bir gol yedik,
moralimiz bozulmuştu ama çok da umursamıyorduk,
çünkü oradaki sıradan bir kupa maçı değildi,
stadımıza veda ediyorduk biz ve o an sahada bulunan 11 kişiyi değil,
gelmiş geçmiş Galatasaray'a emeği geçen herkesi selamlıyorduk,
diye ekleyeceğiz.

yine de buruk bir tadla sevgilimizden ayrılmak istemiyorduk
ve bir galibiyet bekliyorduk..
gol bekliyorduk..
golü özlüyorduk kiiiiiii,
dediğimizde,
güzel gözlerinde kocaman heyecanlarla "evetttt sonra nooooldu?" diye soracaklar.
"tam o anda Servet röveşata golü attı yavrularım" diye cevap vereceğiz.
torunlarımız o dakika bizlere inançlarını yitirip
"utanmıyor musun küçücük çocuğu kandırmaya. biz bile yemeyiz bunu" diyerek,
belki de bize küsecekler.
çünkü nesilden nesile bilgi aktarımı sayesinde,
onlar dahi Servet'in röveşata golü atamayacağını bilecekler.

oysa ki biz doğru söylüyor olacağız!
evet belki gözlerimize inanamadık ama dün Servet röveşata golü attı.
bu kelimelerin yan yana gelmesi bile şaka gibi ama napalım,
torunlarımız bize inanmayacak da olsa,
gerçek öyle..
(stadyum geçersiz bir işlem yürüttü ve kapatılacak.)

arkasından Arda'nın golü geldi öne geçtik,
sonra da transferi tartışma yaratan Kazım'ın golüyle farkı 2'ye çıkartıp,
maçı 3-1 önde bitirdik..
işte "futbolda herşey var" derken insanlar neyi kast ediyorlar.
anladınız siz onu..

(yalnız önce hazırlık maçında Sabri'nin -evet Sabri'nin- gol atması,
arkasından da bu maçtaki Servet mucizesi,
tüm bunlara doğaüstü olaylar diyip geçioruz ama,
ya bunlar 2012'deki kıyametin habercileri değil de,
Hagi'nin takıma getirdikleri ise?
teknik direktörlüğü zayıf dediğimiz efsane futbolcumuz,
ya bunlardan bile faydalanabilecek bi futbol dahisiyse?
o zaman Hagi için de umutlanabilir,
teknik direktörümüzü bulduk diyebiliriz.
ama henüz çogerken erman )

bi de bi şey keşfettim onu söyleyip gideceğim.
herhangi bir takım taraftarı,
tuttuğu takım maçta geriye düştüğünde inanılmaz bir stres yaşıyor ya.
başlıyor oyunculara saymaya,
böyle mi oynanır ne hallere düştük vs diye.

yeniliyor olmanın psikolojisiyle geriliyor geriliyor geriliyoooor..
pat! takımı bi gol buluyor sonunda.
işte orada sahte bi "keşke gol atmasaydık, ibret olurdu belki bizimkilere" söylenmesi filan oluyor da,
ben yüzlerindeki kasılmanın azalmasına bakıp
"ohhh be gol attık" hazzını yaşadıklarını anında anlıyorum.
o yüzden gol atınca sevinmemiş numarası yapmayın piliiz.
itiraf edin, bi rahatlama oluo.

son söz:
yahu ben Kazım'ı febede iken hiiiç mi hiç sevmezdim.
ama bakınca sarı-kırmızılı formayla biraz daha çekilir mi olmuş ne?
ahahahaha..
Cem Yılmaz'ın dediği gibi: yanlış anlamayın, forma sevdiriyor..

şaka bir yana dün iyi oynadı filan ama,
ben Kazım'a şimdilik güvenemiyorum.
önemli maçlardaki performansına ve devamlılığına bakıp yorumumu sezon sonuna bırakacağım diyorum.
zaten dalga geçmek için apartta bekleyen -başta sevdicek- fenerliler var.

bizi sevenleri üzmeyelim baba..

veda..

2011-01-11T10:48:00.001-08:00

zerre kadar üzüntüm yoktu..
hatta "kurtuluyoruz" diye seviniyordum..

eskiydi, köhneydi, bize yakışmıyordu..

evet, Ali Sami Yen Stadyumu'ndan bahsediyorum..
veda günü gelip çatıncaya kadar ayrılığın bu kadar zor olacağını tahmin etmiyordum..

iyiye, güzele doğru koşuyorsa insan,
fark edemiyor geride bıraktıklarına duyduğu bağlılığı..

oysa 1,5 sene yaşadığım Mecidiyeköy'e gitmeye bir anlam katan bile oymuş,
bunu anlıyorum..

iş çıkışlarında,
tüm günün yorgunluğunu,
çalışma hayatının zorluğunu,
hayat mücadelesini omuzlarımda en çok hissettiğim saatlerde,
metrodan inip 1-2 adım atınca stadımızı görüp,
kendi kendime "en azından Galatasaray var" derdim..

hele bir de o gün maç varsa!
etrafta atkılı-bereli tezahürat yapan aslanları gördükçe içim ısınırdı.

hayatın tüm pisliğine rağmen gülümserdim.
bana herşeyi unuttururdu mabedim..

neler yaşattı,
ne başarılar,
ne kupalar,
ne yıldızlar gördü o stad..

başka bir yerde maç yapacak olmak değil de,
yıkılacak olması çok koyuyor bana!
evet belki artık aktif kullanılması rasyonel değildi,
ama yine de müze gibi bir hale getirilip,
ayakta kalmalıydı sanki..

günümüzün vahşi kapitalizminde bunu hayal etmek bile çocukça belki de..
ama yine de Ali Sami Yen var olmalıydı Mecidiyeköy'deki yerinde..

sanki son anda bir şey olacak..
stadıma kepçelerin vurmaya cüret ettiği an,
Hulusi Kentmen tipi bi zengin çıkacak ortaya..
ben her hakkını satın aldım,
bu stadı da yıllardır her cefasını çekmiş taraftarına armağan ediyorum diyecek.
ahh keşke her şey Yeşilçam filmi naifliğinde olsa..

seviyoruz unutmayacağız seni canımız stadımız..
yaşattıklarınla, hatırlattıklarla hep kalacaksın kalbimizde!
ait olduğun en güzide yerinde!

çok zor be!..

gerçek mutsuzluk..

2011-01-05T10:21:00.000-08:00

2009'un sonunda ne kadar güzel yazmışım,
ne kadar mutluymuşum,
yazının ismi bile "gerçek mutluluk!"..

bak sen iddiaya..
2010 da muhteşem geçsin diye buyurmuşum bir de..
evet geçti..
ama üzerimden silindir gibi geçti..

ev aldım araba aldım diye sevindirik olmuşken geçtiğimiz yılbaşı,
bu yıl bunların masrafları-ödemeleri altında ezildim..

ve ofis hayatı!
bu ödemeler yüzünden işime eskisinden daha mecbur olduğumdan mıdır bilmiyorum,
ama bu yıl işyerinde herşey daha da beterleşti.

maaşlar doğru düzgün artmadı,
cumartesileri zaten çalışıyoruz
ve açıktan açığa olmasa da sürekli "mobbing" le karşı karşıya kalıyoruz.
devamlı bir "siz önemli değilsiniz, giderseniz binlerce işsiz kapıda!" vurgusu.
sürekli yaşatılan,
"bir şey talep etmeyin, ederseniz bitersiniz, yerinize sizden daha ucuza çalışmaya hazır bir ordu var dışarda" duygusu!

2010 benim için sadece bununla dolu geçti.
haftada 6 gün çalışıyorum.
haftaiçi 20:30'da evde oluyorum.
sabah da evden 06:30'da çıkıyorum.
yani evden karanlıkta çıkıp karanlıkta giriyorum.
üzerine de hak ettiğim parayı alamıyorum.
tüm hayatımı vermeme rağmen!

bu yoğun tempoda yani haftada sadece 1 gün (pazar) bana kalırken
ve bu günde de temizlik mi yapayım yaşamaya mı çalışayım diye düşünürken
bazen içimi kaplayan "benim çocuğum olmayacak mı?" korkusu.
evet vakitsizlikten çocuk sahibi olamama durumu!

düşünsenize kapitalizmin geldiği boyutu!
size çocuğunuza bakabileceğiniz bir zaman bırakmadığı
ve onu rahatça yetiştirebileceğiniz parayı kazandırmadığı için,
29 yaşında ve 3 yıllık evliyken bile çocuk sahibi olmayı düşünemiyorsunuz!

evet ölmez de yaşarsak bu yıl evliliğimiz 3. yılını dolduracak.
beraberliğimizin de 10. yılı!
ama ben sevinemiyorum,
çünkü o günleri kutlamak için plan bile yapamıyorum.

evet biliyorum çok doldum bu yüzden 1 aydır bir şey yazamıyorum,
üretemiyorum,
vaziyete çözüm bulamıyorum.
sırf bu sebeplerden psikolojim bozuldu
ve özellikle yaz aylarından beri varoluş kaygılarıyla ,
boşluklarla,
depresyonla savaşıyorum.

sonu soğuk toprağın altına girmekle bitecek bu sıkıntıların anlamı ne? diyorum,
bulamıyorum.

2011'e mutsuz, umutsuz, yaralar içinde giriyorum..

karalama-malıyım..

2010-11-19T17:15:00.000-08:00

***bir gün yolda yürürken.. ardımdan biri koşup bana yetişecek.. kolumdan tutup beni kendine çevirecek.. koşmaktan hızlanmış soluğunu yüzümde duyacağım.. sonra bana o sihirli sözcüğü söyleyecek.. ve ben huzur bulacağım.. bu yüzden hep ıssız sokakları adımlayışım..

***birtakım kapıların arkasında birtakım umutlar var gibi..
öyle söylüyorlar.. umutsuzum..

***tek bir sözcük.. tek bir sözcük çok şey değiştirebilir..

***sana hiç-bir-şey yakışmıyor..

***dün yaptığım yanlışların bile güzel görünmesi?.. çünkü o zaman yaşıyordum..

***uyuma.. yemek yeme.. başka tarafa bakma.. benimle ilgili olmayan hiç-bir-şey olma..bir saniyeye bile dayanamam şu anda..

***bekleyemiyorum.. benim kusurum bu.. beni üretirken bu parçayı koymayı unutmuşlar.. ben bekleyemiyorum.. bi de bilinmezliğe katlanamıyorum.. işte bu!

***çok kötü kavga bile etsek.. sokakta yanyana yürüken elin elimi buluyor ya.. o sıcaklık avucuma geçtiği anda herşeyi unutuyorum.. bu da benim çocukluğum.. unutamadığımda ya "seni sevmiyorum" ya da "artık büyüdüm" diyeceğim..ama nolur büyümeyelim..

***gideceğimiz bir yer olur mutlaka.. zorunluluklarımız.. o yataktan kalkmayı çoğumuz istemeyiz oysa.. ama ben yarın sabah nasıl uyanacağımı biliyorum.. ve o uyanışa sabırsızlanıyorum..

***biri çok dramatik bir şey söyledikten sonra, bayılıyorum hemen ardından muhteşem bir müziğin başlamasına.. böyle şeyler sadece filmlerde oluyor ama..

***çok değerli olan bir şeyin yerini başka bir şey aldığında, bunu siz kabullenseniz de çevrenizdekiler kabullenmiyor bir süre sonra.. hep eskisi gibi olun istiyorlar.. insanların ne alıp veremediği var yeni olanla?

*** büyük, umutlu, ışıklar içinde dönen insanlar olsun etrafımda istiyorum..

***kedimin üşüdüğünü görmek.. işte bu beni çok hüzünlendiriyor..

yine de herkesi seviyorum, herkesi öpüyorum..

bakış açısı..

2010-10-30T08:16:00.000-07:00

bir karalama denemesinden..

*************************************

kız, o gün günlüğüne şunları yazdı:
her tartışmamızdan sonra kısa aydınlanma durumları yaşardım.
-artık büyü bitti, gerçeği anladım! derdim,
ama bir sonraki öpücüğün ardından bu cümlenin ne demek olduğunu bile unutturdum.
fakat o "unutuş günleri" artık sona erdi.
onca zamandır kabullenmek istemediğim şeyin gerçek olduğunu şimdi biliyorum.

hayatım, hayatımız bir film karesi değil.
o benim uçuk masallarımdan fırlamış bir prens değil.
bana yaptıklarının arkasında incelikle düşünülmüş aşk oyunlarının olduğunu tasarladığım dünya, şimdi yok.
biliyorum ki:
-beni aramadığında:
benim onu ne zaman arayacağımı merak ettiğinden değil.
ya da kendini özleterek ona daha büyük hasretle koşacağımı düşündüğü için bunu yapmıyor.
gerçekten beni özlemediği ve aramak aklına gelmediği için aramıyor.

-özel günlerimizi önemsemediğinde:
umursamaz/zor adam triplerine girip aslında içten içe beni nasıl şımartacağını düşünmüyor.
ya da sürprizlerinin daha etkili olması için nasıl "soğuk davranıyor gibi görüneceğinin" hesaplarında değil.
doğumgünümü gerçekten unuttuğu için kutlamıyor.
ger-çek-ten önemsemiyor.
gecenin sonunda bir sürpriz parti,
ya da yemek masanın altına saklanmış arkadaşlar yok.
hatta arabanın arka koltuğuna sakladığı 2 şık kadeh-bir şişe şarap veya güller dahi yok.
evin ışıkları anlamsız bir boşluğa açılıyor.

-başkalarının yanında ben yokmuşum gibi davrandığında,
aslında benim onunla ilgilenmemi beklediği için,
ilgisiz davranıyor -muş gibi yapmıyor.
gerçekten bir kaç sıradan insan gördüğünde dahi beni umursamamaya başladığı için beni yok sayıyor.

işin özeti bu.
aşkımı içine koyduğum fanusun camı çatladı.
her davranışını derin duygularına yormam,
beni ara sıra üzerek aslında nasıl kendine daha çok bağlayacağının -bana göre yanlış da olsa- bir hesabını yapıyor olduğunu düşünmem,
çevremize inşa ettiğim ve bizi sıradan olandan ayıran yapımızın duvarlarıydı.
bugün, o duvarlar yıkıldı.
ve ben onun beni gerçekten delicesine sevmediği,
aramak istemediği,
gönlümü almakla ilgilenmediği gerçekleriyle başbaşa kaldım.
sadece yanında birini istiyor, hepsi bu.
o "biri" de şimdilik benim.
problem çıkarmadığım, hayatını zorlaştırmadığım sürece.
sıkıldığı zaman yenisiyle değiştireceği süslü püslü oyuncağıyım.
ve gün geldiğinde her nereye fırlatıldıysam orada unutulup kalacağım.
"haaa o kız mı, evet eski sevgililerimden biri" diyecek belki benim için.
belki onu bile söylemeyecek.
-takılmıştık, evet.. tuhaf bi adı vardı ama tam hatırlamıyorum neydi? diyecek
ve benim,
içinde kimsede olmadığını iddia ettiğim pırıltılar bulduğum ışıl ışıl gözlerine soru işaretleri yerleştirip,
yanındaki hatuna dönerek bakışlarıyla adeta "şimdi bu gereksiz kızdan bahsederek neden zamanımızı boşa harcıyoruz ki?" sorusunu yöneltecek.

ve ben kendimi yıllarca boş yere "bizim aşkımız çok büyük" yalanına inandırmış olmakla kalacağım.

********************************

gizli günlüğünü ayrıldıklarında sevgilisinin okuyacağını bilmiyordu tabi.

ve bu sayfayı okuduktan sonra altına şu notu düşeceğini:
-inandığın her şey, son zerresine kadar gerçekti.
affet sevgilim,
tam bir aptal olduğum için yıllar boyu seni fırtınadan fırtınaya sürükledim.
seni etkilemek istedim,
kendimi çekerek,
umursamaz görünerek başarabileceğimi sandım bunu.
ne de olsa kadınlar ulaşılmayanı severdi?
ya da bu bana benden daha aptal olan birinin verdiği tavsiyeydi.
hayatımda gördüğüm en hıyarca tavsiye!
çünkü bana seni kaybettirdi!
sen bir yerlerde beni beklerken, beni isterken ve ben kafamda bitmek bilmeyen hesaplamalarımla boğuşurken,
hep bunların seni bana daha çok bağlayacağını farz ettim.
ayrılıp barışmalar, kıskandırmalar, ortadan toz oluşlar..
hepsi esaslı bir aşk filminin vurucu sahneleri gibiydi.
her gün, her an devam ederdi ve her yer bizim için sahneden ibaretti.
sen her seferinde bu davranışlarımın altında aklımı uçuran büyük bir aşk olduğunu öyle iyi seziyordun ki,
oyunlardan da, gel-gitlerden de hiç kaçmıyordun.
hep anlattığın filmlerdeki gibi:
senin için trenin altına bile atlayacak kız.
neden?
çünkü beraber atlayacağız.
beni bu kadar harika bir kadınla karşılaştırdığı için gece başımı yastığa koyduğumda kaç kere kadere, hayata ya da bizi var eden neyse ona,
çılgın teşekkürler sunduğumu bilemezsin.

bunca şükran duymama rağmen oyunlara başvurdum,
çünkü benim senin için ne kadar yetersiz olduğumu anlamanı istemiyordum.
gözümde ben,
senin için yeterince iyi değildim.
fark etmedin mi?
bana herşeyin en iyisini hep sen gösterdin.
en basitlerini bile.
dünya üzerindeki en güzel lezzetleri ben senin tavsiye ettiğim yemekler sayesinde denedim.
bir kaç tane güzel kıyafetim varsa,
onları bana sen almışsın ya da seçmişsindir, kesin.

tabii aşkın da en büyüğünü sen bilecektin.
sanki bir anlık dalgınlıkla birlikte olmak için beni seçmiştin
ve bir gün etrafımı saran ve senin gözünü yanıltan her neyse puff! ortadan kaybolacaktı.
ve beni terk edecektin.
bunun olmaması için seni hep meşgul etmeli,
seni dönülmesi zor uçurumlara sürüklemeliydim ki,
gideceğinden ödümün koptuğu anlaşılmasın.

o fanus çatlamadı.
binamızın duvarları yıkılamaz çünkü sapasağlam.
seni seviyorum.
kendimden ve herşeyden daha fazla seviyorum.
sana bir daha asla oyunlar oynamayacağım çünkü artık beyninin en küçük kıvrımında,
kalbinin en ücra köşesinde bile seni istemediğimle ilgili en ufak bir şüphe kırıntısı kalmasını istemiyorum.

şimdi bu defteri kapatıp yanına geliyorum.
ve seni geri almak için ne gerekiyorsa onu yapmaya başlıyorum.
çoktan yapmış olmam gerektiği gibi.

ben, senin için nefes alıyorum.

boşluk ve işaret:kaza.. yahut "biz de insan evladıyız"..

2010-10-13T04:41:00.001-07:00

boşluk olayı vardı ya..
hala geçmio..

daha önce de kendimi bu boşluğa yaklaşmış bulduğum zamanlar olurdu,
ve böyle zamanlarda bana hep "yukarılardan" bir mesaj gönderilirdi:
"kendine gel, hayat güzel, başlatma korkularına da kaygılarına da varoluş sıkıntılarına da" minvalinde.
ve ben dertop olup kaderime boyun eğmeyi bilirdim.

de..
bu sefer öyle olmadı.

işaret dün geldi..
bi trafik kazası geçirdim.
sabah işe giderken..
serviste..
aslında çok büyük bir kaza değildi ,
ama benim hayatımda geçirdiğim en büyük kazaydı işte!
bundan öncekiler hep; hafif "öndekine" dokunduk,
yok biraz "arkadaki" bize çarptı şeklindeydi..
(lem böyle söyleyince bi tuhaf oldu da neysss.. )

bu kez,
-hafif uyuklar vaziyette olduğumdan belki-
önümüzdeki araca çarpmamak için bizim şoför müsvetesinin sağa kırmasıyla,
suçsuz günahsız birine arkadan bindirdiğimizde patlayan gürültü bana çok büyük geldi.
aslında önümüzdeki arkadaşın da bi suçu yoktu.
bütün suç,
takip mesafesi gibi kurallardan bihaber olaan,
ya da ehliyet kursunda
"yağmurlu havada, altında lastikleri kabak-boktan bi araç varsa nasıl kullanmalısın 101" dersini kaçırmış olan bizim şoförümüzdeydi.

bilirsiniz böylelerini.
trafikte herkes aptaldır da tek onlar akıllılardır.
örneğin,
sağdan,
bizim yolumuzu dik kesen bir yerlerden şeridimize girmeye çalışan
ve burnunu hafif çıkarmış birine,
asla -ne münasebet- yol vermezler.
ve gazı daha da köklerler ki,
diğer araçtaki sürücü korksun,
bizim hızlı geldiğimizi görerek yola çık-a-masın diye.
bir gün biri "korkmaz" ve bum!!
her gün yollarda karşılaştığımız kazalardan biri meydana geliverir.
bu "ben akıllıyım diğer bütün sürücüler aptal" düşüncesi,
yurdum ayılarında bolca mevcut olduğundan,
aynı "korkutma" taktiği şerit değiştirirken,
ışıklarda, yaya geçitlerinde vs sürekli tekrarlanır
ve bir gün siz de,
kendinizi sebebi bir ahmağın salak fikirleri olan bu kazalardan birine karışmış bulabilirsiniz.

bunun üzerine şoföre,
"napıosun kardeşim önüne baksana" diye çıkışmaya kalktığınızda,
diğer yolcular tarafından "kazadır olur, asabi olmamalıyız" sözleriyle sakinleştirilmeye çalışılırsınız.
üstelik -buraya dikkat- bunu söyleyenlerin hatırı sayılır kısmı kadındır.
bu kadınların büyük kısmı da çocuklulardır.

kendi çocukları mevzubahis olduğunda
kimbilir çevrelerinde ne sorunlar için ne hasarlar bırakmışlardır.
veli toplantılarında saçtıkları:
-öğretmenin şu davranışı acaba çocuklarımızın psikolojisini kötü mü etkiledi?
-bence uzun tırnaklı öğretmen olmamalı. makyajlısı da makbul değil..
-yemekhanede 2 gün üstüste yemeklerin yanına pilav pişirilmesi çocuğumun özgüvenini zedeledi.
-sıra arkadaşının bilmem ne marka kalem kullanması acaba uygun mu,çocuğumda kurşun zehirlenmesi olmasın, internette bu konuda bi makale(!) okumuştum da..
vs vs demeçleri bitmez de bitmez.

şimdi,
o çok değerli çocuklarını taşıyan servisin talihsiz sürücüsü,
bizimkinin yanından bile geçmeyen minik tefek bir kaza dahi yapmış olsa
ve bu hazretin çocuğu da o sırada o aracın içinde bulunuyor olsa,
"kazadır olur" tepkisini gösterebilirler mi acaba, çok merak ediyorum..
hayır!
gös-te-re-mez-ler.
o sürücünün işinden derhal atılması
ve ehliyetine süresiz el konulması,
hatta bakkalın kendisine ekmek vermemesi gibi cezalara başvurulmasını talep ederler.
bunların üzerine,
kazanın yıldönümlerinde şoförün evinin önünde protesto gösterisi düzenlerler ve
"bugün içinde benim çocuğumun bulunduğu aracı kaldırıma çıkartmanın 7. yıldönümü seni aşağılık" şeklinde pankartlar açarlar.

ancak benim! içinde bulunduğum aracın tamamen ama tamamen şoförün kendini trafikteki tek akıllı zannetmesinden kaynaklanan bir çarpışmaya sürüklenmesi,
bu kadınlar için "kazadır olur" şeklinde geçiştirilebilecek bir şeydir!!
hatta sürücüye "geçmiş olsun kardeş" filan denmelidir.
hatırlatırım: sizin küçük bıcırıklarınız gibi biz de bir ana-babanın evladıyız.
kimse bizi sokakta filan bulmadı.
-hoş bulsa da bir şey fark etmezdi, hala en az sizin çocuklarınız kadar değerli olurduk-
hatta hayatını tamamen birbirinin üzerine kurmuş mutlu bir çiftin "dişi" tarafıyız
ve birimize gelecek zarardan onun kadar etkilenecek diğerimiz de var.
ama tabii sizin için yeterince değerli değiliz.

hepimiz kolumuzu bacağımızı araç içinde bir yerlere çarptık.
hiçbirimizde emniyet kemeri olmadığı için
-ön koltuk hariç servisin hiçbir koltuğunda emniyet kemeri yok-
belki 10 km daha hızlı gidiyorsak olsak birimiz veya birkaçımız araçtan fırlayabilirdik.
ya da yaşadığımız çarpmayı daha şiddetli hissedip ciddi bir travma yaşayabilirdik.

bana ne olduğu mu?
çok önemli değil.
uyku sersemi inanılmaz bir sesle önümüzdeki araca bindirmenin şokunu yaşadım+
bacağımı ön tarafa şiddetle çarptım+
sol elimi nasıl olduğunu tam hatırlayamadığım şekilde bir yerlere vurmuşum,
arabada yarım saat polisin rapor tumasını beklerken dayanılmaz bir acıyla ve "kesin elim kırıldı" düşünceleriyle kıvrandım+
ofise varana dek kendimi sıktıktan sonra,
neden geç kaldığımla ilgli bir açıklama bekleyeceğini düşündüğüm müdürümün odasına girer girmez,
sadece "bizim servis kaza yaptı" diyebildim
ve oradaki koltuklardan birine çöküp elime bakarak ağlamaya başladım+
hastaneye gittim,
çok şükür kırık yoktu ama ciddi doku zedelenmesi vardı,
deli gibi şişip moraran elim ilaçlanıp sarmalandı
ve 2 gün iş göremez raporu aldım+
dün akşam bizde olan,
ve herkesin kendi çocukları hakkındaki endişelerini panik atağı nedeniyle X10 boyutunda yaşayan,
grip olduğumda bile o öğrenmesin diye 40 takla attığım anneme,
salak bir şoför yüzünden ne acılar yaşadığımı anlamaması için kazayı olduğundan daha basit şekilde anlatmaya çalıştım+
o sırada elim,
üzerine boca ettiğim tüm jellere
ve içtiğim tüm ağrı kesicilere rağmen dayanılmaz ağrıyordu,
bense bunu belli etmemek zorundaydım+
bu nedenle bugün evdeyim ve hala geçmemiş ağrımla beraber bu yazıyı yazmaya çalışıyorum,
bir yandan da,
"bu yazıyı yazarken dahi bu kadar ağrı çekiyorsam yarın işe gittiğimde nasıl 10 saat kesintisiz bilgisayar kullanacağım" sorularıyla boğuşuyorum..

sonuç:
"yukarıdan" gelen bu işaret nedeniyle silkelenip kendime gelmem,
yaşamın değerini anlayıp mutlu hissetmem gerekiyordu.
ama tahmin edin:
boşluk hiçbir yere gitmedi,
ve ben elimin ağrısı yüzünden herşeyi olduğundan da kötü görüyorum..

nokta.

-umarım bir gün- yayınlayacağım hikayeden.. sabahın beşinde bu parçasını eklemek istedim nedense..

2010-09-25T19:06:00.000-07:00

herşey nasıl başladı?
enini, ortasını söylemek zor.
ama biliyorum "işlerin asıl berbat olduğu yeri"..

ilk görüşümü,
ilk avuçlarınla tokalaştığım anı değil de,
"işlerin asıl berbat olduğu" o anı hatırlarım hep "aşk ne zaman ?" diye düşündüğümde.

bir gemide miydik teknede mi bilmem..
ama denizdeydik.
sen yanımda oturuyordun..
bir kaç dakika önce bana aşkların en güzelini sunmuştun.
ve ben ağzımı açamıyordum.
hayatımda o güne kadar hissetmediğim,
bir daha da hiç kimse için hissetmeyeceğim bir duyguyla dolmuştum:
kaybetme korkusu..

korkumdan avaz avaz bağırmak istiyordum önünden geçtiğimiz adalara.
"ben sana layık değilim" le mi başlasam
nasıl olmazsa benim olmazsın diye tanıştığımızdan beri sana uydurduğum kuyruklu yalanlardan mı?
sana gelinceye kadar işlediğim günahların kalbimde hiçbir ağırlığı yoktu.
şimdi tonlarcası üstüste.
sakın gitme.

kalbimin kenarı bir uçurum kıyısıymış da,
ilk cümlemle dökülüverecekmiş aşağı doğru sanki bilinmemesi gerekenler.
şunlarla doluyum:
konuşursam kaybederim.
yaptığım ilk hareket herşeyi mahvedecek.
şu an senin gözünde öyle güzel, öyle narin, öyle eşsizim ki,
sanki kıpırdasam herşey bitecek.
hayalini bozmak istemiyorum çünkü hayalindeki kız olmaktan ölesiye mutluyum.
o yüzden susuyorum.
"soğuk" olarak itham edilmeyi kabul ediyorum sonra.
yeter ki sen bana aşık halde yanımda oturmaya devam ediyor ol o tarafa baktığımda.

senden başkalarına bahsederken de korkacağım artık.
insan, kem gözlerden sakınır çünkü.
insan, hayatında elle tutulur bir şey yoksa neler neler yaptığından dem vurur durur,
ama aşk idesinin kendisiyle karşılaştığında,
ondan başkalarına bahsetmekten kaçınır çünkü.
çünkü nedense bahsedersen kaybedersin diye bir kural vardır.
ve bu kural benim için istisnasız tekrarlanır.

işlerin asıl berbat olduğu an dememin nedeni bu.
hayatım boyunca aşkı aramama rağmen,
seni hiç aramadan buldum.
bir armağan ya da mucize gibi,
sanki usulca kucağıma bırakıldın.
üstelik bunun için iyi olan hiçbir şey yapmamışken!

sana rastlayana kadar,
aşk uğruna mübahtır diyerek güle oynaya geçtiğim o yollarda,
ne dikenler saplamış da hissetmemişim boğazıma.
sen yanıma gelince,
o gemide bana hiç uğraştırmadan aşkların en büyüğünü sunuverince,
ben bir ömürlük afalladım.
bundan sonra her anımı bu rezil kaybetme korkusuyla yaşayacaktım.

o an demiştim ki kendi kendime:
hatırla!
bu anı hayatın boyunca hiç unutma.
aşkı kaybetsen bile bir zamanlar onu olanca ihtişamıyla yaşamış olduğunu hatırla.
tepetaklaklığını hatırla.
gözlerimi kapatıp o anı hafızama oydum.
belki de bu yüzdendir,
ne zaman biri "hadi en baştan anlatsana hikayenizi" dese bana,
nedense "en başı" diye hep o gün geldi aklıma.

keşfettiğimiz yer öyle eşsizdi ki,
bu mutluluğu yaşamaya korkmaktan başka duygu kalmıyordu bana.
bir virajı dönmüş, bir güzelliği görmüştüm artık.
eski halime bürünemez,
o güne kadar adına aşk dediğim saçma duygularla yetinemezdim.
Tanrım!
bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı!
"sen olmasan ne yaparım"ı ilk kez düşünmeye başlamıştım.
en dalga geçtiğim şeyi yapmıştım,
kafamda "güzel olanı temsil eder" dediğim bütün imgelere,
senin bir resmini yapıştırmıştım.
artık bir ağaç düşündüğümde kafamda yemyeşil bir ağaç yanında da senin resmin canlanıyordu.
deniz düşündüğümde deniz ve sen.
mandalina düşündüğümde mandalina ve sen.
o günden sonra,
sabahları, yapmam için beni bekleyenleri düşünerek değil,
seni düşünerek uyanacaktım artık hep.

iştahsız,
sevinçsiz olacaktım seni görmediğim günlerde.
burnumu bir telefonun veya bir bilgisayarın camına dayıyor olacaktım,
sen uzaktayken ve bizim iletişimimizi sadece bunlar sağlayabiliyorken.
benim için artık her nesnenin,
yalnızca beni sana yaklaştırıyorsa bir değeri olacaktı.
ve içinden ışık geçen her şey seni hafızama bir kez daha çakacaktı.

beni artık köpeğini gezdirir gibi heryere götürebilirdin.
bir tek kez gülmen herşeye değerdi ve ben sersefildim.
bir de belli etmez ve sana "bir gün seni terk edeceğim" ler çekerdim.
inandığında gözlerin dolardı.
gitmeyeyim ya da seni daha az sevmeyeyim diye,
aklıma gelmeyecek şeyler yapardın.
seni cezbetmek için çektiğim tüm nuramaları gereksiz kılardın.
çünkü sen zaten ordaydın.
bana bunu her hücrenle anlatırdın.
yine de içimdeki korku bir zerre azalmadı.
hayatta başıma gelebilecek hiçbir şey onu yerinden alamazdı.
tekrar aşık olamazdım ya da hayata yeniden başlayamazdım.
artık benim için dünyada sevgili olabilecek tek kişi vardı..

burnumun ucunu yanağına dayayınca sıcaklığını aldığım,
başımı boynunun altına sokup dünyadan saklandığım,
beni kokusuyla başka alemlere uçuran,
ve "o bu odada nefes alıp verirken başka kimlerin olduğu veya olmadığı umrumda bile değil" diye düşünebileceğim,
senden başka kimse olamazdı.
sokaklarda kavga ettiğimizde,
yanından ayrılıp bir adım önünden yürümeye başladığım,
ama ne kadar kızgın da olsa arkamdan yaklaşıp elimi sıkıca tutan,
sol tarafına doğru nerede görsem tanıyacağım "saçmalamayı kes de aşkımıza kaldığımız yerden devam edelim" bakışını atan,
senden başkası olamazdı.
ayrılmamız veya birbirimizin hayatından çıkabilme ihtimalimiz senin için saçmalıktı.
bense hırçın,
ölmeye ya da ayrılığa eğilimli olabiliyordum:
ki gözümde ikisi hemen hemen aynı şeydi.

kendimi kaybedip seni bulmuştum ben ve bunun beni yok ettiğini anlamam çok uzun zaman alacaktı.
anladığımda da değiştirmek için hiçbirşey yapmayacaktım zaten.

havada yüzüyorum.. tut beni üşüyorum..

2010-09-07T16:21:00.000-07:00

selamlar..

sizlere bu saatte hitap edebilmemin nedeni:
yarın işe gitmeyecek olmam.

uzun zamandır da ilk defa direkt bloğuma yazıorum, ço güzel oluomuş..
( genelde word'e yazılıp kopyalanıo o yazılarrrrr, o destanlarrrr )

yarın yarım gün işe gideceğimi düşünerek işten çıkmıştım oysa.
ama servisteyken tatlı bir çağrı düştü telefonuma,
biraz da şirket önünde kümeleşen arkadaşlardan teyit aldım ki:
yarın iş yokmuş bizim kattaki hanımlara.
neden hanımlara?
pozitif cinsiyet ayrımcılığı filan değil canım..
bir seferlik arife kıyağı.
arife günü hanımların bayram hazırlıkları fena oluo ya..

ben fazla bi işe yarayamayacağım çünkü sağ elim şüphe altında şu anda..
4-5 yıl önce sağ elim bilekten kırılmıştı benim.
sonra kaynadı gitti,
ara sıra ağrı yapardı filan..
ben de önemsemezdim.

bodrum'da sabah uyuşuklukları filan başladı,
yine önemsemedim.
sonunda geçen hafta ağrıdan oynatamaz hale gelince doktorun kapısında aldım soluğu.
-hmmm şişlik ve ağrı, büyük ihtimal ganglion kisti bu (yazılışını bilmiyorum)
-kist miii?
-evet, korkmayın iyi huyludurlar. ama teşhisten emin olmak için MR çekmek lazım. isterseniz şimdilik atel ve ilaç tedavisi yapalım, ağrımız azalmazsa MR çekeriz. ve Karpal Tünel(?) olasılığı için de EMG
-EMG?
-ehehu biraz nahoş bi yöntem. kolunuza aralıklarla elektrik şoku gibi bi şey verilio işte.
-annnadımm. ben zaten MR'a da giremiyorum.
-ben de bi kere girdim. sorsanız bir daha girmek ister misin diye şahsen tercih etmem ( ulan doktor da güya bana örnek olacak ha! )
-tabi tabii, ilaç ve atel kesin iyileştirir zaten bunu.
-ayın 20'sinde kontrole gelin o zaman..
- tamam doktor bey. size iyi günnerrr...

b.k iyileşti!
tabii ki hala hiçbi şey geçmedi!
sonuçta 2 gün rapor yazdı bana canım doktorum ama Ajda Pekkan'ın ölümsüz eserinde de dediği gibi:
-Ya sonra?

beyaz yakalı bir emekçi olarak yine mouse denen bilek katilini almadık mı avucumuza?
bir de hafta sonu guitar hero denen muhteşem oyunu edinme hatasını işlemedik mi sonra?
ahh nasıl bağımlılık yapan nasıl tatlı bir şey o!!!!
ama bileğimi de bir o kadar ağrıtıyor o!
arka arkaya 2 şarkıdan fazla çalmamam lazım ama kendimi durduramıyorum.
zaten problemli olan sağ elim olunca,
zırt pırt ateli çıkartmak durumunda kalıyorum.
devamlı elimi yıkamalarım duş almalarım da cabası.

aslında bırak guitar hero oynamayı heavy rain'den bile uzak durmam lazım.
o yüzden yarım bıraktım ama bir taraftan düşünmeden edemiyorum.

kısacası bayram için temizlikler-hazırlıklar yapamayacağım gibi
( buraya gecenin bir yarısı gelip şakır şukur yazı yazmayı biliyorsun ama? )

bu arada içimde en azından sizlerle paylaşmak istediğim dayanılmaz bir şey birikti:
boşluk.
kocamannn ıssız bucaksız bir boşluk.
sebebi ise varoluş kaygılarımın her zamankinden daha fazla alevlenmesi.
herkesin sonunda ölecek olması fikriyle sanki yeni yüzleşmişim gibi.
yok olup gidecek organik maddelerden yapıldığımızı düşündükçe
ve bunun kaçınılmaz son olduğunu kendime tekrar ettikçe hayat bana çok sanal gelmeye başladı.
ha, bu gerçeği yeni mi öğrendim?
hayır.
ama artık koyuyor işte.
çevremde ve orda burda gördüğüm hiç kimse bilgisayar oyunlarındaki karakterlerden daha gerçek gelmiyor bana.
koşuşturmacalar vs çok boş ve saçma.
hepimiz gireceğiz soğuk toprağın altına ve yok olup gideceğiz.
öyleyse tüm yaptıklarımızdaki anlam nerede?
kafayı yemek üzereyim.
sürekli bir boşlukta gezer ve insanları uzaktan izler haldeyim.
sanki herşey buzlu bi camın arkasında olup bitiyor ve ben herşeyin önümden akıp gidişini sadece izleyebiliyorum
ama hayatın içine akışına karışamıyorum.
derdimi tam anlatamadım ama sonuç şu:
ben yok olanların dünyasında artık hiçbirşeyden mutlu olamıyorum!
tatsız bommmboşşşş ve uyuşuk bi haldeyim.
ama günlük aktivitelerime devam eder vaziyetteyim.
ve nedense dışarıdan bakanlara bu duygularımı hissettirmeme çabası içindeyim.
herşey normalmiş,
ben çok mutluymuşum ve çok eğleniyormuşum -gibi yapan hallerdeyim.

psikiyatriste filan gitmeyi düşündüm ama sonunda benim gibi ölüp gidecek bi adamın bana bu konuda hiçbir şekilde yardım edemeyeceği aklıma geldi.
ahhh yükseklik korkusu gibi bir şey değil ki üzerine giderek yeneyim.
ya gidip intihar edeceğim ya da yaşadığım sürece bu boşluğun ızdırabını çekeceğim.
şimdilik ilaç filan içip beynimi de uyuşturmak istemediğime göre..
kendimce bu acının etrafından dolaşmak için yeni yollar deneyeceğim.

zaten bu maddi açmaz zamanlarında gidip 300TL' ye guitar hero 5 almalar filan da hep bu boşluğun yansımaları.
belki biraz oyalanırım,
bi şeyden de mutlu olurum diye!
ama hiçbir şey "tam" olmuyor sanki.
bir yumruk hep kalbimde.
ve boşluk karnımın orta yerinde.

dua edin geçsin!
hayatıma öyle bir güzellik, öyle bir mutluluk girsin ki
ve boşluğu birden siliversin.
herşeye anlam ve içime biraz yaşama sevinci getirsin.

yoksa gitgide daha kötü olucam..

Bodrum'da bir çok şey..

2010-08-30T09:27:00.000-07:00

merhaba canlarım,
sizleri çok özledim.

yazmaya yazmaya içimde bir çok şey birikti.
hepsini yavaş yavaş satırlara dökmeye çalışacağım.
ama ilk sıra Bodrum tatilimin!
Evvvet 07 Ağustos-14 Ağustos tarihleri arasında tatile çıkabildim!
sevdiceğin iş takvimi dolayısıyla defalarca ertelemeler,
acaba gidebilecek miyiz diye dertlenmelerle geçen günlerden sonra,
izinlerimizi denkleştirebildik.
defalarca " bu sene başka yere gidelim. Kaş mesela? Yok yok Ayvalık. En iyisi Bozcaada " diye sayıklamalarımıza rağmen,
sonuç olarak yine Bodrum' a gittik.

ben ilk kez 1990 yılında gitmiştim Bodrum' a.
bu yıl tam 20 sene olmuş.
8 yaşındaydım, 28 yaşıma gelmişim.
annemlerin ilk ziyareti ise 1979 yılında olduğu için,
ablamla ikimizin Bodrum'u ilk kez görüp hayran kaldığımız 1990 yılında bile bize:
-Ahhh ahh siz esas Bodrum'un eski halerini görecektiniz,
tiradları çekerlerdi.
eh ben de şimdi 20 yıllık oldum ve Bodrum'un yeni halini beğenmemeyi ihmal etmiyorum.
her gördüğüm " Bodrum çömezi " ne " ayy Bodrum çok bozuldu şekerim " diyorum.
ama yine de dönüp dolaşıp hemen her yaz soluğu orada alıyorum.
sevdicek de sayemde son 3 yazdır bu ritüele katıldı.
aslında giderken mırın kırın ediyor,
ama sonuçta her gittiğimizde biz Bodrum'da yine iyi vakit geçiriyoruz,
sebebini ise şuna balıyoruz:
Bodrum'da her hayat tarzına uygun tatil var.

kimilerinin zannettiği gibi sadece eller havaya mekanların olduğu,
gündüzleri beach clubların,
geceleri sosyetik barların çılgın danslar ve müziklerle dolup taştığı bir yer değil.
tabii bunlar var.
ama sadece kafasını dinlemek isteyenlerin doğa-güneş ve balıklarla başbaşa,
sessiz mi ıssız bir tatil geçirebilecekleri cennet köşeleri de var.

tekne tatili de yapabilirsiniz Bodrum'da,
5 yıldızlı otelde aile saadeti de yaşayabilirsiniz,
lüx butik oteller de var,
4-5 öğrenci toplanıp 1 gecesini acaip ucuza kapatabileceğiniz pansiyonlar da.
hatta Bodrum'da köy hayatını seçmek ve yaşamak da mümkün.

bilmeyenler için söylüyorum,
Bodrum aslında oldukça büyük sayılabilecek bir yarımada.
ve bu çevrede birbirine 20-30 km uzaklıkta küçük-küçük yerleşim birimleri var.
İstanbul istikametinden Bodrum merkeze gelmeden Güvercinlik ve Torba var mesela.
7 km ilerde Bodrum merkez,
hemen 1 km ötesinde Gümbet,
5-6 km geçince Bitez,
ve ilerleyen kilometrelerde Ortaklar, Akyarlar, Turgutreis,
Gümüşlük,
Yalıkavak,
Gündoğan,
Türkbükü vs vs..
hepsi ayrı ayrı güzeller ve farklı lezzetteler.
bu yüzden Bodrum' a tu kaka demek
ve ondan vazgeçmek kolay olmuyor.

biz bu sene Turgutreis'te kalmayı tercih ettik.
ama sebebi fiyatının uygun olmasından başka bir şey değildi,
çünkü dediğim gibi Bodrum'da otelinizin hangi lokasyonda olduğu çok önemli olmaz.

şunu söyleyeyim,
Bodrum pek "herşey dahil" bir otele kapanıp,
tüm günü otel aktiviteleriyle geçirmek isteyenler için değildir.
çünkü yukarıda bahsetiğim küçük küçük yerleşimleri, koyları, plajları gezmek, her gün farklı bir noktasını ziyaret etmek güzeldir.
zamanında annemlerle tatile gittiğimizde,
5 yıldızlı otellere ne paralar verip,
yine denize girmeye sağa sola kaçtığımızı,
yemekleri farklı yerlerde yemekten hoşlandığımız için,
o dağ gibi açık büfeleri otelde boynu bükük bıraktığımızı bilirim.
ama artık onlar da akıllandılar,
Bodrum' a gittiklerinde butik otellerde kalıyorlar,
lüx tesiste kalmak isterlerse bu haklarını Antalya tarafında kullanıyorlar.
(ki bence de özellikle çocuklu aileler için en mantıklısı bu )

neyse sonuç olarak 7 ağustos sabahı
-tam olarak "sabahı" çünkü saat 05:00'te kalktık,
ben ancak hazırlanıp çıkabiliyorum da-
neşe içinde kalktık.
düşünsenize 1 yıldan fazla zamandır beklediğimiz yıllık iznimize başlamıştık.
üstelik bu yıl ev arama, taşınma vs gibi fiziksel olarak yorucu aktivitelerle de doluydu
ve hem beyinlerimiz hem bedenlerimiz bu tatili fazlasıyla istiyordu.

sevdicekle ikimize ait bi arabayla -toruk macto- ilk kez uzun yol yapacaktık,
heyecanlıydık.
önce İDO'ya atladık,
Bursa'ya hoop 1,5 saat içinde zıpladık.
sonra -aslında daha erken olmasına rağmen- Susurluk'ta mola verdik.
çünkü benim için sadece Bodrum' a gitmek değil,
giderken Susurluk'da durup, mutlaka ayran içip tost yemek de bir ritüeldi.
( sevdiceğe acımayın, inanın o da bu ritüellerden mutlu! )

sonra Selçuk civarına varana kadar tekrar durmadık.
burada ikinci bir mola verdikten sonra,
akşamüstü otelimizde ulaştık!

ahhh Bodrum ahhhh Bodrum'um nasıl özlemişim!
ama nasıl da yol yorgunuyum..
canım bir şey yapmak istemiyor.
ilk akşamı Turgutreis'de geçirmeye karar verdik.
ancak yemek yiyecek kadar mecalimiz vardı.
zaten sevdicek gece hayatından pek hoşlanmadığından
- yoz ve dejenere buluomuş, biraz paşadır kendisi -
bizim gece gezmelerimiz pek o kadar hareketli geçmedi.

neyss..
o akşam Turgutreis'de daha önceden methini duyduğumuz Fatma Bacı'da bir şeyler yedik.
ama öyle abartılacak bir lezzet göremedik.
sonra da odamıza dönüp uykunun yumuşak kollarına yuvarlanıverdik.

sabah kalkıp bu yaz ilk kez denize ve güneşe kavuşacak olmanın minik minik kalp çarpıntılarıyla,
Meteor Beach' e gittik.
öyle çok ahım şahım bir yer değil ama denizi güzel, sessiz sakin.
akşama kadar kafalarımızı ve vücutlarımızı dinlendirdik.
gece olunca da Türkbükü'ne gittik.
23.59 yasağından sonra müziği kısma kuralına uymayan işletmelere kesilen ceza yüzünden,
etraf pek sessiz ve durgundu.
biz de yalnızca yemek yedik ve bir kaç tur atıp etrafı gözlemledik.
Türkbükü'nün ilgniç bir yapısı var,
sahilin ortalarında bir yerde,
aslında köprü bile diyemeyeceğimiz küçük bir köprücük var.
bu köprücük ne hikmetse sosyal sınıfları ayrıştırma görevi de görüyor.
ilk etapta kim nasıl karar verdi bu ayrışmaya bilmiyorum,
ama köprünün iki yakası iki farklı dünya gibi.
köprünün diğer tarafı da çok ucuz sayılmaz,
ama fiyatları Bodrum geneline yakın,
makul güzel yerler var.
köprüyü geçtiğinizde ise über pahalı süpersonik mekanlarla karşılaşıyorsunuz.
ve olayın ilginç tarafı fiyatların nispeten uygun olduğu kısım sinek avlarken,
pahalı olan kısımda rezervasyonsuz yer bulunmuyor!
işte yurdum paradoksu.
biz Türkbükü'nden ayrılırken 3-5 bebe " ayy kıvanç tatlıtuğ buradaymışşş " diye ellerinde kameralarla arkamızda bir yerlere doğru koşuyordu.
Allah akıl fikir versin!

ertesi gün Ortakent'te Dedeman Scala Beach'e gittik.
bence Bodrum'daki en güzel beach burası.
konforlu ama sonradan görmelerle dolu değil,
fiyatlar da gayet normal.

kocaman pofuduk minderin üzerine kah iskelede kah çimenlik alanda serilebiliyor,
kocaman hamaklarında sallanabiliyorsunuz.
denizi de çok temiz ve hemen iskelenin üzerinde duş var.
adımlarca yürümeden,
denizden çıkar çıkmaz tuzlarınızdan arınıp,
minderinize tekrar gömülebiliyorsunuz.
geniş bir arazi-deniz-çimen-kum-yemek!
müzik de var ama huzur içinde kitap okumayı engelleyecek kadar değil.
kısacası burada güzel bir gün geçirebiliyorsunuz.

akşam olunca benim ritüellerimden birini daha gerçekleştirmek için Bodrum'un merkezine,
Sultanahmet Köftecisi'ne gittik.
bu mekanın öyle ahım şahım bi olayı yok ama
senelerdir gide-gele içimde bi sevgi oluşmuş işte.
oraya gidip deniz kenarındaki masalarda yemek yemezsem Bodrum'a gitmiş gibi olmuyorum.
yemeğimi de asla değiştirmem:
-hava ne kadar sıcak olursa olsun nefis domates çorbası
-sultanahmet köftesi
-dondurmalı irmik helvası

bunları belki normalde dışarda yemem,
dışarı çıkmışken bilmem ne sosunda marine edilmiş bilmem ne eti vs yemeyi daha çok severim,
yani farklı gurme lezzetler denerim.
ama Sultanahmet Köftecisi'nin olayı bu işte.
basit yemekleri nefis bi şekilde pişirdikleri için,
ya da bana lezzetli geldiği için,
afiyetle mideme indirmekten bıkmıyorum.
(yalnız 2 köfte bi çorbayı amma övdüm.
belki bu bloğu okuyup övgülerimi takdir ederler.
Amin! )

yemekten sonra biraz turlayıp 12:00 gibi Fink' e gittik.
bu da benim için ritüel gibi bi şey.
(offf kaç etti di mi )
burası açıldığından beri hemen hemen her sene girmişimdir herhalde.
sevdicek bu tarz ortamları tabii ki pek sevmiyor,
kızların kendini göstermeye,
erkeklerin de kız bulmaya geldiği mekanlar olarak niteliyor.
benim hatrıma sadece yanımda dikiliyor,
ben de votka portakalları hüpletip dans ediyorum işte.
zaten Bodrum'da içip zıplamak için bana göre gidilebilecek 3 yer var:
Vittoria, Fink, Cuba.
bunların arasında bana göre en iyisi Fink.
çünkü kocaman bir kapısı ve bu kapıda koruma değil korumalar ordusu var.
sadece " damsız almıyoruz " kuralı geçmiyor,
bu koruma ordusunun sizin tipinizi de beğenmesi gerekiyor.
geçemeyenler tabi biraz bozuluyor ama yaptıkları bu kontrol bence faydalı,
çünkü bunu ihmal eden mekanlar apaçilerden geçilmiyor.
özellikle artık adımımızı bile atmadığımız Gümbet!
tek kelimeyle berbat bir yer.
zaten kum ve sığ olduğu için denizini sevmem.
akşamları barlardaki durum ise şöyle oluyor:
dünyadan habersiz görünen, genç güzel ve saf turistler,
ve bunların arasında İsmail YK figürleri yapan, masaların üzerine çıkmış apaçiler.
bu manzaraya zaten ben de dayanamıyorum da,
sevdicek bu gibi yerlerin önünde fazla dikilsem bile elimi tuttuğu gibi beni uzaklara sürüklüyor.
ama görmeniz lazım,
gerçekten feci bi şiy!

sözün özü o geceyi Fink'te geçirdik
ve ertesi gün yine vazgeçilmezlerim arasında yer alan bir aktivite gerçekleştirdik:
tekne gezisine gittik.
Bodrum'a eğer hayatınız boyunca 1 kere gidecekseniz,
o tatilin en az 1 gününü mutlaka tekne turuna ayırmalısınız derim ben.
çünkü koylar gerçekten eşsiz güzellikte.
hoş, artık fazla müşteri almak adına bu turların suyunu çıkardılar,
yemek zamanı bir masaya yanyana 3 çift filan oturmak zorunda kalıyorsunuz,
ama gittiğiniz yerler güzel işte!
teknedeki kalabalığı çok takmazsanız deniz-güneş-doğa ile dopdolu bir gün geçirebiliyorsunuz.
ara sıra rotayı değiştiriyorlar ama biz o gün:
akvaryum-kızılburun-tavşan koyu-meteor çukuru ve adını unuttum bir yerde daha( :) ) demirledik.
bol bol yüzdüm, daldım, şnorkelle derinlere baktım.
rüzgardan dolayı Poyraz'a uğrayamamış olmanın üzüntüsünü duysam da,
maviye doyduğumuz bir gün geçirdim.

akşamki programımız Gümüşlük'tü.
Gümüşlük için söyleyebileceğim tek şey şu: kelimeler kifayetsiz.
o kadar güzel, küçük, şirin bir doğal liman ki,
o huzur dolu havasına,
denizden yürüyerek gidebildiğiniz hemen dibindeki Tavşan Adası'na,
güneşin batışına ne desem bilemiyorum.
hani yukarıda
" Bodrum'a eğer hayatınız boyunca 1 kere gidecekseniz,
o tatilin en az 1 gününü mutlaka tekne turuna ayırmalısınız " demiştim ya,
eğer hayatınız boyunca hiiiiç Bodrum' a gitmeyi düşünmüyorsanız bile,
kendi kendinize bir karar alın
ve 2-3 günlüğüne de olsa Gümüşlük'te kalın.
o duyguyu yaşayın.

huzurlu, buğulu, sukünet içinde bir Gümüşlük akşamı geçirdikten,
dönüşte de kendimize nefis cevizli-zencefilli kurabiyelerden aldıktan sonra,
ertesi gün nerede denize gireceğimizle ilgili plan yapmadığımızı fark ettik.
ve sabah uyandığımızda ise şuna karar verdik,
arabaya atlayıp bi yerlere doğru gidecektik,
beğendiğimizi düşündüğümüz yerde de denize girecektik.
epey gitmişiz ki Gündoğan taraflarına geldiğimizi fark ettik.
ve hemen Gündoğan'ın yakınındaki Küçükbük diye bir yerde günümüzü geçirmeye karar verdik.
nefis otlu peynirli gözlemeler eşliğinde,
Bodrum geneline göre inanılmaz sıcak bir suya sahip olan bu minik koyda zaman geçirdik.

akşam olduğunda ben biraz isyan eder haldeydim.
Bodrum merkeze gitmiştik ve boş boş geziyorduk.
ben:
" akşamları hiç bi şey yapmıyoruz,bir tek Fink' e gittik,
yemek sonrası dondurma yiyip boncukçu gezmekten fenalık geldi"
diye diye sevdiceğin başının etini yemekteydim.
sevdicek de kendi kriterlerine göre bir yer bulamadığından,
canlı müzik dinlemekten hoşlandığından filan bahsedip duruyordu.
bu arada Mavi'nin ve Veli'nin,
yani Bodrum'un kaliteli canlı müzik olan mekanlarının önünden geçmiştik
ama mevcut yaş ortalaması 50+ olduğu için oralara da girmek istememiştik.
amaçsızca marinanın sonuna doğru yürüyorduk ve ben artık sinirleniyordum.
sevdiceğe " hadi nereye gitmek istiyorsan söyle " diye sormaktan bıkmıştım ki,
aklıma bir şey geldi.
taaaa marinanın en sonunda olduğu için bizim pek gitmediğimiz
ama annemlerden ve aslında herkesten methini duyduğum Marina Yacht Club vardı.
" orada canlı müzik oluodu,
buraya kadar yürümüşken bi bakalım bari " dedim.
kapıya kadar geldik ki mekanın kapısında Maserati yazıyor.
ve içerisi inanılmaz tiky ve pahalı görünüyor.
sevdicek biraz ürktü,
tatil için ayırdığımız tüm parayı burada bırakmayalım istersen filan demeye başladı.
ben kapının yanına astıkları program listesini incelemeye başladım,
ve o tatlı gerçeği gördüm!
o akşam orada hep dinlemek istediğim muhteşem insanlar: İstanbul Gelişim çalıyordu.
Asım Ekren, Neco, Garo Mafyan, Atilla Özdemiroğlu, Mert Ekren o anda bi adım ötemizde aynı sahneyi paylaşıyordu.
hemen içeri giriyoruz dedim,
ödeyeceğimiz hesap ya da rezervasyonumuz olmaması umrumda değildi,
kapının önünde dikilebilir,
merdivenlere filan tüneyebilirdim.
kalabalığın içine gözü kara şekilde daldık.
yolun ortasında durduğumuz için bize çarpan garsonlara yer sorduk ama tabii ki tüm masalar doluydu,
yine de eğer istersek barda durabileceğimizi söylediler.
bar da haliyle doluydu ama kenar-kıyı bir yer bulup yerleştik.
benim taburem vardı,
sevdiceğin taburesi dahi yoktu ama sahnede inanılmaz eğlenceli şeyler oluyordu
ve ikimiz de çıkmaya niyetli değildik.
korka korka barmenden ilk içkilerimizi istedik ama o da ne?
fiyatlar hiç düşündüğümüz gibi değildi,
hatta normalden ucuz bile sayılabilirdi.
Fink'te ilk içkiye 25 TL alırlarken,
burada votka portakala sadece 17,5 TL ödedik.
yani 2 kişi buraya gelip 100 TL bile vermeden bu muhteşem insanları canlı canlı izleyebildik!
aslında bunu yazmasam mı diye çok düşündüm çünkü zaten çok kalabalık
ve böyle güzel bir mekanda böyle kaliteli bir müziğin ve eğlencenin tadının bu kadar ucuza çıkarılabileceğini bir kere de ben duyurmak istemedim,
(malum çok takipçim var)
ama dayanamadım ve siz sevgili okurlarımı da haberdar etmek istedim.
benim gibi senelerce Bodrum'a gidip de bu güzel mekana uğramazlık yapmayın.
bizim dönmemiz gerekiyordu ama pazar-pazartesi akşamları da Fatih Erkoç çıkıyormuş,
siz onu da kaçırmayın.
(dedikodu: bu arada o akşam ki izleyiciler arasında Oktay Kaynarca,
Gülriz Sururi ve Engin Cezzar da vardı )
İstanbul Gelişim sahnede inanılmaz bir performans sergiledi,
jazz da söyledi pop da, samba da.
beggin bile çalındı.
çok çok eğlendik ve spontane gelişen bu gece için şansımıza şükrettik.
herhalde planlasak böyle eğlenemezdik.

güzel tatlı bir yorgunluk içinde otelimize gittik.
ertesi gün yine geçen gittiğimizde bayıldığımız Scala'ya,
akşam da " buraya bu sene bir kerecik gelsek ayıp olurdu " dediğimiz Gümüşlüğümüz'e gittik.
balığımızı -levrek-, dondurmamızı yedik.
Jazz Cafe'de Birsen Tezer çıkıyordu,
orada oturmak istedik ama yer yoktu,
sadece önünden 2 kez geçmekle yetindik.
el yapımı hediyelik eşyalardan da ufak tefek bir şeyler aldıktan sonra,
otelimize gittik.

son günümüzde de artık sağa sola koşturup yorulmak istemediğimiz için Turgutreis'te kaldık.
hem gündüz denize buradan girdik hem de akşamı burada geçirdik.
yaptığımız tek aktivite yemek sonrası yeni açılan Kahve Dünyası'na gitmekdi.
(Turgutreis'e gidecekseniz D-Marin'i ve Kahve Dünyası'nı tavsiye ederim.)

böylece Bodrum tatilimizi bitirdik
ve ertesi gün dönüş yollarına döküldük.

şimdilik bu kadarı yeterli.
ama dönüşümüz ilerde başka bir yazıya konu olabilecek gibi.

hepinizi kucaklayıp huzurdan çekiliyorum şimdi..

çekici erkek olmak..

2010-06-30T14:11:00.000-07:00

merhabalar sevgi pıtırcıklarım.
bugün size büyükkkk, müthişşşşş, inanılmaz bir hizmet sunacağım.
artık yardım mı dersiniz,
iyilik mi dersiniz,
ne dersiniz onu bilemiiicim.
fakat bu iyiliğim sadece erkeklere..
üzgünüm kızlar.
ama siz de bu yazıdan kendiniz için nasiplenebilir,
ufkunuzu açabilirsiniz tabi,
ona bir şey diyemem.

evett!
şimdi bu yaşıma gelinceye kadar tanıdığım erkeklerin içinden,
sevgili olunan-hoşlanılan-aşık olunan kabilinden olanları atın.
yani kafanızda "normal arkadaş olunan erkekler" elemanlarından oluşan bir küme oluşturun.
işte bunların içinde bir tanesi dahi yoktur ki,
hayatının bir döneminde bana kızlarla ilgili dertlerinden bahsetmiş olmasın.
hepsi ama hepsi sağolsunlar ben de bir dişi olduğumdan,
kadın milleti hakkındaki tüm sırlara vakıf olduğuma inanıp durdular.
ve gönül ilişkileriyle ilgili bana danışmaktan kaçınmadılar (canlarım!)
taleplerin ve sorunların genel dağılımı aşağıdaki gibiydi:

-kızlara nasıl yaklaşırım? (%80)
-güzel kızlarla çıkmaktan korkuyorum, güzel kızlar daha mı çok aldatır? (%38)
-sevgilim var, ama ona soğuk mu yaklaşsam çok mu üstüne düşsem? (akabinde) kaçan kovalanır mı?(%65)
-sevgilimi deli gibi kıskanıyorum, yardım et! alt kümelerinde:
a) benim arattırdığımı belli etmeden onu arar mısın lütfeeeeeennnn. nerede olduğunu öğrenmeliyim ama onu boğmak da istemiyorum.
b) onu ara buluşalım diye çağır, en azından seninle olduğunu bileyim. sana güveniyorum. ama onu yakışıklı olan hiçbir arkadaşınla tanıştırma. kız kıza evde filan takılın. (oldu! )
c) bir gün üçümüz buluşalım. sonra ben arabaya filan bi şey almaya gideyim numaradan, sen kızın çaktırmadan ağzını ara, beni gerçekten sevio mu ne düşünüo benim hakkımda öğreniver. ( te allahımm )
-benim kızdan ayrılmam lazım. kalbini kırmadan/başıma bela etmeden nasıl ayrılırım? (%90)
ve vee veeeee en bomba soru
-hayatttttgibiiiiii senin güzel kız arkadaşların vardır bana onlardan birini ayarlar mısınnnnnnnnn..

şimdi,
buradan hepinize cevap veriyorum:
-benim etrafımda hepinize yetecek kadar güzel kız yok!
olsa bile,
1-) sen baştan "güzel kız" diye kriteri koyuyorsun ama bir dönüp kendine bak bakalım öyle bir görüşte aşık olunacak biri misin, yoksa hatalı imalat mısın?
2-) ben nasıl bir manyak olayım ki, sürekli etrafımdaki kızlara "bu motorcan denen kız pek güzelmiş. hemen geçen gün bana ayarlama talebinde bulunan kankim feticanla bunun arasını yapayım, o olmazsa utkucan, o da olmadı berkecan" gözüyle bakayım? 7/24 bu modda dolaşayım?

tamam,
bugüne kadar derdinize merhem olmaya çalıştım,
ama ben de bi insanım nihayetinde.
kendi hayatım, kendi ilişkim var.

o yüzden dedim ki,
neden bir kılavuz sunmuyorum ben erkeklere?
bana bir soru sorduklarında,
kafamın üzerinde yanıp sönen bir ok işareti belirsin
ve onlara bloğumun bu sayfasını göstersin!
ayrıca sanal alem delikanlıları da bu hizmetten nasiplensin.

sonunda karar verdim ve üşenmedim,
internetten kadınların erkeklerde neyi beğendiği ile ilgili bilgileri (sevgili ekşisözlük başta olmak üzere) derledim.
ancak bunu size zırt pırt gelen forward mailler gibi düşünerek okumamazlık etmeyin,
çünkü kendi ellerimle bunları tek tek gerçek hayatta çevremde gördüğüm beğenilerle eşleştirerek seçtim.
artık bu maddelere bakarak,
kendi sevgilinizi kendiniz de bulabilirsiniz.
( aramaya inanın )

bulduktan sonra da,
buradaki ipuçlarını kullanarak,
onu kendinize sımsıkı bağlayabilir,
mutlu bir ilişkinin serin sularına yelken açabilirsiniz.

ha, ben bunları uygulamak için neden uğraşayım,
ben kendim olurum,
kız beni arar bulur seveceği varsa sever zaten diyenlere lafım yok.
benim kılavuzum yalnızlık canına tak etmişlere
ve ömrünü "ben zaten süper bir erkeğim, ne değişicem" derken yalnız tamamlamak istemeyenlere :)

şimdi kah eğlenceli olduğu için,
kah gerçekten "evvvet budur işte çekici erkek" diyerek seçtiğim
ve aşağıda yer verdiğim bu maddelerin hepsine ben tek tek katılırım diyemiyorum.
ama kızlar çeşit çeşit olduğu için size ne beğeniliyorsa hepsini listeleyeyim dedim.
yani kızların genel geçer bayıldıkları hakkında bir fikriniz olsun istedim.
yalnız benim en hoşuma giden maddeyi kırmızıyla işaretledim.
(renk körleri için: 10. madde )

şimdi sizi o müthiş listeyle başbaşa bırakıyorum:

erkekleri ne çekici kılan nedir?

1-)tam ihtiyacınız olduğu, canınız sıkıldığı anda sizinle ilgilenmeleri.
bunu gözüne soktuğunuzda değil de bir şekilde sezerek yapmaları.
sıkıntılı olduğunuz konu üzerine değil üstelik bambaşka şeyler hakkında konuşmaları.
2-)bir şey tamir ederken o şeye çok pis konsantre olmaları.
3-)sinirliyken dişlerini sıkmaları ve yanak kemiklerinin kısa periyodlarla belirginleşip kaybolması.
4-)bakışı, gülüşü, yanaktaki gamzesi, ses tonu, zekası, kokusu, espri anlayışı.
5-)ferrari'sinin anahtarını elinde sallaması.
6-)teksas holdem ( poker) masasında elinden daha iyi eli olan rakibini blöfle kaçırdıktan sonra kendi kağıtlarını masaya atıp pis pis sırıtmaları.
7-)askerlik anılarını anlatmamaları.
8-)içten gelen yani göstermelik olmayan kibarlık.
9-)karşılıksız yardımseverlik.
10-)siz elele uzaklaşırken arkanızdan "ne mutlular" diye baktırması....
11-)kibar bir hareketle öncelik vermeleri.
örneklemek gerekirse asansörden inerken, kapıdan çıkarken, kasadan geçerken vs.
nazik bir el hareketi ve küçük bir gülümseme...
sizi farketmeyen bir kadının dikkatini yıldırım hızında üzerinize çekebilir ve unutulmazlar arasına girebilirsiniz.
12-)imf başkanına ayakkabı fırlatmak.
13-)sizi ve ailenizi şaşırtabilmeleri.
14-)iltifatları hiç farkettirmeden aralarda sokuşturması.
15-)iş dönüşü üstündeki takım elbiseye aldırış etmeden ceketini çıkarıp mahalledeki çocuklarla futbol oynaması.
16-)ona bakmadığınız sıralarda bile sürekli size bakması (izlemesi) ve kafasını hafifçe eğerek ona bakmanızı sağlaması..
17-)sevgilisine ya da eşine olan sadakati.
kendini beğenmiş züppe çıtırlara yüz vermeyerek g.t etmesi.
18-)tam öpecekken geri çekilip çapkın çapkın gülümsemesi, sonra öpmesi.
karizmayı anında ona katlamak suretiyle hatunu pelte kıvamına getirir, söyleyeyim.
19-)mahcup olduklarında takındıkları 'üzgün yavru köpek bakışı'dır.
20-)telefonda gene kadın tirpleri. "bık bık bık, bi sure göruşmeyelim, bık bık bık.." telefonu tamam deyip kapayın.
sonra kalkın hatunun evine gidin.
saat kaç olursa olsun üşenmiyoruz bu noktada.
görunce "şişşş, hiç konuşma" deyin, saçlarını okşayıp yanına kıvrılın yatın. gene sen benimsin, senin için savaşırım mesajı.
21-)türkçe okuyup türkçe düşünen erkeklere özel not: "bakmayın siz kadın milletinin bol keseden atmasına, bu zaman diliminde yakışıklı olmanız %99 yetiyor.
ki bu da çok büyük bir oran. tipsizleriniz için üzgünüm gençler.
22-)hesabı ödemeleri, valizleri taşımaları ve arabaları parketmeleri mesela. daha ne olsun.
23-)centilmen olmaları.
24-)müzikten anlamaları, müzikten zevk almaları, paylaşmaları, okumaları, düşünmeleri, kafa yormaları, odun olmamaları, "karşında eriyorum" der gibi bakmaları, mütevazi ve hatta mümkünse biraz da masum olmaları. sakal, düzgün vücut, karman çorman saçlar, hayvan sevgisi, azıcık da empati olursa da tadından yenmez tabii.
25-)her hatunu potansiyel görmemesi, önüne gelene asılmaması.
26-)gerektiğinde yırtıcı bir kaplan, gerektiğinde de süt dökmüş bir kedi olabilmesi.
ama neden sonra, tüm bu ruh halleriyle dalga geçebilen bir maymun da olabilmesi.
27-)herkese sert, size yumuşak bakışları olması.
28-)yoğun bir iş günü ardından dağılmış saçlar, yakası gevşetilmiş bir takım elbise ve sol yüzük parmağında alyans, tabi o alyansın sebebi de siz olmalısınız.
29-)karşısındaki için önemli olduğunu bildiği bir konuyu
tam karşısına oturup,
gözlerinin içine bakıp,
tane tane konuşarak ve içten bir gülümsemeyle anlatması.
30-)bütün falsolarına ragmen herhangi bir alanda (sanat, spor vb.) bir şeyi cok iyi yapması.
31-)ıssız adam olmaması, hayatta ne istedigini bilmesi, ilişkide saglam durması ve günlük yaşamaması...
32-)dikkatli bir kadının sadece bayılacağı küçük detaylara dikkat etmesi: kapı tutması, elini yumuşak bi şekilde belinizde tutmasi, parfümün ve saç jölesi vs. abartısız kullanımı, bazı ortamlarda size çaktırmadan da olsa sizi sahiplenmesi, içten gülümsemesi, romantizmi çiçekçiden bir tane gül olarak görmemesi, karşısındakini küçümsememesi ve teşekkür beklemeyen iyilikler yapması.
33-)hayatınıza heyecan katma potansiyeline sahip olmaları.
34-)göğsünde uyumanızı sevmesi, şefkatli kolları, size aşkla bakması, mis kokusu, saçlarının mis kokması, kirli sakalı, güzel ses tonu, incinmenizi istememesi, tisort cikarma hareketi, cesaretli olması, herkese mavi boncuk dağıtmaması, iyi bildiği konularda mütevazi olması, bilmediği konularda bilmediğini kabul etmesi, yeri geldiğinde alttan alması, yanlış yaptığınızda düzgün bir dilde uyarması, aşırıya kaçmayan kıskançlıkları, zeki olması, kolları, kolları, kolları..
35-)loş ışıkta uyuklarken yanında kitap okuması.
36-)çocuksu saf bir ifade ve gozlerinde zeka pırıltısı varsa tadından yenmez valla.
37-)sevgilisi birşeyleri heyecanlı ve seri bir şekilde anlatırken, onun sözünü kesmeden, gözlerinin derinliklerine taaa diplere hafif tebessüm ederek bakması.
38-)hafif alkollüyken sizi kendine çekip gözlerinize sevgi dolu bakışlar atıp derin bir nefes alıp bu kokuyu seviyorum özlüyorum demesi... sevdiğini belli etmesi, şefkatiyle sarıp sarmalayıp yüreğinizi huzurla doldurması....
39-)ince düşünce, sükunet, panik anlarında dahi gülümseyebilmek, yaptığınız hatalarla tepenize çıkmadan gel beraber düzeltelim demek...özetle kafası rahat olmak, huzur saçmak.
40-)Edward* olması..

PS : canlarım??
bu çarşamba gününün benim bilmediğim bi önemi filan mı var?
okulların kapanması vs gibi bi şey olmadığına göre,
bu çarşambanın ne hikmeti var ki Twilight'ı çarşamba çarşamba gösterime sokuolar?
Edward hastası zengin bebeler, filmi seyretmek isteyen "çalışan takımıyla" karşılaşmasın,
rahat klimalı salonlar sıkış sıkış olmadan boş koltuklar eşliğinde filmini ferah ferah izlesin diye mi?
bunun için mi "normal" insanların gündüz saatlerinde vakit ayıramayacağı bi güne ilk gösterimini koydunuz?
bilgilenmek isterim..

beynime yapılan işkence ve Sibel Arna'ya inciler..

2010-06-14T15:21:00.000-07:00

***şimdi arkadaşlar.
devlet nedir?
TDK bu konuda ne demiştir?
"toprak bütünlüğüne bağlı olarak,
siyasal bakımdan örgütlenmiş millet veya milletler topluluğunun oluşturduğu tüzel varlık"
evet devlet,
insanlar bu dünyada serbestçe yuvarlanıp dolaşan taşlar gibi hürken,
kendi kendilerine düşünüp gerekliliğine kanaat getirdikleri,
bir takım hadiselerin bir üst perdeden yönetilmesine,
ayarlamaların, görevlendirmelerin ve paylaşımın bla bla yapılmasına "yukarıdan" yardımcı olması için,
bir milletin kendini hakim saydığı topraklar üzerinde kurdukları siyasi bir örgüt,
bir tüzel varlık kısaca.
peki teknoloji ne?
"insanın maddi çevresini denetlemek ve değiştirmek amacıyla geliştirdiği araç gereçlerle bunlara ilişkin bilgilerin tümü."
yani bunu da tıpkı devlet gibi insanlar aslında kendi kendine "icat" ediyor.
yoktan var ediyor.
hayatını kolaylaştırsın, denetleme ve değiştirme işine yardımcı olsun diye.

madem biz hem devlete hem de teknolojiye sahip insaoğullarıyız,
o halde, lütfen:
devlet bu vuvuzelaya hemen bi şeyler yapsın!
çok çabuk ama, rica ediyoruz.
(ve biri bana açıklasın neden 21. yüzyılda bu işkenceyi çekmek zorundayız?!)

devlet yapamıyorsa da teknolojiyi üreten ve yönlendiren insanlar,
"vuvuzelanın ses frekansını ölçtük ve bundan etkilenmemenizi sağlayacak kulaklık vb geliştirdik,
alın Dünya Kupası bitmeden tepe tepe kullanın" desin!
binlerce yıllık insani gelişimin bizi getirdiği nokta vuvuzela sesine mahkumiyet değildir, olamaz, olmamalı.

zaten 4 yılda bir yapılan,
bizim de 48 yılda bir filan zar-zor katıldığımız
-katılınca da en az 3. oluruz ama bak!-
güzzzzelimmm Dünya Kupası' nı izleme zevkini mahveden bu aygıtı -evet aygıt-,
"geleneksel çalgı işte ne yapalım, ehümehü kem küm" zırvalarıyla yasakla(ya)mayan FIFA'ya da selam olsun.
geleneksel olan her şeyi,
-en basitinden bir desibel sınırı dahi gözetmeksizin-
spor müsabakalarında kullanmak ne zamandan beri farz oldu?
bunu düşünenleri Olimpiyat Stadı'nda düzenlenecek,
binlerce kişinin aynı anda kemençe-saz-davul-zurna çaldığı bir etkinlikte görmek isteriz.
(bu arada bu enstrümanları vuvuzela gibi bir nesneyle aynı kefeye koyduğum zannedilmesin,
geleneksel olana övgünün varabileceği noktanın anlaşılabilmesi açısından,
şahane enstrümanların bile yüksek desibelde aynı anda aynı ortamda çalındığında kakafoniye neden olabileceğini anlamaları için bu örneği verdim)

ayrıca Dünya Kupası adı üzerinde dünyanın farklı kültürleriyle tanışmanın da zemini olmuştur tarihi süresince.
ben bir Hollandalı'nın da,
İngiliz'in de, İtalyan'ın da kendi renklerini,
kendine has tezahüratlarını ve showlarını görmek istiyorum tribünlerde.
ama illa her maç, kesintisiz, gol da olsa faul de olsa asla değişmeyen tek düze sinek vızıltısı!
en azından bu "gösteriyi" yalnızca Afrika ülkelerinin maçlarında yapabilecekleri şekilde sınırlandırılmalılar.
aksi takdirde yeni yetişen nesli Dünya Kupası ruhundan ve dahi futboldan soğutacaklar!

***Sibel Arna denen bir şahıs varmış.
açık söyleyeyim ben kendisini tanımaz-etmezdim.
maalesef hakkında patlayan bir polemik dolayısıyla bugün bir yazısını okuma şanssızlığına eriştim.
aslında burada kendİsinden bahsederek ona çok arzu ettiği primi de vermek istemezdim,
ama zaten artık meşhur oldu bir kere.
neyse bu şahsın Hürriyet'te bir "köşeciği" varmış.
işte o köşeciğinde:
"çocuğum-çocuk doğurdum ben-yemek filan da yiyo çok değişik-bugün ağladı inanılmaz bir çocuğum var benim-su bile içio,über çocuğum" minvalinde yazılar yazar,
kendi halinde yuvarlanır gidermiş.
bir gün bu köşeciye bi arkadaşı mı doktoru mu ne demiş ki -sinirimden unutum-
istersen çocuğunla da tekneye binebilirsin,
tatilini beraber geçirebilirsin.
bu da atlamış hemmmmen bilmem kaç metrelik 8 kameralı (evet kamera yazmış) teknesine,
keyifli mi pahalı bir mavi yolculuğa koyulmuş.
ama tabi yanına almak için can attığı yavrusuna kendisi bakacak değil ya -haşa!-
parya kabilinden gördüğü dadıyı da,
lütfedip tatile götürüvermiş.

ah! ama o mu tatil yapmş dadı mı tatil yapmış belli değilmiş.
o her saniyesinin tıkır tıkır parasını saydığı dadı,
yüzme filan bilmediği halde denize girmelere mi özenmemiş,
çocuğu teknenin içinde annesinin peşinde mi gezdirmemiş!
sennnnnn parası ödenmiş dadı,
sennnn çocuğu yeterince eğlendirebilseydin,
o çocuk annesine ihtiyaç duymayacaktı.
annesi de istediği gibi güneşlenebilecek, tatilini bozmayacaktı.

senin orada bulunma sebebin 7/24 Sibel Hn.'ın festivaline kol kanat germekken,
nasıl 0,14 saniye işine mola verip, manzaraya bakarak:
"ahh keşke kocam, çocuklarım da burada olsaydı" diye iç geçirirsin.
Sibel Hn. lütfedip seni Göcek'lere, Rodos'lara, Simi'lere götürmese sen oraları hiç görebilir miydin?
bak hemen fakir aklın başından uçtu.
çocuğa günde 1 yumurta yerine 1,01 yumurta yedirdin.
ve çocuğun fiziksel gelişimi tamamen bozuldu.
( üstelik ruhsal gelişimini olumsuz etkileyecek davranışlar çevresinde mevcutken.)

bir de teknedeki diğer çocuğun dadısı ekürinle beraber hiç utanmadan normal insanlar gibi yeni gördüğün bir yeri fotoğraflamaya kalkıyorsun.
sabırtaşı Sibel Hn.'ın sana "paçoozzzzz" diye bağırıp suratına bir tokat ekleştirmemesi bence asaletindendir!
(bkz.şahika koçarslanlı)
kendisi sadece tatil imkanlarından yararlanmak isteyen dadıların kafasını dalış tüpü olmadan suya gömmek istiyor o kadar!
Allahım bu ne yüce gönüllülük,
bu ne muteşem bir "patronluk" yarabbi.

şimdi Sibel Hanımcığım,
(-cığım diyorum ama?)
benim annem de çalışan bir anneydi,
benim de bir kaç tane dadım oldu,
inanmazsın herrr saniyelerinin parasını kuruş kuruş verdiğimiz halde,
onları istediğimiz gibi aşağılayamıyorduk, biliyor musun?
benim annemle babam bir tuhaflar.
bize sürekli "bakın evimizde çalışan insanlara saygıyla yaklaşacaksınız,
biz evde yokken onları kesinlikle üzmeyecek, sözlerini dinleyeceksiniz.
işlerini zorlaştırmayacaksınız.
en ufak bir şekilde onlarla dalga geçtiğinizi görürsek fena ceza alırsınız" derlerdi.
ne saçma di mi?
halbuki parasını vermiştik.
neyse hatırlamak istemediğim kötü günlerdi.
yazını okuyup bir yerlerde bu insanlara hak ettikleri gibi davranan birilerinin olduğunu görünce yüreğim serinledi.
öperim.

yasak aşk destanı..

2010-06-04T18:05:00.000-07:00

pek sevgili okuyucularım,
gündemin boğazımızı deli gibi sıktığı,
yüzümüzü televizyon tarafına ne zaman çevirsek gözlerimizden sicim gibi yaşların döküldüğü,
zorlu mu pis,
insanlıkdışı mı iğrenç bi hafta geçirdik.
dolayısıyla ben o konulara en azından bu yazıda girmek istemiyorum.

sizlere bir günlüğüne de olsa hafif,
uçucu bi şeylerden bahsetmek istiyorum.

bu güne kadar yazmayayım, yazmayayım dedim.
bu ışıltıya,
bu pırıltıya sessiz kalayım dedim ama olmadı ey hayatgibi.blogspot.com severler!
olamadı.
sonunda bu ıssız yürek de bu güzelliğe kayıtsız kalamadı.
biricik dizimiz Kurtlar Vadisi'ni bile izlenme oranında gerilerde bırakan,
eşsiz pırlantamız Aşk-ı Memnu bu sayfalarda da yerini almalıydı!

ben ki 24'ten, Lost'tan, Fringe'den ve türevlerinden başka dizi izlemezdim.
fakat her cuma yediğim öğle yemeğinde,
bir gece önce yayınlanan Aşk-ı Memnu bölümüyle ilgili çevrilen muhabbetleri anlayamamam yüzünden
lokmalarımın boğazıma inci inci dizilmesi,
beni bu diziyle tanışma sürecine itti.

geçen sene bu zamanlardı,
Aşk-ı Memnu'nun merakla beklenen sezon finali yayınlanacaktı.
gündüz saatlerinden başlayan bir tedirginlik,
bir heyecan dalgası milletimize ağır ağır yayılmaktaydı.

akşam saati geldi çattı.
ve bu gözler buluştu sonunda her hafta her hafta dedikodusunu duymaktan bıktığı o diziyle.
aman Allahım o da neydi?
biz çocukken annelerimizin seyrettiği,
bizim de tek kanal-tek TV geleneğinden dolayı göz ucumuzla şahit olup psikolojimizi bozduğumuz,
görkemli-büyük dramların kraliçesi Brezilya dizileri geri gelmişti.
o nasıl büyük büyük kıyafetler,
kocaman saçlar,
kolyeler,
küpeler,
kahvaltıya bile parti kılığında inmeler.
o nasıl entrika-şehvet-intikam üçgeninde, yemek masalarında dakikalarca göz süzmeler!
gösteriş ihtişam gırla!
şöyle düşünün dizinin zengin kızı ÖSS sınavına bile denize nazır bir sınıfta girmiş.
( diğer insan müsveddeleri gibi sanayi siteleri arasına karışmış,
is kokulu minicik sıralı okullarda girecek değildi ya )

fakat,
istediği takdirde dünyanın herhangi bir yerindeki bir okulda rahatlıkla okuyabilecek,
okumasa da babasının milyonları-milyarları-trilyonları sayesinde istediği an istediği işi kurabilecek ultra zengin hanım kızımız,
sınav stresinden bayılmış!
(sanki sınavı kazanamazsa yazın konfeksiyona işçi olarak gönderilecek,
asgari ücretin dahi altında sigortasız çalıştıracaklar kızı. neyss )

ama sonuçta pek tabiyyki kızımızın sınav salonuna geri dönmesine izin vermemişler,
çünkü - lütfen rica ederim buraya tikkat- adnan ziyagil'in kızı da herkesle eşit şartlara sahiptir,
bayılarak çıktığı sınav salonuna,
"hayır ayıldım ben, devam edeceğim sınavıma" diye böhür böhür ağladıysa da,
kesinlikle geri döndürülmemiştir.
(eşitlik denen bir şey var çünkü değil mi yani lütfen. )

neyse o zamanlar dizinin her derde deva karakteri Behlül'e bu ağlak kızı oyalama görevini vermişlerdi.
(tabii ki bir psikoloğun da yardımıyla,
because Nihal'in psikolojisi ÖSS'ye giremedi diye yerlerdeydi )
Behlül çok istemese de,
über lüx yaşamının biricik kaynağı amcasının isteğini bittabi geri çevirecek değildi.
o yüzden kah Nihal'i arabasıyla gezmelere götürmekte,
kah geceleri dışarı çıkartıp eğlendirmekteydi.
bir taraftan da beyni,
bir kaç kez öpüşüp koklaştığı,
ama bir türlü halvet olamadığı yengesiyle nasıl birleşeceğinin derdindeydi.

fettan yenge Bihter ise taaa o günlerden bu Nihal'in Behlül'ün devamlı etrafında gezmesinin tekin olmadığını sezmişti.
ve bölüm sonunda,
bir gece ansızın,
eliyle bahçeye henüz giriş yapmış olan Behlül'e "gel gel" işareti yaparak,
ara sıra arkasına dönüp çapkın bakış atmak suretiyle,
Ziyagil Korusu boyunca şeffaf beyaz elbisesiyle koşturarak,
masum minik Behlül'ü serada(!) sıkıştırmayı başardı.

bunlar nihayet muratlarına erdiler.
ondan sonra bütün yaz dizi geyikleri bu sahneyle çalkalandı da çalkalandı.
vay efendim böyle sahne çekilir miymiş,
çekilse bile o saatte yayınlanır mıymış,
bunlar ancak şifreli kanallara layıkmış,
bunlar işte öyle düşük öyle bayağı işlermiş!
Aileden sorumlu bakanımız,
eşcinselleri zavallı hasta insanlar olarak gören Sn.Kavaf bile olaya el attı da,
şimdi tam hatırlamıyorum,
dizilerin şifreli yayınlanması için kanun teklifi mi ne sundu.
( öyle sıradan bir dizi değil yani Aşk-ı Memnu,
bakan düzeyinde dikkate alınıyor. )

bendenizin naçizane fikri ise aslında sahnenin gayet de acemice çekilmiş,
gayet de kapalı ve geçiştirilmiş bir sahne olduğu önündeydi!
hadi hiç kalkıp sinemaya gitmiyorsunuz,
hiç Amerikan dizilerindeki uzuunnnn uzunnnn french kisslerle başlayıp neredeyse soft pornoya yakınsayan sahneleri de görmediniz diyelim,
ulan yıllarca ana-baba-çoluk çocuk beraber izlediğimiz Yalan Rüzgarı/Cesur ve Güzel bile bundan daha erotikti be!

neyse böylece bulaşmış oluk biz de bu merete.
(bkz.biz batının ahlaksızlığını aldık )
yeni sezon geldi çattı.
ara sıra aklıma geldikçe diziyi açıp takip ettim.
yavaş yavaş damarlarıma zerk ettiğim bu zehir,
hücre çeperlerine yerleşmeye başladı.

ve sonunda Aşk-ı Memnu seyretmenin raconunu öğrendim.
şimdi diziyi seyretme ritüeli şöyle seyrediyordu:
eve geldiğimde zaten özet kısmı bitmiş oluyordu.
televizyonu açtığım andan itibaren dizi hayatımızın arka fonunda akmaya başlıyordu.
bu arada mesela üzerimi değişmeye başka odalara filan gidebiliyordum.
içeriden hafifçe duyulan ses,
zaten fazla diyaloğun olmadığı diziyi takip etmek için yeterli oluyordu.
sonra mutfağa geçip yemek hazırlamak,
sofrayı toplamak,
beraberce yemek yiyerek günün kritiğini yapmak,
mutfağı temizlemek gibi eylemler sırasında bir taraftan da diziyi takip edebiliyordum.
bu yıllardır arayıp da bulamadığım bir şeydi.
TV'nin önünden gelip geçtikçe gözüme iliştirdiklerimi,
bir de dizinin son 15-20 dk.sını seyrettikten sonda,
o bölümle ilgili geyiklere ne zaman kulak kabartsam hiçbir şey kaçırmadığımı fark ediyordum.
misss gibi boğaz manzaraları,
güzel güzel insanlar,
über arabalar,
gaz verici damar müzikler de bonusu oluyordu.

böyle böyle bugünlere geldim.
şunu söylemeliyim ki ben:
1-)Behlül kadar sabırlı bir erkek
2-)Nihal kadar da nefret edilmeye layık bi kız görmedim.

hani bir insan büyük bir suç işler,
ancak ona öyle bir ceza verilir ki,
yoooo dostum bu kadarı da fazla diyecek duruma gelirsiniz.
bu durum tam da öyledir.

evet Behlül çok büyük pisliğin tekidir,
cibilliyetsizin önde gidenidir,
uçkuruna sahip olmak yerine gül gibi amcasını üzmeyi seçmiştir,
onun dünyasını başına yıkacak çok çok çok kötü haltlar yemiştir.
ama yine de Allah kimseyi Nihal'le ıslah etmesindir!
Tanrım bu nasıl bir salaklık,
bu nasıl bir ben süper bi insanım deliliği,
bu nasıl bir "Behlül benim, ona yapıştım, bırakmam" buldumcukluğu,
bu nasıl bir her yaptığını millete bağıra çağıra duyurma isteğidir?!

örn.
Behlül kendisine çalışma odasında ayak üstü öylesine evlenme teklif etmiştir.
"paçavra mıyım ben be?" diyip Behlül'ü bu ayılığından dolayı pişman edeceğine,
hem sevinçten gözyaşlarına boğulur,
hem de kapıdan çıkar çıkmaz yüzüğünü milletin gözüne doğru sallamaya başlayarak:

-babaaaaaaa, bak nişanlandık, ayhh o kadar mutluyum kiiiii, der.

diğer bazı incileri şöyledir:
-(kendisinin eğitimi için evde olan matmazele) ayyyy Behlül beni hiç ağzımdan öpmüo bilio musuaaaannn?
neden sence neden he nedennnn. geçen gün piyano başında ben öptüm onuğğğ.. ama o hemen başka tarafa baktığğğğ.. nedennn..
-(kendisine uzaktan aşık olan Beşir'e) biiissss aşkımla çokkk güselll ev aldık bilio musuannn??? yalıııı... sana da oda yaptırıyorum orda haberin olsun. artık bizim koklaşmalarımızı filan daha yakından takip edip rahat rahat kanser olabiliceksiiiaannn..
-(Bihter'e yani pek de samimi olmadığı üveeyyy annesine): Behlül'le teknede birlikte olduk bilio musuaaann? çokkkk güsellldii... yüzümden anlaşılıoooo mudur? ( nası yani???????????????!??! )

işte Allah Behlül'ün başına böyle bir bela musallat etmiştir.
Behlül daha yatakta gözünü açar açmaz başucuna damlar bu:
-Behlül'ün nereyeaa?
-banyoya canım..
-duş mu alacaksınnnn
-hı hı ( gitmeye çalışır )
-dur! çişini de yapacak mısın?
-kim bilir belki.
-büyüğün(!) ne durumda bu aralar? bi yumuşama filan varsa ellerimle doktora götüreyim.
-hmsf? yok canım geçeyim ben.. (ilerlemek ister)
-Behlül seni çok seviyorum.
-tamam canım.
-Behlüüüüllll
-evet?
-tuvaletten çıkınca hemen yanıma gel sana bi şey göstericem.
-ok.
-gelinliğim, düğün mekanımız, balayımız, binlerce detay, bunları konuşucaz hep!
-olur.
-sakın fazla oyalanma tuvalette.
-tabi.
-sana tapıyorum.
-sağol.

böyle bir ilişki düşünebiliyor musunuz?
oluyor wallahi oluyor,
hem de bu asırda,
Ziyagil Yalısı'nda!
dolayısıyla Nihal'e her baktığımda içimi Behlül'e karşı bir acıma kaplıyor.

neyse ki Nihal'in kendisinden bir kademe daha salak olan babası Ednan,
bunları mutlu etmek uğruna tonlarca para saçıyor da,
adam bu peygamber sabrını bozmuyor.

mesela dün Behlül'ümüzün doğumgünüydü.
kendisine ne hediye alındı dersiniz?
yüzen saray ebatlarında bir tekne!
artık ona yat mı dersiniz,
gemicik mi dersiniz orası sizin terchiniz.

fakat seyredenler için söylüyorum,
tekneye giderken arka arkaya senkronize şekilde binip kullandıkları ultra lüx arabalarıyla,
sonra da tekneyi görünce "hadi beraber coşalım" tarzındaki yapmacık konuşmalarıyla,
abuk sabuk hoplayıp zıplayan çakma zengin gençlik,
tam anlamıyla 90'lı yıllardaki Emrah filmlerinin kötü kalpli pis zengin güruhunu çağrıştırmıyor muydu?
(hayır tabii ki o filmleri katiyen izlemedim
ama ATV bir dönem o kadar çok yayınladı ki bu filmleri,
arada bir kaç sahneyi görmüş olabilirim. )
tekne sahnelerinden tam bir "yasak sokaklar" tadı alınıyordu yahu.

bu arada bütün pis işleri avukatlar aracılığıyla şoförlere yaptırma olayınız nedir sizin kuzum?
sanki bütün avukatlar,
duruşmalardaki vazifelerinin yanında,
karşı tarafın evlerine filan gizlice adam sokan,
ona buna el altından para götürüp patronlarının istediğini yaptıran tipler.
tövbe tövbe.
hele şoförler tam zan altında.
eğer bir zengine zarar vermenin yolunu arıyorsan,
git direkt şoförüne biraz para ver,
ondan sonra ister hizmetçi eskisi Rusla evlendirirsin,
ister hapse tıktırırsın.
her yol var sanki bu şoförlerde, tey Allahım..
hayır, korkumuzdan bundan sonra ağız tadıyla şoför de tutamayacağız :)

aslında sizlere Firdevsin dillere destan fettanlığından,
ya da bu dizinin hayatlarımıza kattığı "tron tron öksürmek" lafından bahsedecektim ama zamanım kalmadı.
bir başka Aşk-ı Memnu yazısında görüşmek üzere der,
gözlerinizden öperim sevgili okuyucu!

20 günlük fırtına..

2010-05-26T10:47:00.000-07:00

evet bir süredir yazamıyorum
ama gündemin hızına yetişmek zaten pek mümkün değil,
sen de kabul et ey okuyucu!

şu an yaşamış-atlatmış bulunduklarımız,
bundan 20 gün önce hanginizin aklındaydı?
eminim uydurmaya kalksak, hiçbirimiz bu kadarını tutturamazdı.

perde ilk açıldığında günlerden 5 Mayıs Çarşamba'ydı.
Türkiye Kupası final maçı oynanacaktı.
Fenerbahçe 2 kulvarda birden 4(dört)nala koşmaktaydı.
sabah saatlerinden itibaren işyerindeki FB'li arkadaşların,
" yapıcaz, koyucaz, 2'de 2, siz de onu bunu şunu alırsınız şeklindeki" düzeyli sataşmaları devam etmekteydi.
yalnız Fenerbahçe'nin 27 yıllık aradan sonra,
belki de kupayla kucaklaşacağı tarihi maç,
yüksek zekanın ürünü olarak,
gündüz saatlerinde oynanmaktaydı!

çünkü bir takım yetkililer(!) maçı Urfa'da oynayacağız diye tutturmuşlardı.
bunda tabii garip bir şey yok,
zaten Türkiye Kupası' nın en güzel yanı tüm Türkiye'yi kucaklıyor olması.
ancak koskoca bir final maçının oynanacağı stadın ışıklandırması çalışmamaktaydı.
ve bu konu zamanında ele alınmamış,
düzeltilmesi için en ufak bir çalışma yapılmamıştı.
bu nedenle,
büyük çoğunluğun çalıştığı çarşamba gününe denk gelen maç,
çaresiz öğleden sonra oynanacaktı.
-zaten akşam ezanından sonra top oynanmaz diye öğretmedi mi annelerimiz?-
( hayır madem ışıklandırma sorununuz var,
maçı uygun bir haftasonunda oynatsaydınız,
hatta ligin bitiminden sonraya bırakılabilirdi bu final diyeceğim ama neyse.)

ofiste TV seyredilmesine müsade eden bir şirket politikamız olmadığından,
herkes maçı kaçak yollarla takip etmeye çalışıyordu.
kimi cep telefonlarının radyolarından,
kimi internet üzerinden,
kimi de eşinden-dostundan gelen mesajlardan bölük börçük de olsa maça dair bilgiler alıyordu.
önce Fenerbahçe öne geçiyor,
sonra Trabzonspor 1 gol atarak durumu beraberliğe taşıyordu.
ardından 2. daha sonra da 3. Trabzonspor golü geliyor,
Karadenizliler belki de 1996'da şampiyonluğu son maçta ellerinden alan Fenerbahçe'den intikam alıyordu.
tabii ofis çapında FB'li olmayanlar arasında ufak tefek kızdırmalar,
Türkiye Kupası'nı son gören FBliler esprileri filan dönüyordu.
ama,
"daha şampiyonluk iddiaları var olm, çok da üstlerine gitmeyelim" sesleri,
küçük dalgacı gülüşmeleri bastırıyordu.

FBliler ise,
"biz lige kilitlendik zaten, kupa mı? fıs! kupa Trabzon'un şampiyonluk bizim" diyorlardı.
zira şampiyonluk için çok önem arz edeceği tahmin edilen ligdeki son maçlarını da Trabzonspor ile oynayacaklardı.
Trabzonspor bir intikamı 2 kere alacak değildi ya?
elbet Türkiye Kupaları'na sarılıp,
büyük bir yetinme duygusu yaşayacak,
lig maçına fazla asılmayacaklardı.

aradan 2 gün geçmişti.
27 yıl oldu 28 yıl oldu esprilerinin sürüp gittiği geyik internet sitelerinde,
birden konu ışık hızıyla değişti.
habervaktim adlı sitede,
yılların kurt siyasetçisi
ve koltuğuna bir(1) çeşit zamkla bağlı olan Baykal'ın "seks kaçamağı" videosu yayınlamıştı!
işte bu bu bu inanılmazdı!
hem de o kadar yönden inanılmazdı ki!
1-) kasetteki adam gerçekten o muydu?
2-) kasetteki kadın gerçekten bir başka milletvekili olan Baytok muydu?
3-) kasetteki diğer adam gerçekten eşini milletvekili yapma pazarlığına oturmuş muydu?
4-) Baykal gibi koltuğunu kaybetmemek için ilelebet muhalefette kalmayı bile göze almış biri,
uçkur sevdasına böyle bir riski nasıl göze almıştı, "imaj herşeydir" gerçeğini bilmiyor muydu?
5-) ortada gerçekten böyle bir kaçamak varsa bile, bu aldatılan taraflar dışında birilerini gerçekten ilgilendiriyor muydu?
6-) özel hayata bu ne kadar büyük, ne kadar acımasız bir saldırıydı? isteyen istediği zaman hepimizin en mahrem görüntülerine ulaşacak, gerekirse bunları aleyhimizde kullanacak mıydı? artık böyle bir dünyada mı yaşayacaktık?
7-)kurultay öncesi böyle bir kasedin ortaya sürülmesi kimlerin işine yarıyordu?
8-)habervaktim gibi muhafazakarlığıyla öne çıkan bir platform, bu görüntüleri hiç sansürsüz -meme-bacak-popo görüntüleri dahil- nasıl yayınlayabiliyordu?

tüm bu sorular kafamda dönüp dururken,
bir yanım da,
"işin aslı ne olursa olsun lütfen Baykal artık gitsin" diye sayıklamaktan geri durmuyordu.
dakikalar, hatta günler geçiyor,
Baykal'dan hiçbir açıklama gelmiyordu.
bu da bir nevi "olay"ın gerçek olduğunu doğruluyordu.
köşe yazarlarının bir kısmı,
"Baykal'la konuştum,ama özel hayatının ifşa edilmesinden dolayı çok kırgın, ama aldatma doğru galiba" minvalinde yazılar yumurtluyordu.

ve sonunda Baykal'ın istifa ettiği haberi fani kulaklarımıza çalınıyordu.
evet bunu da görüyorduk!
ömrümüzün görmeye vefa etmeyeceğini sandığımız o gün, işte gelmişti.
Baykal artık CHP'nin başında değildi.
yerinden edilmesi çok adice, alçakça bir tezgah sonunda olmuştu.
rakibinin karşısında %47 gibi bir oy oranıyla ezildiği gün gitmesi en doğrusuydu.
fakat en olmaması gereken şekilde de olsa,
sonuçta su yolunu bulmuştu.

çünkü CHP seçmeni uzun zamandır içten içe kaynıyordu.
Baykal artık istenmiyor,
rejim elden gitmesinciler tarafından CHP'ye istemeye istemeye,
mecburen oy veriliyordu.
halkı kucaklayıp tabana inecek bir lider bulunmadığından,
1 yıllık süreçte başımızdan geçecek referanduma ve genel seçimlere,
AKP karşıtları cephesinde karamsarlıkla bakılıyordu.

diğer yandaysa büyük bir Kılıçdaroğlu sempatisi doğuyordu.
yolsuzlukları gündeme getirdiği dönemde filizlenen,
yerel seçimlerde Gürsel Tekin ittifakıyla daha da güçlenip kendini gösteren
ve o zamandan beri de derinden ama devamlı bir şekilde büyüyen Kılıçdaroğlu ilgisi,
seçmen ve part tabanı arasında alenen dile getirilmese de sürüp gidiyordu.

dolayısıyla Baykal' ın istifasının ardından gözler Kılıçdaroğlu' na kilitlendi.
fakat kendisi ilk etapta aday olmayacağım dedi.
delegeler imza toplayacaklar ve baskı yoluyla Baykal'ı geri getireceklerdi.
referandum ve seçim sürecine yine eski tas eski hamam girildiğini gören halk,
bir de AKP tarafı muhtemelen tüm propagandalarında bu kaset olayını göndeme getireceği için,
umutsuzluk ve bıkkınlığa düşecek,
desteğini CHP'den iyiden iyiye çecekti.
benim gözümde artık CHP bir dahaki seçimlerde %10-11'i bile geçemeyecek bir partiydi.

siyasi konjonktür böyleyken,
16 mayıs 2010 tarihine gelindi.
gündem tekrar futbol haline gelmişti.
FB bu sefer şampiyonluk maçına çıkacaktı.
herşey önceden FB'nin kesinlikle şampiyon olacağı gerçeğine göre hazırlanmıştı.
Bağdat Caddesi özenle süslenmiş,
gündüz saatlerinde başlayan spor programlarında FB'nin unutulmaz maçları,
unutulmaz golleri vs bol bol kliplendirilmişti.
geriye kalan tek şey beklemekti.
21:45'te FB şampiyon ilan edilecek,
taraftara ise sevinip coşmak düşecekti.

yalnız olaylar, tam o şekilde gerçekleşmedi.
Bursaspor Beşiktaş karşısında evinde oynadığı maçı önde götürüyor,
ama FB Trabzon'u maalesef yenemiyordu.
evet maçta önce öne geçmiş,
ardından kalesinde gördüğü beraberlik golünden sonra,
tekrar öne geçebilmek için herşeyi denemişti.
hatta yasak olmasına rağmen bir ara stad hoparlörlerinden FB marşı bile çalınmıştı.
ama top bir türlü o 2 meşhum kale direğinin arasından geçmemiş,
Egemen-Giray ikilisi son dakikalara kadar direnmiş de direnmişti.

artık maçın son dakikaları oynanıyordu.
ve bir anda,
hayatınızda belki 1 kere görebileceğiniz bir şey oldu.

önce statta Beşiktaş'ın gol attığı ve beraberliği sağladığı şeklinde bir anons yapıldı.
bu durumda Bursaspor puan kaybediyor,
FB şampiyon oluyordu.
haberi duyan çok koyu FB'li eşim,
aklı başında her insanın yapacağı gibi önce haberi teyit etmek istedi,
Beşitaş maçının olduğu kanalı açtı ve sadece:
-hmm yanlış anonsmuş, gol yok, diyip maçı izlemeye devam etti.
bu kadar!

biz stattakilerin de aynı basit eylemi yapıp,
haberi teyit edeceklerini zannederken,
gözlerimize inanamadığımız bir şey oldu.
FB maçı berabere bitti ve bu kez "Fenerbahçe Şampiyon" anonsu duyuldu.
işte o anda binlerce taraftar sevince boğuldu.
herkes bağırıyor, zıplıyor, birbirine sarılıyor,
bir grup taraftar da Bursaspor'un klasikleşmiş timsah yürüyüşünü kullanarak,
kendilerince son anda şampiyonluğu kaybeden(!) Bursa ile dalga geçiyorlardı.
futbolcular dahil,
herkes büyük şampiyonluk kutlamasına katılıyordu,
konfetiler uçuşuyor,
FB marşı gökyüzünde yankılanıyordu.
ancak o 55 bin kişinin bilmedi küçük(!) bir ayrıntı vardı:
FB şampiyon olamamıştı.
Bursaspor gerçek şampiyondu.
asıl onlar hak ederek,
gerçek şampiyonluk kutlamalarını kendi stadlarında yapıyorlardı.
onlarla birlikte Türkiye'nin büyük bir bölümü de Anadolu'dan bir şampiyon çıkmasına seviniyordu,
Şükrü Saraçoğlu'ndakiler dışında tüm Türkiye için o gün yaşanan bir futbol devrimiydi.

neden sonra(!) stattakiler de durumu fark edebildi.
ve az önce sevince boğulmuş olan taraftar birden galeyana geldi.
küfürler ettiler,
sağa sola saldırdılar,
hatta kendi statlarını yaktılar!
o geceyi Kadıköy için bir utanç gecesi haline getirdiler.

ertesi gün olup herkes işyerine geldiğinde,
artık FB ile gerçek anlamda dalga geçmenin zamanı gelmişti.
ama o da ne?
kendileri bile bu yaptıkları rezilliğe kızmışlar,
önce kendileri takımlarının düştüğü komik duruma gülüyorladı.
(en azından benim çevremdekiler böyleydi.)
çünkü maçı yayınlayan yabancı bir kanaldaki spiker bile,
FB taraftarını kast ederek:
" Tanrım, ilk defa rakibinin şampiyonluğuna bu kadar sevinen bir taraftar grubu görüyorum "
demişti.
FB ikinciliği kutluyordu.
uluslararası arenada bile olay dalga konusuydu!

Bursaspor'un şampiyonluğu gündeme öyle yerleşmişti ki,
sanki artık hiçbir haber,
bu konuyu haftalarca gündemden düşüremezdi.
tek bir haber dışında:
Kılıçdaroğlu'nun adaylığını açıklaması!

evet,
inanılmaz ama bu kutlu olay da aynı güne gelmişti.
17 Mayıs belki de Türkiye'nin büyük kısmının pazartesi sendromu yaşamadığı tek pazartesi olarak tarihe geçerken,
etrafta bir hafiflik,
bir mutluluk havası gezmekteydi.
tam da bu anda çok ağır,
çok acı bir haber geldi.
grizu patlaması olmuştu ve 30 işçimiz yerin 540 metre dibinde çaresizdi.
önce "belki yaşıyorlardır" umutları yeşerdi
ama sonra ailelerine kara haber geldi.
RTE: " ölüm bu işin kaderinde var " dedi,
diyebildi.
tabii ki Zonguldak'da büyük protestolarla karşılaştı ama o talihsiz sözleri de savunmaya devam etti.
( bu adamı neden benimsemedin diye soranlara bir kapak daha! )

bu arada CHP tarafında hummalı hazırlık devam etmekteydi.
1 hafta içinde önce il başkanlarından,
sonra da tüm parti tabanından beklenen destek geldi.
22 Mayıs Cumartesi günü Kılıçdaroğlu CHP'nin yeni genel başkanı oldu.
evet belki birdenbire tüm sorunlar çözülmeyecekti,
ama halktan ve medyadan gelen destek,
yeniliğin getirdiği iyimserlik havası içinde unutulmaz heyecanlı bir kurultay geçti.

aynı günün gecesi Inter Şampiyonlar Ligi şampiyonu oldu,
Morinho en büyük olduğunu dosta düşmana ilan etti.

24 Mayıs'ta ise 6 yıldır büyük heyecanlarla izlediğimiz fenomen dizi Lost,
büyük kısmımızı hüsrana uğratan aceleye getirilmiş bir finalle ekranlara veda etti.
belki tüm bölümlerini arşivleyip ileride çocuklarımıza seyrettirmek isteyeceğimiz dizimiz,
ağzımızda pas tadına benzer bir tatminsizlik yaratarak bitti gitti.

sonuç olarak,
baş döndürücü bir 20 gün yaşandı.
ne olursa olsun,
2010 yılının Mayıs ayı benim için unutulmayacak bir aydı.

gençler! oturun yerinize!

2010-04-18T07:54:00.000-07:00

canımdan aziz ziyaretçilerim,
bugün size "toplu taşıma araçlarında gençlerin büyüklerine yer vermemesi" sorunsalından hareketle,
gençliğimizin durumuyla ilgili çarpıcı tespitler yapacağım.
dikkatinize.

ailelerin ve bi-cümle büyüklerin kafasındaki "gençler" tanımlaması artık değişmeli bir zahmet sevgili okur.
kafalarında bir "olması gereken" genç kalıbı var ve
ona uymayan herhangi bir davranışla karşılaştıklarında verdikleri
"şimdiki nesil de 1 tuhaf oldu " şeklindeki tepkileri inanın artık çok itici oluyor.
sizin zamanınızdaki gençlikle şimdiki gençlik bir değil-olmuyor-olamıyor maalesef.

"biz gençliğimizde civa gibiydik" durumu ancak ve ancak size ait bir önerme olarak kalabilir.
siz gençliğinizde civa gibi olabilirsiniz,
ama şimdi ki gençlerin sizin gibi olma şansı sizler kadar yüksek olmayabilir.

çünkü her ne kadar yine o meşhur sizin muhteşem zamanlarınızdaki zorluklardan,
yokluklardan,
yine de kıt kanaat bulduklarınızla ne kadar mutlu olduğunuzdan bahsetseniz de,
20-30 yıl önce şimdiye oranla daha adil bir gelir dağılımı vardı.
yoksulluk varsa da , herkes yoksuldu.
bu ülkede o zamanlar "orta direk" denilen bir kesim yaşardı
ve bu ailelerin standartları aşağı yukarı aynıydı.
örneğin ben Çemberi'nde Gül Oya dizisini izlerken bile sürekli:
-aaa benim çocukluğumda bu çaydanlıktan bizde de vardı,
aa aynı bizim tencereler,
yuh artık aynı nevresim! demekten helak olmuştum.

evet çünkü o zamanlar Türkiye daha naif bir yerdi,
az çeşit vardı ama bunlara ulaşabildiğinde en azından çevrendeki geniş bir toplulukla eşitlenmiş,
aynı sosyal seviyeye yaklaşmış oluyordun.
çünkü maaşlı çalışan/memurlardan oluşan bir zümrenin alabileceği ev aşyası-araba vs çeşidi zaten sınırlıydı.
çok zenginler o zaman da vardı,
ama şimdiki kadar dünya nimetleri gözümüze sokulmazdı.
nüfus da şu ankine oranla çok daha azdı.

dolayısıyla ortalama bir okul bitiren bir insan,
ortaokul-lise mezunları dahil,
ülkenin nüfusunun büyük bölümünü oluşturan insanlardan uçurumlarla ayrılmış olmazdı.
çünkü asgari düzeyde de olsa geçinebileceği,
yani nefes alıp vermeye devam edebilecek kadar para kazanabileceği bir işe girme şansı vardı.
hele üniversite filan bitirdiysen ( bkz. fakülteye gitmek )
bayağı bayağı adam yerine konulurdun,
toplum içinde saygın yerin hazırdı.

şimdi ise üniversiteyi bitirmek+master yapmak,
hatta 2. bir üniversite bitirmek,
1, 2, 3 yabancı dil bilmek bile "hayatını kurtaracağının" garantisi değil.
eskiden bir evde karı-koca çalışılıyorsa,
hele de bu kişiler tahsilliyse,
onların diğer ailelerden biraz daha rahat yaşaması normal sayılırdı.
şimdi bırakın rahat yaşamayı,
ay sonuna kadar yiyecek harcamalarını+faturalarını 2 kişi çalışarak ödeyebiliyorsan "ooo iyi yaşıyorsun" diye karşılanıyorsun.
çünkü artık okumuş, çalışan, üstelik çocukları da olmayan 2 kişilik ailelerin bile kredi kartı vs kullanmadan ay sonunu getirmeleri hayal durumunu almış bulunmakta.
hele ki "evim olsun, arabam olsun" istekleri "yok artık sen de" şeklinde karşılanıyor.
üstelik "özenilecek şeyler" sizin zamanınızdakine göre 1000'e katlandı.
artık Türkiye'de 2 çeşit araba, 3 çeşit nevresim vs yok.
vahşi kapitalizmin etkisiyle artık herşey heryerde,
inanılmaz çeşit ve güzellikte.
ama ona ulaşabilmek zor mesele işte.

günümüz gençliği ya kıt kanaat geçinebileceği ama en azından hayatta kalacağı düzene geçiş yapabilmek için,
-günde 12 saat çalışıp 3 saatini yollarda geçirmeye ne kadar hayatta kalmak denirse -
ne olursa olsun kapağı bir üniversiteye atmanın zorunluluğunu üzerinde hissederek saatlerce okul-dershane-evde test çözme-aile baskısı noktaları arasında savruluyor,
ya da o uğrunda çok çalıştığı üniversiteyi bitirmiş,
kendini olabildiğince geliştirmiş,
sonuç olarak "maaşlı" bir işe girmiş,
şimdi de patron-müdür-müşteri-satıcı vs stresi altında ezilerek günlerini
"Allahım bitse de kurtulsam" bezginliği altında geçiriyor.

tabii hayalini kurmaya bile çekindiği gibi,
asla bir araba satın alamayacağı için,
alsa bile %90 ihtimalle benzin-vergi-otopark vs masraflar altında ezildiğinden,
yine işe gidip gelirken toplu taşımayı tercih edeceği için,
gün içinde belki de bi işle uğraşmadan kalabileceği tek zaman olan eve dönüş yolculuğu sırasında oturmak istiyor olabilir.

ayrıca unutmayın o "genç" sizin gibi hormonsuz gerçek yiyeceklerle beslenmedi.
GDO' suz bir domatesi belki hayatında görmedi.
içtiği herşeyin içine bilmem ne katkı maddesi katılmayan günlerden gelmedi.
her hafta sonu ve yaz dönemi kurs vs gibi bilimum aktiviteye "gönderildiğinden"
sizin gibi güneş altında kumlara basarak arkadaşlarıyla aylaklık edemedi,
güneş görmediğinden kemikleri zayıf,
arkadaşlarıyla sokakta oynamak ne demektir bilmediğinden de sosyal ilişkileri.
etrafında 14-15 yaşından itibaren kanser olmuş arkadaşları türedi.
merak ediyorum büyüklerimiz kendi gençliklerinde 30 yaş altı ölümcül hastalığı olan kaç kişiyle tanıştılar.
ama günümüz gençliği için artık bu olağan hale geldi.
genetiğiyle oynanmış yiyecekler,
sürekli etrafımızdan eksik olmayan radyasyon,
hava kirliliği ve 1 yaşından itibaren üzerimize yıkılan stresten dolayı,
fiziksel anlamda inanılmaz zayıf bünyeli ve yorgun bir gençlik yetişti.

ayrıca hala metro sistemini yaygınlaştıramamış bir ülkede,
insanların trafikte ve ayakta kalmak zorunda olduğu toplu taşıma sistemini de onlar yerleştirmedi.
sizin muhteşem zamanınız var ya,
işte o zamanlardan beri yürütülen siyaset ve yönetim anlayışı nedeniyle ülke bu halde.
siz her isteyenin üniversiteye girebileceği,
okuyanın da okumayanın da en azından hayatta kalabileceği kadar parayı kazanacağı bir işi rahatlıkla bulabileceği,
gençlerin bu sayede çocukluklarını ve gençliklerini baskı altında olmadan gerçek anlamda yaşayabilecekleri,
parkları-yaşam alanlarıyla insanın ciğerlerini besleyen,
tüketim çılgınlığının pompalanmadığı bir ülke yaratıp gençlerinize emanet edebilseydiniz
ve o ülkede hasbelkader bir yaşlı otobüste ayakta kalsaydı da gençler yer vermeseydi,
o zaman sitem edebilirdiniz.

ama yönetmeyi becerememe durumunuzdan dolayı geri dönülmez çıkmazlara soktuğunuz karmakarışık bir ülkede,
hepimizi 2 yaşından beri okuldan kursa, kurstan derse, oradan eve test çözmeye koştunuz.
apartmanların minicik odalarına mahkum ettiniz.
sonra da çok istediğiniz okulların sizin seçip zorla yolladığınız bölümlerini bitirdiğimizdede,
yine minicik havasız ofislerde işten çıkartılma korkusuyla günde 10-15 saat stres içinde ve bilgisayar-telefon vs radyasyonu altında çalışmaya mahkum ettiniz.
dolayısıyla "gençlerden" dinç kalıp bir de size eve dönüş yolunda otobüste 2 saat ayakta kalmayı göze alarak yer vermelerini bekleyemezsiniz.

ya da pardon, çok beklersiniz.

PS: en azından "sizin zamanınızda" magandalığı yok edebilseydiniz de,
her şeye rağmen içimden gelip birilerine yer vermek istediğimde,
ayağa kalkarsam tacize uğrarım korkusuyla yerime mıhlanıp kalmasaydım.

mini mini..

2010-04-14T10:41:00.000-07:00

*** günümüzde, evet 2000'li yılların Türkiye'sinde, hala Demokles'in Kılıcı'nı " Demokrasinin Kılıcı " olarak bilip söyleyenler var.. hay " askeri ücretle " çalışın inşallah..

*** herkesin söylediği yetmedi, bir kere de ben söylesem iyi olacak sanki, Zaytung çok iyi, çok güzel, iyi, süper, über.. girin, görün, eğlenin..

*** " psikolog yaklaşımı " denen naneye hala kanıyorum,
hala tav oluyorum ya kendime de hastayım..
ne zaman bi psikologla tanışsam ( hasta-doktor ilişkisi içinde değil tabi, o kısmet olmadı daha, benim dediğim seminerdi şirket içi eğitimdi vs bahanesiyle tanıştığımda ) içimden diyorum ki:
-yaptıklarına kanmayacağım!
bilyorum bu adam/kadın sonuçta insan psikolojisi üstadı olduğu için,
beni zayıf yerimden vuracak,
vücut diliydi, tonlamaydı, bunlarla ilgili hilelerin cem-i cümlesini kullanacak,
ben daha ne olduğunu anlamadan almak istediği tüm lafları ağzımdan alacak,
bir de gittiği zaman arkasında " en iyi arkadaşınızım " rüzgarı bırakacak.
ama yine kanıyorum, yine kanıyorum.
yahu bunlar sandviç yöntemi dediğimiz yöntemi uyguluyor aleni biçimde.
yine atlıyorum, yine atlıyorum.

***psikolojiye yeni girenler için sandviç yöntemi:
karşındaki kişinin hoşlanmadığın bir davranışı var diyelim.
mesela kötü araba kullanıyor.
direkt olarak ona:
-araba kullanırken çok dikkatsizsin, olmaz, yanındayken benim de hayatımı riske atıyorsun,
demiyoruz,
çünkü dersek o kişiyi baştan keybediyoruz.
bunun yerine ne yapıyoruz?
karşımızdakinin kişiliğini ve davranışını birbirinden ayırıp,
kişiliğini överken sadece davranışını eleştirerek,
bu eleştriyi de 2 övgü cümlesi arasına sıkıştırırarak iletişimde başarılı oluyoruz. (yersen!)

bu arada sandviçimizin üst ve alt dilimini oluşturan 2 övgü cümlesi arasına sıkıştıracağımız eleştirimizi asla " ama " ile bağlamıyoruz!
hep " ve " bağlacını kullanıyoruz.
çünkü " ama " bağlacından önce ne kadar övgü dolu cümle sıralarsak sıralayalım " ama " dediğimiz anda,
karşımızdakinde bu söylediklerimizin " hikaye " olduğu intibaını uyandırıyoruz.
karşımızdakinin savunma mekanizması harekete geçiyor,
şimdi eleştrileceğim, gardımı alayım moduna geçiyor.
" ve " bağlacı ise savunma mekanizmasını tetiklemiyor.

o zaman derdimizi nasıl anlatıyoruz:
-senin sevdiği insanları ne kadar koruyup gözeten biri olduğunu biliyorum,
seni çok takdir ediyorum ve araba kullanırken de aynı özeni göstermen gerektiğine inanıyorum. böylece senin ne kadar duyarlı bir insan olduğunu yanında seyahat ederken de hissetmeye devam edeceğim.
benzeri bir cümle kuruyoruz.
tamam örnek biraz tırt oldu ama anladınız siz,
1 yıkama yağlama + 1 tokat + 1 yıkama yağlama kalıbıyla tüm dertlerimizden kurtuluyoruz.

işte ben karşıma çıkan psikolog/yaşam koçu/psikolojik danışman vb vb sıfatlı mutantların,
attıkları bu oltalara genelde takılıyorum.

takılıyorsun da oluyor?
ilerde " başına bir şey gelme " olaslığı artıyor.
örneğin çalıştığınız firma,
motivasyon amaçlı olduğunu iddia ederek ofise geçici bir danışman getiriyor.
danışman da dakika 1 gol 1 sandviçi elinize tutuşturuveriyor:

-ne güzel küpelerin var, eminim bana şirket içinde eksik gördüğün şeyleri anlatacaksın ve biz de bunları beraber düzelteceğiz, böyle güzel ayakkabılar giymiş ve böyle muhteşem gülen genç bir kadından reformist(!) hareketler beklenir çünkü
-maaşlar az, izinler yok, çalışma çok.
-peki şekerim iyi günler. bugün aynaya bakarken kendine gülümsemeyi, sevdiklerine kocaman sarılmayı ve çiçeğe böceğe sevinmeyi sakın ihmal etme. kendine iyi davranmaya bak, baaayyy...

sonra ne mi oluyor?
onun şirket için motivasyon çalışması adı altında parasını alıp başka firmalara yelken açması,
sizinse yumurtladıklarınız yüzünden şirket tarafından kapının önüne konulmanız gerçekleşiyor tabii.
(başka ne olacaktı?)

sizin kalkıp ayağına gittiğiniz ve sizi " hastası " olarak değerlendirip,
sorunlarınızı gerçekten kurtulmanız için çalışan psikologları tenzih ediyorum ama
bence firmalar için çalışan,
raporlamalarını patronunuza sunan ve
parasını patronunuzdan alan kişilere karşı daha dikkatli olmanız gerekiyor.
uyarıyorum.

ve gidiyorum.

46 dergi ve Kavaf..

2010-03-10T14:54:00.000-08:00

bütün basın çalkalandı,
yankıları -azalmakla beraber- hala devam ediyor.
bir kısım(!) insan bu ay mütemadiyen Vogue’ dan bahsediyor.
( Hüseyin Çağlayan’ ın deyimiyle vööğgg )
evet,
ben de bu konuya şöyle bir değinip geçtim,
ama bu karmaşa arasında bence yeni çıkan başka bir dergiye yazık oluyor:
46’ ya.
Vogue yüzünden yeteri kadar konuşulamıyor,
-zaten kulvarları da çok çok farklı-
ama dergiyi alanlar kaliteli bir işi elinde tutmanın ne demek olduğunu anlıyor.
Cem Yılmaz filan bir yana,
sizi bu dergiye işte asıl bu kalite çekiyor.

ne yapıyor,
ne anlatıyor,
kuş mu konduruyor?
hayır kondurmuyor hatta bildiğimiz şeylerden bahsediyor ama buram buram "düzey" kokuyor.

bir defa dergiye müthiş fotoğrafçı Mehmet Turgut’ un elinin değdiği hemen anlaşılıyor.
fotoğrafların güzelliği sayfalardan taşıyor.
öyle ki sevgilime bile "vavv" çektiriyor.
kendisinden zerre hoşlanmadığım Ayşe Özyılmazel röportajına da yer veriyor mesela,
o bile resimlerini görünce "bu ben miyim?" diye kalakalıyor.
gönül tez elden kendini Mehmet Turgut’ a fotoğraflatmak istiyor.

Patricia Kaas, Rashit, Özgür Masur röportajları,
gerçekleşecek bomba gibi festivallerden haberler,
yeme-içme tavsiyeleri,
moda çekimleri arka arkaya bu sayfalarda kendine yer buluyor.
tüm bunlar inanılmaz bir baskı kalitesiyle size sunuluyor.
sonuçta ortaya unisex bir dergi çıkıyor.

dergilerin kaderi şöyle işler:
dergiyi bir şekilde duyarsınız.
gider satın alırsınız.
önce tüm sayfaları şöyle bir çevirirsiniz,
yani dergiye "bir bakarsınız"
arka kapağı kapatana kadar hızlı bir serüven yaşarsınız.
işte tam o an bu dergi sizde bir izlenim bırakır.
bir kere içiniz sıkıldıysa,
içinde dünyanın en güzel yazıları bile yazıyor olsa onları okuma şansına sahip olmazsınız,
çünkü o derginin kapağını bir daha asla kaldırmazsınız.
ama içinizde hoş ve sıcak bir his oluştuysa,
detayları görmek ve yazıları okumak için tekrar tekrar o dergiyi elinize alırsınız,
sayfaları didik didik tararsınız ve okunmadık tek satırını bırakmazsınız.
o zaman o dergi artık "sizin dergilerden" biri olur
ve bir daha ki sayısını da satın alma kararı alırsınız.

bence ilk göz atmanın sonunda arka kapağı kapattığınızda,
46’ dan hoşlanacak ve sayfalarına bir daha göz atmaktan kendinizi alamayacaksınız.
sonra da takipçisi olacaksınız.

****

Selma Kavaf..
dikkat buyuralım lütfen,
kendisi Kadından ve Aileden Sorumlu Devlet Bakanı.
kadın ve aile..
ne kadar hassas, naif, incelik gerektiren konular değil mi?
haliyle bu işe “bakan” kişinin de öyle olması gerektiğini farz edersiniz herhalde.
hem bilgili ve donanımlı,
hem de kıvrak bir kavrayış ve manevra kabiliyetine sahip,
zarafet dolu biri olmasını da istersiniz.
bayrağı Nimet Çubukçu’ nun bıraktığı muhteşem(!) noktadan ileri taşıyacağını umut edersiniz bir de.

fakat bakınız kendisinin kafası nasıl işliyor
ve geçen gün yaptığı müthiş değerlendirmelerinde ne buyuruyor:
ben eşcinselliğin biyolojik bir bozukluk, bir hastalık olduğuna inanıyorum.
tedavi edilmesi gereken bir şey bence.
dolayısıyla eşcinsel evliliklere olumlu bakmıyorum.

evet,
bu hükümetten toptan umudum yok zaten,
tamam,
ama en azından kadından ve aileden sorumlu bir kadının biraz da olsa farklı olması gerektiğine inanıyorum,
bunları söyleyebilmesine ise hala inanamıyorum!
hala şok oluyorum.

ama kendisinin incileri bunlarla da bitmiyor:
- eşcinsellerle ilgili bir çalışmamız yok. ( aferin, övünç meselesiymiş gibi beyan edin bir de! )
- eşcinsellerin evlenmeleri yasak olduğu için, bence evlat da edinmemeliler ( vay vay vay.. )
- Aşk-ı Memnu gibi diziler şifreli yayınlansın. ( tabi ahlaksız bu diziler )
- hiç fiziksel şiddet görmedim. ama mesela bunu o kadar ileriye götüren Sivil Toplum Kuruluşları var ki,
mesela işte eşin karısına "evde yemek var mı?" diye sormasını bile baskı unsuru, şiddet olarak algılıyorlar.

inanın bunları yazarken bile sinirden bütün tüylerim diken diken oluyor.
kadını koruyup kollaması gereken bir bakan
evet koskoca bir bakan,
kadına uygulanan psikolojik şiddetin bir kısmının görmezden gelinmesi gerektiğini alenen savunuyor.
sığınma evlerini,
eş ve baba baskısından yılmış kadınların başvurabilecekleri STK’ ları desteklemesi gerekirken,
"kocandır sever de döver de, kır dizini otur evinde" buyuran mahalle karakolu zihniyetini kibarca önümüze sunuyor.
aman eşin azıcık da kızıversin,
azıcık da bağırıversin,
kafan gözün yarılmadıkça devleti kendi meselelerinizle meşgul etmeyin! diyor.

sayın bakan,
psikolojik şiddet de bir şiddet çeşididir ve kişiyi intihara bile sürükleyebilir.
zaten yıllarca baskıya maruz kalıp zerre kadar gıkını bile çıkaramayan milyonlarca kadınımız varken,
bir şekilde STK’ lara başvurmaya cesaret edebilmiş bir avuç kadınımızı da
"aman sen de kocan yemek sorsa şiddet gördüm diyeceksin, yazık walla bu erkeklere, evde bi huzurları yok keh keh" mantalitesiyle karşılarsak,
hangi eğitimi, hangi refahı, hangi ekonomik göstergeyi iyileştirebileceğiz?
evet,
o kırsın dizini otursun dediğiniz kadınlar huzurlu ve mutlu olmadıkça,
ne eğitim düzelir,
ne sağlık sistemi ve evet hatta o çok önemsediğimiz ekonomi.
bireylerini tek tek değerli varlıklar olarak görüp,
onların sorunlarına saygıyla eğilmeyen hiçbir devlet yükselemez.

tabii bu pek hoşa gitmeyecek ama bahsettiğim o bireylerin içinde eşcinseller de var.
onlar hasta değiller.
öyle doğdular, öyle hissediyorlar ve onlar için normal olan bu.
tedaviye ihtiyaç duymuyorlar.
sadece onlar da artık toplumda sıradan karşılanmayı ve onaylanmayı arzuluyorlar.
itilip kakılmak, küçük görülmek istemiyorlar.

heteroseksüel bir erkeği başka bir erkekle birlikte olmaya zorlamak,
ne denli abuksa,
homoseksüel bir erkeği bir kadınla evlendirip ömür boyu olmadığı biri gibi davranmasını beklemek de o denli abuk.
aynı şey lezbiyenler için de geçerli.
tabii bir de biseksüeller var.
kabul edin ya da etmeyin,
onlar da sizin bizim kadar sağlıklı ve normal insanlar.
sadece cinsel tercihlerini bizden farklı kullanıyorlar.

şimdi ben bu bakanımızın beyanlarını okuyacağım ve şöyle mi diyeceğim:
ooohh şükür!
annemden babamdan normal(!) doğmuşum,
tabii buna hiçbi katkım olmadı ama olsun.
heteroseksüel doğdum ve öyle öleceğim!
yaşı yaşıma boyu boyuma uygun bir erkekle evlendim!
toplumsal bir kuralı çiğnemedim.
Tanrım mutlu ölebilirim!

lütfen artık kimseyi ötekileştirmeyelim.
eşcinseller asıl görev tanımınızda yer alan "ailelerin" içinde yaşıyor.
ve bir çoğu durumlarını ailelerine anlatmaktan çekiniyor.
ya ailelerinden kopup farklı yollar çizmeye kalkıyor,
ya da cinsel tercihini açıklamaya cesaret etse bile,
ailede çoğunlukla istenmeyen kişi ilan ediliyor.
iş hayatından da kimi zaman aforoz ediliyorlar.
ve maalesef bir kısmı geçinmek için fuhuş yapmaya mecbur kalıyor.
dolayısıyla aileden sorumlu olmak,
onların sorunlarından da sorumlu olmak anlamına geliyor.
onların da artık normal olduklarının anlaşılması için çalışma yapma görevini de içeriyor.
bu çalışmanın yolu da takdir edersiniz ki "onlar hasta, tedavi edilmemeliler!" önermesinden geçmiyor.

Veda, Vogue, Galatasaray ve LOST!!

2010-03-02T15:11:00.004-08:00

kısa bir aradan sonra,
birikmiş haber, görüş ve önerilerimde emrinizdeyim.
bu yazıda size Veda filmi, Vogue Türkiye, Galatasaray ve Lost’ tan bahsedeceğim.
şimdiden söyleyeyim.

içinde Atatürk olan her şeye duyduğum gibi,
Veda’ya da daha izlemeden saygı duyduğumdan,
filmi güzel bir salonda izlemek amacıyla cumartesi iş çıkışı sevdicekle beraber kalktım İstinyepark’ a gittim.
yoğun bir bilet kuyruğu tam karşımızdaydı ve
kuyrukta efendi bir şekilde sırasını bekleyenler arasında Saadettin Saran da vardı.
( fakat gördüğümüz kadarıyla Hülya Avşar yanında değildi. )

genelde ünlü görmeye meraklı insanlar değiliz,
ama uupuzuuunnn boyuyla herkesin arasından sıyrılan Saadettin Saran’ ı görmemek de mümkün değil gibiydi.
o kalabalığın arasında sıra bekliyor olmasını,
kendini kimseden üstün ya da ayrı tutmuyor olmasını takdir ettik.
ancak biz kendisi kadar sabır taşı insanlar olmadığımızdan sıraya girmedik ve kiosklara yöneldik.
2 dk içinde de biletimizi almış yemeği nerede yiyeceğimizi düşünmekteydik.

Burger’ da bi şeyler atıştırıp filme kadar biraz dolaşmayı tercih ettik.
ben yine D&R’ da ve Mudo’ da kendimden geçtim.
her şeyi her şeyi satın almak istedim..

film saati geldi sonra.
mısırım-kolam kucağımda,
hevesle koltuğuma yerleştim.
ama maalesef yine beklediğimi elde edemedim.
kafamdaki gibi profesyonel bir Atatürk filmi izleyemedim.
evet bu seferki belki Mustafa’ dan daha iyi niyetliydi.
emek de harcanmıştı, belliydi.
ama bir çok şey, üzülerek söylüyorum acemiceydi.

bir kere Türk filmlerinin büyük zaafı montaj problemi yine başrollerdeydi.
oradan oraya zıplamalar, sahneler arası bağlantılardaki aksaklıklar sık rastlanan türdendi.
makyajların çoğu başarısız,
Sinan Tuzcu iyi bir oyuncu olmasına rağmen Atatürk portresiyle inandırıcılıktan uzak, figüranların oyun kalitesi ise yerlerdeydi.
güzel olansa fotoğraf olarak bakıldığında estetik değer fışkıran birkaç sahne ve Zülfü Livaneli’ nin muhteşem müzikleriydi.

İstinye Park dönüşü bu kez heyecanla beklediğim başka bir şey,
Vogue Türkiye elimdeydi.
pazar gününün büyük kısmı da onu incelemekle geçti.
Vogue efsanesini zaten hepimiz biliyor ve takdir ediyoruz
ama Türkiye’ deki durumun nasıl olduğunu irdelemek ayrıca keyif vericiydi.
ilk elinize aldığınızda diğer kadın dergilerinden bir farkı olmadığını düşünebiliyorsunuz,
fakat o 500 küsur sayfalık nimeti kucağınıza alıp okumaya başladığınızda,
gerçekten detaylı ve kaliteli bir işle karşı karşıya olduğunuzu anlıyorsunuz.
okunacak, bakılacak şeyleri diğer dergilerde olduğu gibi 1 saatte bitiremiyorsunuz
ve ciddi anlamda “aylık” bir dergiyle karşı karşıya olduğunuzu fark ediyorsunuz.
o yüzden benim pazar günü yaptığıma da ancak bir ilk bakış ya da ön okuma diyebiliriz.
bu ilk bakışta göze çarpan konular arasında,
-Ünlü tasarımcı McQueen’ in intiharını,
-Ferzan Özpetek dosyasını,
-Mardin ve Bodrum’daki moda çekimlerini,
-Zeki Müren eksenli kıyafet inkılabı yazısını,
-Geçmişten bugüne stil ikonları ile ilgili hazırlanan dosyayı
(Coco, Diana, Kate, Jackie, Grace, Marilyn, Brigitte vb ),
-Sinema-müzik-kitap tavsiyelerini,
-İstanbul Moda haftası eleştirilerini sayabiliriz.

sırf bu kadar fikir edinebilmek bile günümün önemli bir kısmını aldı.
kalan kısmındaysa nefes kesici futbol mücadelesi vardı.
ilk olarak Fenerbahçe’ nin puan kaybı yatıştırıcıydı,
ardından Galatasaray’ ın muhteşem futboluyla yakaladığı 4-1’ lik galibiyet takdire şayandı.
Galatasaray, korkmadan,
kendisi gibi oynadı,
ve rakibine büyük üstünlük kurarak,
seyircisine bir futbol resitali sunarak 3 puanı kazandı.
yazarınız da evde bol bol hopladı zıpladı.

size anlatmak istediğim konular arasında son olarak da Lost vardı.
burada uyarımızı yapalım,
ve 6. Sezon 5. Bölümü izlemeyenler için
yazının bu kısmıyla ilgili kocaman " spoiler " uyarımızı koyalım.
eğer bu bölümle ilgili bir şey okumak istemeyenler varsa,
onlarla yazının bu kısmında vedalaşalım.
bölümü izlemiş, dolayısıyla neden bahsettiğimi anlayabilecek olanlarla yola koyulalım
ve konumuza bodoslama dalalım.

şimdi,
her ne kadar ara sıra denyoluklar yapmış olsa da,
ilk bölümden beri sevip saydığımız bir karakterdi daktır Jack.
fakat bu bölümde deniz fenerindeki aynaları kırdı ya,
yemin ederim canımdan can gitti.
ben ki öyle babaanne gibi televizyonla konuşan,
kapının arkasından saklanan katili görünce filmdeki kurbana doğru "sakın girme o kapıdan" diye bağıran biri değilim.
ama o Jack olacak adamın aynaları kırdığı sahnede,
ben bile büyük bir şaşkınlık içinde " aaa naapptı??? " dedim.
gerçekten de “ne yaptın sen Jack?”
ya da onların deyimiyle " hey ahbap, söylesene senin derdin ne ha? " demek istedim.

düşünsenize,
tüm tarih boyunca icat edilmiş belki de en karmaşık ve ilginç aygıtlardan biri o an karşınızda.
bilimsel bişeyse belki Tesla’nın veya benzeri uçuk bir bilim adamının uzun çalışmalarının ürünü.
bilimsel bi şey değilse,
belki –sümme haşa- Tanrı’ nın dürbününün dünyadaki izdüşümü vs gibi dokunursan çarpılacağın,
derin mistik gizemleri olma ihtimali yüksek bi bi şey,
belki bi test, bi simge.

en azından bi doktor olarak, bi bilim insanı olarak,
"Allah Allah nasıl çalışıo bu alet, nasıl gösterio bu aynalar çevremizde olmayan yerleri?" demez misin?
neden hepimizin birer numarası var,
burada isimleri geçen diğer kişiler kim,
bu çarkın çalışma prensibi nedir demez misin?
en kötü ihtimalle, bi arkadaş, bi kanka olarak,
yanında seninle oralara kadar çıkmış Hugo varken
"hacı du bakalım bi de senin numarana doğru çevirelim şu çarkı, ne gösterecek" demez misin?
yıllardır biricik sevdiceğin olan Kate’ in numarasına bakınca neler göreceğini merak etmez misin?
üzeri çizilmiş-çizilmemiş kişiler arasındaki bağlantıları/farkları irdelemez misin?

belki 6 senedir izleyip izleyip çözememekten artık fenalık geçirdiğimiz,
bileklerimize kolonyalar sürdüğümüz dizinin bütün gizemlerinin cevapları o aygıtta.
sen napıosun?
okumuş etmiş adam gibi davranmak yerine,
bi Recep İvedik edasıyla,
önce " neyi yansıtıo la bu " diye arkana bakıyorsun.
-tamamen düz mantık-
sonra da tam bi maganda gibi paramparça ediyosun aleti!

bir bilseniz o an o kadar sinirlendiğimi..
en son John Locke benzer bir vandallık yapıp denizaltıyı patlattığında kendimi böyle hissetmiştim.
çünkü o ana kadar bizim için en önemli şey Lostielerimizin adadan sağ salim çekip gidebilmesiydi.
evet belki gizemler de çözülmeliydi ama nihai amaç eve dönmekti.
Locke bu şansı mahvetmişti.

bence bu iki örneğin ortak özelliği bencilliği temsil etmeleri.
John Locke " ben bu adadan çıkılmaması gerektiğine inandım o zaman kimse çıkmayacak! " mantığıyla güzelim denizaltıyı Jack’ in gözleri önünde yok etmekten çekinmedi.
Jack de aynı şekilde kendi evinin yansımasını aynada görür görmez,
aygıtı parça pinçik etti.
tamam sen sinirlendin ama başta yanındaki Hugo olmak üzere,
diğerleri de kendileriyle ilgili ne göründüğünü bilmek isteyebilirlerdi.

işte o aynalar kırılırken ben bunları hissettim.
fakat sonra kendime şöyle dedim:
Jack az önce tüm hayatının adeta bir BBG evinden, adeta bir Truman Show’dan ibaret olduğunu öğrendi.
bütün yaşamı Jacob adında üstelik hiç tanımadığı biri tarafından manipüle edilmişti.
tabii ki bir şok geçirecek,
tabii ki durumla alakalı elinde bulunan tek nesneye düşünmeden zarar verecekti.

yine de şunu belirtmek isterim,
favori dizi karakterim Michael Scofield asla böyle bir eylemi gerçekleştirmezdi.
ne denli yıkılmış ya da duygularıyla oynanmış olursa olsun,
adaya düştüğü ilk andan itibaren fırsatları değerlendirirdi,
parçaları birleştirirdi ve mutlaka çözüm daha ilk sezonda kafasında belirirdi.
6 sezon sonunda ise Los Angeles – Ada arası otoban bile inşa etmiş olurdu,
ben size o kadarını söyleyeyim.
ve yazıma şöyle bir son vereyim:
R.I.P Michael.
everybody will miss you 4ever.

bye.

kış, soğuk, Salinger..

2010-02-03T01:27:00.000-08:00

bir kaç gündür ara ara yazdığım ama bir türlü yayınlayamadığım notlar..

sonunda, huzurlarınızda..

***

bilgisayarımızı ilk açtığımızda ne oluyor?
programlar birden değil de,
yavaş yavaş ve belli bir sırayla açılıyor.
insan da bence aynen böyle..
uykudan uyandığında belki önce saniyenin onda biri kadar süren bir boşluk yaşıyor,
bir " tabula rasa " hali.
reset atılmış gibi..
sonra " en önemli " şeylerin bilincimizde belirmesi.
kim olduğumuz gibi,
o an nerede olduğumuz,
kimin yanında bulunduğumuz gibi.
daha sonra o gün günlerden ne olduğunu ve ne yapmamız gerektiğini hatırlıyoruz.
işgünüyse acil şekilde lavaboya koşup hazırlanmamız gerektiğini,
iş günü değilse ve acil bir işimiz de yoksa,
1-2 dakika daha tembellik edebileceğimizi,
yatakta şımarıkça kıvrılabileceğimizi biliyoruz.

bir de akşamdan bir şey düşünerek uyuduysak,
sanki hiç uyumamışçasına,
programlanmış ve suratsız uyanıyoruz.
en azından ben öyle oluyorum.
dün gece örneğin..
" İstanbul’ un yüksek kesimleri " diye tabir edilen bölgelerinden birinde oturduğumdan
ve sitemizin bahçesi 1 günlük kar yağışıyla dahi bir Uludağ havası yakaladığından,
daha en başından yatağımıza endişeler içinde yattık.
sabah araba çalışacak mı,
çalışırsa yerler buzla kaplı olacak mı,
zincirimiz yok,
ilerleyebilecek miyiz vs vs sorularıyla her zaman kalktığımızdan yarım saat daha erken kalkmaya karar verdik.
tabi, her zaman kalktığınız saat 06:30’ sa ve siz bundan (dahi) 30 dk önce kalkmaya karar vererek yastığa başınızı koyuyorsanız,
doğal olarak sağlıklı bir uyku çekemiyorsunuz.
çok çok erken kalkmalıyım,
sabah da zıpkın gibi olmalıyım,
evden hızlı çıkmalıyım telkinleriyle uyumaya çalışırsanız,
kendinizi tam bırakamıyorsunuz.
tetikte, bölük-pörçük bir bir şeyler yaşıyorsunuz,
artık adına ne deniyorsa –uyku olmadığı kesin,
ve sabah da doğal olarak tatsız oluyorsunuz.

******

şimdi biz sabahları şöyle yapıyoruz.
bir noktaya kadar arabayla gidiyoruz.
çünkü öyle yapmak zorundayız.
evimiz toplu taşıma araçlarına biraz uzak
ve yürümek çok manasız.
arabayı nispeten güvenli olduğuna inandığımız bir sokağa bıraktıktan sonra,
trafikten etkilenmeyen bilumum toplu taşıma araçlarına dağılıyoruz,
tramway-metrobüs-vapur vs gibi.
çünkü her sabah her sabah arabayla İstanbul trafiğine kafa tutmanın akıllıca olmadığını biliyoruz.
yel değirmenlerine karşı savaşmıyoruz.
akşamüstü de herkes farklı araçlarla arabayı bıraktığımız yere geliyor ve evimize dönüyoruz.

şimdi bu arabada buluşma hali önemli.
biri diğerinden 5-10 dk önce gelirse arabaya binip onu bekliyor.
bu arada iki tarafın da birbirine söyleyecekleri oluyor.
bunlar bazen gün içinde yaşadığımız komik olaylardan
ya da eve giderken uğramamız gereken yerlerden bahsetmek şeklinde söze dökülüyor.
o an, her ikimizin de nasıl bir enerjide olduğu çok önemli.
ikimiz de neşeliysek, sorun yok..
aaa özlemişiz birbirimizi filan diyip güle oynaya eve gidiyoruz.
birimizin sorunu varsa ama diğeri huzurluysa,
bir şekilde olayı dengeliyoruz,
çok keyifli olmasa da sessiz bir akşam geçiriyoruz.
iki tarafın da keyfi yoksa,
işte o zaman konuşmaya hiç başlamamak en iyisi,
biliyoruz.

benim en fena olduğum durumsa şu:
diyelim çok yorgunum.
arabayı bıraktığımız sokağa giriyorum,
ışıklarının yandığını görüyorum.
ohhh o benden önce gelmiş,
beklemeyeceğim, diyorum.
kendimi bi an önce arabaya atıp,
sevdiceği öpüp,
1 sn içinde dertlerimi dökülmeye başlamak istiyorum.
ve tam o sırada sevdicek sakin bir şekilde,
önemli bir sorun dile getiriyor.
o zaman ben yer altındaki çok gizli karanlık dehlizlere çekiliyorum sevgili okur!
gücüm bitiyor ve kara delikler içinde kayboluyorum.
çünkü gün sonunda yeni bir problemi kucaklayıp-kapsamını algılayıp-çözüm üretebilecek durumda olmuyorum.
o-la-mı-yor-um.
bitti.
nokta.
sessizliğe ve umutsuzluğa gömülüyorum.

dün de benzer bir şey yaşanıyor.
tam büyük cuma stresini atlatmanın verdiği hamurumsu kıvamda kendimi koltuğa yerleştiriyorum ki,
sevdicekten o meşum cümle geliyor:
-arabanın motorundan tuhaf sesler geliyor. az önce rölantideyken neredeyse stop edecekti!

söyleyecek söz bulamıyorum çünkü:
1-) arabadan hiç anlamıyorum. sorun ne olabilir kestiremiyorum
2-) sorunu kestiremediğim için maliyeti de kestiremiyorum. özellikle "motor arızası" gibi ciddi konularda servise girildiğinde, konuyu iyi anlamıyorsanız küçük bir servet ödemeden arabanızı teslim alamayacağınızı biliyorum. şunu da taktık, bunu da değiştirmek gerekti, bilmem ne başlarıyla bilmem ne kayışları uf olmuş filan derken faturayı epey kabartacaklarını kestirebiliyorum.
3-) problemin ne olduğunu bilmediğimden, hemen o an müdahale gerektirip gerektirmeyeceğini de tahmin edemiyorum. acaba mevcut sorun, anında servise gitmemizi gerektirir mi diye derin hüzünlere gark oluyorum. çünkü bi an önce eve gidip banyo yapmak, yemek yemek ve rahatlamak istiyorum.

tüm bunlar saniyeler içinde aklımdan geçerken sevdicek de beklenti dolu bir suratla bana bakıyor.
sanki benim hadi hemen götürelim ya da yarın uğrarsın bi baktırırsın bakalım filan dememi bekliyor.
ama ben o an benden beklenen kararı verecek yetkinlikte değilim.
içimden gelen sesi dinliyorum.
hadi eve, diyorum.
biraz kullanalım, daha kötü olursa baktırırız.
belki kendiliğinden düzelir..
eve gidiyoruz.
bu sabah kalktığımızda hop yine aynı sesin devam ettiğini görüyoruz..
zaten araba organik bir mekanizma olmadığından,
" kendiliğinden düzelme " savının mantıklı olmadığını biliyoruz,
ama yine de geceden sabaha arabanın düzeleceğini umut etmişiz de,
bu gerçekleşmeyince hayal kırıklığına uğramışız gibi,
aşağıya doğru kıvrılmış küskün dudaklarla birbirimize bakıyoruz.
ve an itibariyle hala bu konuda karar verememiş bulunuyoruz.

*********

aradan ( benim hala yazımı yayınlayamadığım ) 3 gün daha geçti..
kardan buzdan kurtulduk derken,
yeni bir " dalga " için bu sabah da beklemedeyiz.
arabanın motorundaki tuhaf ses gerçekten de kendiliğinden düzeldi.
ancak galiba bu sefer de egzoz patlak, hatta kesin gibi.
soğuk havalar için yegane önlemimizse antifreezli silecek suyu satın almak!
zincirimiz de var artık bagajda ama ne takmayı biliyoruz ne de işe yarayıp yaramayacağını..

ben üşümeyi sevmiyorum..
dışarı adımımı her attığımda buz gibi bir rüzgarın yüzüme çarpmasını da..
üzerimizde tiril tiril kıyafetlerle aylak aylak dolaşırken, güneşin tenimizi sıcacık yaptığı,
güzel yaz akşamüstlerini özlüyorum..
bu yüzden de şu sıralar " depresyondayım, yaklaşmayın " modunda geziyorum..
ve tam bu karanlık havamın üzerine bir de J.D.Salinger’ ın öldüğünü öğreniyorum..
içimde tuhaf bir acı kımıldanıyor.
sokak ortasında karnımdan vurulmuş taklidi yapıyorum..
göller buz tuttuğunda ördeklerin nereye gittikleriyle ilgili meraklanıyorum sonra..

Salinger’ ın büyümesine yardım ettiği,
dünya üzerine kendi dünyasında yaşamaya mahkum halde dağılmış bütün Holden’ lara selam çakıyorum!

gerçek mutluluk...

2010-01-01T16:14:00.000-08:00

şöyle hak ettiği gibi büyük bir selam da mı çakılmayacaktı yani 2009’ a?
amma yaptınız.
tabii ki bir veda yazısı yazacağım ona..

doğduğumdan beri ilk kez,
bir yıl için nankörlük edemeyeceğim.
2009’ un hakkını yiyemeyeceğim.

çünkü bu yılın bir çok noktasında,
" gerçekten mutluyum " diyebildim.
kesintisiz, saf, neredeyse elle tutulacak kadar yoğun mutluluğu deneyimledim.
hayatımın en önemli yıllarından birinin ardından,
rahatlıkla Ertuğrul Özkökvari şu cümleyi kurabilirim:
" yeah, that was a good year baby! "
diyebilirim.
( 20 yıllık yayın yönetmenliği hayatına İngilizce bir cümleyle veda etmek nedir,
ne değildir,
ona daha sonra değineceğim )

birincisi,
belki de en önemlisi,
Paris’ e gittim.
bebekliğimden beri hayalini kurduğum yere..

tüm ömrüm boyunca,
annemler ne zaman yurtdışına gitse " ben sizinle gelmeyeceğim " demiştim,
Fransa’ yı, İspanya’ yı, Mısır’ ı, Fas’ ı, Tunus’ u, Dubai’ yi, Uzakdoğu’ yu görmeyi reddetmiştim.
yıl içinde zaten az sayıda olan tatillerimi annemlerle yurtdışında geçirmek istemediğimden,
ben sevdicekle İstanbul’da kalırım diye direttiğimden,
" ben dünyayı ilk sevdiğim adamla göreceğim " krizlerimden,
bir türlü denk getirip, kafamda " büyülü " tahtına oturttuğum yerlere gidememiştim..

bunlardan belki de en önemlisi Paris’ ti benim için.
çocukluğumdan beri içimde büyütmüştüm çünkü,
kulağıma en güzel gelen dil Fransızcayı bu şehrin fon müziği diye düşünmüştüm,
Fransız filmleriyle ve Edith Piaf’ ın sesiyle dolu bir yaşam sürmüştüm.

ve sonunda istediğim şekilde Paris’ e gittim.
yani sevgilimin eli elimde,
mutluluk kıvılcımları içimde,
ardımızla koca bir grup ve bilgili bir rehberle.
Avrupa notlarında uzun uzun anlattığım için yeniden detaylara değinmeyeceğim,
ama ben Paris’ i çok sevdim!
döndüğüm günden beri Sadri Alışık tarzı aşk acısı çekmekteyim,
canım şehrimi uzaktan izlemekteyim,
rüyalarımda Paris’ e gitmekteyim.
hatta çıldırdığım bazı günler " O’nu hiç görmesem daha mı iyiydi acaba? " diye bile inledim.
ama her seferinde " bin kere daha yanarım sana canım, gördüğüme sevindim " diyebildim.
topraklarından ayrıldığım ilk dakikadan şu ana kadar hep özledim, özledim, özledim.
sana kalbimde yeni randevular yazdım, yine görüşeceğiz, Paris, sevgilim..

aynı zamanda Brüksel’ e, Brugge’ e, Lüksemburg’ a, Köln’ e, Amsterdam’ a gittim.
hepsinde ayrı ayrı " hayatımın en güzel günlerinden biriydi " dediğim zamanlar yaşadım.
gezdim, keşfettim, eğlendim.
yazın da Bodrum’ da güzel, dilendirici bir tatil geçirdim.
daha önce gitmediğim koylara gittim, Gümüşlük’ te balık yedim, okumak istediğim kitapları bitirdim,
yüzdüm-güneşlendim-dans ettim.
minnettar kalmama yetecek kadar iyi zaman geçirdim.
10 gün sonunda tek bir derdim vardı: kedimi çok özlemiştim.
acil İstanbul’ a telefon açıp annemden bana Arthur’ un resimlerini çekip göndermesini istedim,
son gün o fotoğrafı öpüp koklamakla yetindim.

ve ve ve yine bu yıl, aklımda hiç olmayan bir işe giriştim,
kalkıp krediyle ev aldım.
10 yılda zor ödeyeceğim koskoca bir yükün altına imzamı attım.
ama bu sayede hayatta ender tadılacak zevklerden birini tattım.
öyle babama filan değil,
bana ait olan,
kendi evimin tapusunu,
üzerinde benim resmim ve ismim olan tapusunu elime aldım.
kiradan çıkıp kendi evime taşındım.
yepyeni ve sıcacık bir yuva duygusunu tattım.
hala öyle doyamadım ki,
her iş çıkışı bir an önce evime kavuşma telaşındayım.

aileye yalvarma yakarma sonucu bize bir de araba aldırdım.
kırmızı, küçük rahat bir şey işte..
Avatar’ ı izlediğimizden beri Toruk Macto diyoruz kendisine.
ve seviyoruz kendisini düzeysizce.

ben de haliyle " iyi bir yıldı " diyebiliyorum 2009 için düşününce.
elbette kötü günler de geçirdim.
bir kere bu bahsettiğim şeylerden hiçbirini pat! diye elde etmedim.
hepsi için çalıştım, didindim.

ev baktığım dönemde belki 3 ay hiç dinlenmedim.
çalışmadığım her dakikayı sokak sokak gezip ev aramakla geçirdim.
birbirine epey uzak en az 5-6 semti didik didik ettim.
sonra banka süreçlerinde defalarca gidip geldim,
tapuda, Telekom’ da, İgdaş’ ta sıra bekledim.
doğalgaz geç açıldı, evin su tesisatında sorun çıktı, Digitürk sistemi 2 hafta boyunca rayına oturmadı,
halılarım iyi yıkanmadı,
perdelerimin dikilmesi uzadıkça uzadı.

kalbimde daha doktora gösteremediğim ve
aylardır süren bir ağrı peydahlandı.
ailemden para istediğim her konuşmada kalbim daha da sıkıştı.
bir dönem hayat çok ağırlaştı ve üstüme çullandı.
" galiba olmayacak, yapamayacağım " dediğim zamanlar geçirdim.
üzerine bir de sinir krizleri geçirdim.
ama çok şükür ki şu gün,
şu ana geldim.

her şeyden önemlisi yaz başında büyük bir acıyla test edildim.
bana çok düşkün olan ton ton babaannemi kaybettim.
her cenaze sonrası olduğu gibi,
geride kalmanın ne demek olduğunu sorguladığım günlerden geçtim.

ama yaşamla ölüm hep birbirini kovalıyor derler ya,
birkaç ay sonra bu kez yeni bir yaşamın doğuşuna şahitlik ettim.
sevdiceğin kardeşi anne oldu ve çocuğun ismini ben verdim.
sanki daha doğmadan o minik mucizenin ismi belliymiş de
ben sadece bunu dünyaya deklare etmekle görevliymişim gibi hissettim.
bir gün telefonda " Ozan " dedim ve kabul edildim.

2009 bitiyor ve ben artık 1 yıl önce olduğum kız değilim.
önümdeki yılın bana neler getireceğini bilmiyorum ama yine değişeceğimden eminim.
belki gelişeceğim belki olduğum yerden geriye gideceğim.
ama ölünceye kadar,
2009’ un benim hayatımda " iyi bir yıl " olduğunu bileceğim.
ve bu günlerimi hatırladıkça gülümseyeceğim..

sevgiler derinden efendim..:))

katil sevenler derneği kurmak mı, terörü savunmak mı?.. nerede durdu DTP?..

2009-12-15T14:21:00.000-08:00

katillere karşı toplum olarak –neyse ki – hoşgörüsüzüz.
örneğin Cem Garipoğlu,
toplumca ne kadar sinirliyiz kendisine değil mi,
gencecik bir kızın hayallerini yıktı diye söyleniyoruz.
kafa kesmek, kan akıtmak, ölümü umursamayıp bir de Akmerkezlerde gezip tozmak,
bunlar ufak şeyler değil di mi?

biz de tüm bu yaptıklarına çıldırıyoruz tabii,
18 yaşından küçük olduğu için az ceza alacak olmasına hayıflanıyoruz,
daha çok acı çekmeli diyoruz,
daha çok yaptıklarının bedelini ödemeli diyoruz.

ama birileri çıkıyor Facebook’ ta,
Cem taraftarları olarak grup oluşturuyor,
Cem’ i rahat bırakın diye haykırıyor,
içeride başına bi şey gelmesinden korkuyor.
internetin başka başka köşelerinde kendisine aşık olan ve evlenmek isteyenler bile var.

peki biz onun hayranlarına ne gözle bakıyoruz?
tabi ki deli gibi kızgın bakışlar atıyoruz,
nasıl insanlar bunlar, çıldırmış hepsi diyoruz.
bir katili, bir caniyi nasıl severler diyoruz.
ve lanet ediyoruz.

işte ben öldürme kavramına hep bu noktadan bakıyorum.
öldüren kim olursa olsun onu haksız kategorisine koyuyorum.
hatta ben idam cezasının da karşısında duruyorum.
öldürmenin bir ceza değil intikam olduğunu,
kimin elinden gelirse gelsin vahşet olduğunu ve hukuksuzluğun daniskası olduğunu savunuyorum.
yani öldüren devlet de olsa,
zengin bir ailenin çocuğu da olsa,
sokaktan geçen adam da olsa ayrım yapmıyorum.
her türlü " kan akıtarak kendini ifade etme çabasının " insanı meşruiyetten uzaklaştırdığına inanıyorum.
bu kadar düz bakıyorum:
öldüren haksızdır, nokta.
diyorum.

benim öldürme kavramına baktığım pencerenin sınırlarını çizdiğimize göre,
1 kişi yerine kalkıp 30.000 kişinin ölümüne bizzat karışmış birisi için neler hissedeceğimi tahmin etmekte güçlük çekmezsiniz sanıyorum.
evet öcalan’ dan bahsediyorum.
kurduğu örgüt kendini haklı göstermeye çalışırken hangi mavalları okursa okusun,
hiçbir sebebin ve mücadelenin terörü meşrulaştıramayacağını
ya da terörü terör olmaktan çıkaramayacağını savunuyorum.

elinize silah alıp insan öldürerek bir takım haklar elde etmenin mümkün olmayacağına da inanıyorum.
" haklı bir mücadeleniz " varsa bile,
kan döküldükten sonra artık haklılığı mümkün olamaz diyorum.
sen bir kere o insanları katlettin.
terör suçunu işledin.
biz de bu işin baş sorumlusunu
-bir şekilde-
ele geçirdik ve cezasını verdik.

hem de kendisini diğer mahkumların yanından bile geçemeyeceği,
çoğu " özgür " kişinin gündelik hayatında dahi elde edemeyeceği kadar rahat bir yere yerleştirdik.
işkence yapmadık,
sağlık hizmetini-avukatını eksik etmedik.
hatta dünyaya insan haklarını ihlal etmediğimizi göstermek için durumu öyle bir noktaya getirdik ki,
adam içeriden emirlerini yağdırmaya ve terör örgütünü yönetmeye devam edebildi.

tüm bunlar olurken,
mecliste DTP adında bir parti belirdi.
Kürt halkının haklarını koruyacaklarını,
bunu da barışçıl yollarla yapacaklarını söylediler.
isimleri de güzeldi.
demokratik toplum partisi..
demokrasinin içselleştiği,
azınlıkların da hakları için kendilerini meşru yollarla temsil edebildiği bir ülkeyi kim istemezdi k?

her şey ne güzeldi..
eli kanlı terör örgütü Kürt halkının tek savunucusu olarak karşımızdan gitmişti.
ki bu görünüm zaten Kürt halkının da büyük bölümünün tasvip etmediği bir şeydi.
ona alternatif,
meşru yolları deneyeceğini söyleyen siyasi bir parti gelmişti.

ancak " partililer " umutlarımızı kırmakta gecikmedi.
ilk sinyali PKK’ lılara terörist diyemeyiz söylemleriyle verdiler.
aslında benim için hepsinin değeri daha o gün bitti,
çünkü 30.000 kişinin ölümüne tepkisizdiler.
onlar " collateral damage "dı.
böyle bir mücadelede elbet bazı " ufak " kazalar olacaktı.

oysa ben en baştan beri ölüme basit bakamıyordum.
onlar gibi barış elçisi, sevgi güvercini olmadığım için,
30 yıldır gencecik askerlerimizin kalleşçe öldürülmelerini kabullenemiyordum.
salak gibi bunu terör sanıyordum.
halbuki o kurşunları sıkan PKK’lılar birer kelebekti, çiçekti.
barış dileklerini evrenselleştirmek için şimdi de DTP’ yi seçmişler,
sevgi dolu mesajlarını iletmeleri için DTP’ yi meclise getirmişlerdi.
yani DTP’ lilerin de son günlerde belirtmekten çekinmedikleri gibi,
PKK ve DTP’ nin tabanı aynı kişilerdi.
terörist başı öcalan da liderleriydi.

bir de gelin benim düz mantığımla bakın ki,
nasıl bir barış elçisi,
demokrasi güvercini parti,
eli kanlı,
bebeklerin ahını daha yüzünden silememiş bir kişiyi " lideri " olarak görebilirdi?
biz ona da yandaşlarına da terörist diyemeyiz,
onlar bizim tarihimiz,
geçmişimiz ve bugün kimliklerimize sahip olabilme sebebimiz diyebilirdi?

şimdi bizden bunu yutup,
" haa tamam o zaman, son öldürdüğünüz 7 kişi de hayırlı olsun. " dememiz bekleniyor.
dershaneye giderken otobüste yaktıkları masum kızları da acaba barış ve demokrasi zayiatı mı saymamız gerekiyor?

belki sırf bu son olaylardan sonra bile DTP’ liler ekrana çıkıp,
" evet bugüne kadar itiraf edemedik ama artık söylüyoruz,
biz de PKK’ yı terör örgütü ilan ediyoruz.
onlarla aramıza kalın bir çizgi çekiyoruz.
ölen 7 evladımız için kendi evlatlarımız ölmüşçesine acılıyız
ve bir daha da ne bu kanlı terör örgütünü ne de hapisteki liderini referans almayacağımıza yemin ediyoruz.
barış için, Doğu’ yu geliştirmek ve Kürt halkının daha iyi koşullarda yaşamasını sağlamak için büyük projeler geliştiriyoruz "
deselerdi,
o an bile süreci tersine çevirebilirlerdi.
ve belki de Kürt halkına gerçekten faydaları olabilirdi.
çünkü PKK’ yı desteklemeyen ama problemlerinin mecliste tartışılmasını ve hukuki şekilde çözülmesini isteyen nice Kürt var.

ama DTP temsil ettiğini iddia ettiği bunca insana bile değer vermedi
ve hala ısrarla PKK’ yı savunmaya devam etti.
öcalan’ ın hücresindeki bilmem kaç cm.lik küçülmeyi gündeme getirdi,
çok bi sayınnn liderlerini(!) muhatap almazsak olacaklardan bahsedip,
açık şekilde tehditler savurmaktan çekinmedi.
bu ülkenin bütünlüğünü korumakla görevli milletvekilleri,
PKK lideri muhatap alınmazsa " durum 80’lerden 90’lardan daha kötü olur.
bize de tabanımız zaten dağa çıkın diyor " diyebildi.

dikkatinizi çekerim bunu söyleyen teröristler değil, milletvekilleriydi!
milletin vekilleri!
bu vekiller vatanın ve milletin bölünmez bütünlüğünü 30 yıldır kan dökerek bölmeye çalışan bir terör örgütünün propagandasını ağzına alıp,
" bakın kan dökülür " diye tehditler saçabildi.

bir vekil kendi devletini korkutmaya kalkıyor!
bir de şu denkleme bakın bakalım, ne oluyor:
bu parti,
-teröristlerin dediğini yapmazsanız kan dökülür, diyor.
-DTP’ yi kapatırsanız kan dökülür diyor.
sırf bu denklemleri taraf tarafa topladığınızda bile DTP=PKK çıkıyor
( bildiğin, basit, ilkokul matematik bilgisi )

tabii ki demokrasilerde siyasi partilerin kapatılması istenilen bir şey değil.
ama sizin karşınızdaki de bir siyasi parti değil.
bunlar dağdan inmiş ve pişman falan da olmadığını,
liderleri çağırdığını için geldiğini açıkça beyan eden teröristleri davul ve zurnalarla karşılayan bir avuç PKK şakşakçısı.
bu partinin yandaşları,
sırf öcalan’ ın hücresi ( 5 milyon TL harcanarak ) değiştirildi diye,
sağa sola molotof kokteyli atıp,
şiddete dayalı eylemler yapmadılar mı?
bu kadar aleni şekilde bir parti ve üyeleri tarafından terör desteklenirken,
binlerce şehidimiz de hala soğumamış yürekleriyle toprağın altında yatarken,
size soruyorum:
ne olacaktı?

burada bence tartışılması gereken parti kapatılıp kapatılmaması değil.
kapatılan partinin yönetici ve üyelerine yeterli cezanın verilmemiş olması.
eğer, artık bir çoğunun etkinliği bile kalmamış bir takım örgütlere üye olup,
üniversite bahçesinde basit sloganlarla bu örgütleri destekleyen öğrenciler dahi yargılanıp,
yıllarca hapis yatıyorsa,
bu ülkede kimi insanlar sırf yasak bir kitabı bulundurmaktan bile gözaltına alınıp ölümüne dayak yiyorsa,
aleni olarak terör örgütünü desteklemenin cezası sadece siyasetten uzaklaştırılmak değil,
hapis olmalı.
" vatanı bölmeye çalışmak ve teröre destek vermekten …. yıl hapsine " şeklinde başlayan karar en kısa sürede yüzlerine karşı okunmalı.

aksi takdirde Cem’ i seviyoruz derneği kuran şaşkınlardan ne farkımız kalır?
üstelik 1 kişinin değil binlerce kişinin ölümünden sorumlu bir örgüte ve bunları besleyenlere hapis cezası vermezsek,
onlardan biri olmaz mıyız?

katili besle, büyüt, mümkünse sakla.
buradaki mantık kabul edilebilir gibi değil.
yine aynı şekilde " şiddet eylemlerinin tırmanacağı korkusuyla " bu kişileri cezalandırmamak da,
ileride suç işleyecek kişilerin " toplumda infial yaratma tehdidinde bulunursam bana dokunamazlar " düşüncesine kapılmasına neden olacağı için doğru değil.

" kapattınız da ne oldu,
şimdi terör bitti mi? " sorusu da aynı şekilde burada sorulacak soru değil.
ortada terörle organik bağ vardır ve bu bağın muhatabına cezası verilmiştir.
bu bağı devam ettirmeye hazır başka insanların da bulunması,
mevcut durumda elimizde bulunanları cezalandırmaya engel teşkil etmez.

evinize giren bir hırsız düşünün.
bu hırsız yakalansa ve hapse atılsa,
dünya genelinde hırsızlığın son bulmayacağını bilirsiniz,
ama yine de ceza almasını istersiniz.
tıpkı bir katil hapse atıldığında dünyadaki bütün katillerin cinayet işlemekten vazgeçmeyeceği gibi.
bu yüzden " bu kapatıldı da noooooldu olm, yenisi kurulcak işte bla bla " demek yersizdir.
yenisinin gelme ihtimalinin olması,
eskisi ceza almamalı demek değildir.
zaten bu anlayış hukuksal da değildir.

şimdi,
" partimizi kapattınız biz de dağa çıkıcaz işte böhüüüü " diye yangına körükle gidilememelidir.
zaman,
Kürt halkı içinde terörü desteklemeyen kesimin,
ki ben onların çoğunlukta olduğuna inanıyorum,
" biz haklarımızı gerçekten meşru yollarla savunmak istiyoruz " deme zamanıdır.
yeni bir parti kurulacaksa bu parti köklerini tamamen PKK’ dan ayırmalıdır.
ve tüm zamanını temsil ettiklerini iddia ettikleri kesimin problemlerini yasal yollardan çözmeye harcamalıdır.
şiddet bir hak arama yöntemi olmaktan çıkarılmalıdır.

halkın önüne terörist başının psikolojisini düzeltme çabaları değil,
somut ve aydınlık projeler çıkarılmalıdır.
toprak reformu konuşulmalıdır.
ağalık düzeninde ezilen insanlarımızın durumuyla ilgili elle tutulur öneriler yapılmalıdır.
töre cinayetleri derinden araştırılmalı,
kadına yönelik şiddet ve aşağılama son bulmalı,
kızlarımız,
oğullarımız,
Türk-Kürt demeden eğitim olanaklarıyla buluşturulmalıdır.
bölgeye yatırım yapacak sanayiciler desteklenmeli,
vergi teşvikleri genişletilmelidir.
bölge halkı da oraya yenilik getirecek insanları bağrına basmalı,
mühendisler-öğretmenler oraya giderken " acaba canım tehlikede mi " sorusunu sormak zorunda kalmamalıdır.

kültür alışverişinin yolu açılmalı,
en basit örnekle açıklayacak olursak,
İzmir’ den, İstanbul’ dan gidecek öğrencilerimiz Doğu’ nun teröristlerden tamamen arındırılacak güzelim dağlarında yaz kampları yapmalı,
serin suların başında soluklanıp sohbet etmeli,
geceleri o dağlarda artık sadece kamp ateşleri yanmalıdır.
Diyarbakır’ dan, Hakkari’ den, Van’ dan da Ege’ ye ve Akdeniz’ e götürülecek çocuklarımız da,
denizle güneşle haşır neşir olmalı,
savaşmadan anlaştığı yaşıtlarıyla kışın belki mektuplarla devam ettireceği sıcacık dostluklar kurmalıdır.

21. Yüzyılın Türkiye’ si işte bu olmalıdır.
tek gerçeğimiz iletişim-gelişim ve kardeşlik olmalıdır.

şimdi götürün de başkalarına bulaştırın artık bölücü sloganlarınızı!
bizim zamanımız barış zamanı olmalıdır..

otomobillll uçarrrrrr giderrrr...

2009-12-14T14:17:00.001-08:00

bu aralar benden bir şeyler duymak için uzun beklemek zorunda olduğunuzu biliyorum,
ama yazılarımı aralıklı olarak yayınlayabilmemin de sizin bildiğiniz " major " sebepleri var.
büyük bölümü,
yaşamımla ilgili radikal değişikliklere gitmem yüzünden..
daha önce bahsettiğim gibi uzuuun uğraşlardan sonra kendime istediğim gibi,
en azından belirdiğim çerçeveler içinde bir ev aldım.

evet gırtlağıma kadar borca battım ama geçen yıl da bundan daha iyi durumda sayılmazdım.
" en azından kendi mülküme ödeyeceğim " diye avunmalardayım.

gözlerimin çevresine bol bol mor halkalar yerleşti ve yaşlandım.
tüm bu gidiş gelişler sırasında çok yıprandım.
çünkü uzun zaman boyunca kafamda hep bir şeylerin muhakemesini yapmak ve irili ufaklı kararlar almak zorundaydım.

çoğunu çözmüş ama biriyle başa çıkamamıştım.
artık şehrin merkezinden biraz uzakta oturacaktım
ve burada toplu taşımanın da pek öyle muhteşem olduğu söylenemezdi!
beni işe nispeten rahat gitmem için bekleyen bir takım araçlara nasıl ulaşacaktım?

2 yıldır sabah akşam 25 dk yol yürümekten,
bunu yapamadığımdaysa taksiye tonlarca para vermekten bıkmıştım.
nasıl olsa birileri hayat inşa etme çalışmaları içinde olduğumu biliyordu,
bu yüzden herkesçe malum olduğu üzere parasızdım,
dolayısıyla daha fazla rezil olmanın bir yolu yoktu.
böylece ben de daha fazlasını nasıl isteyeceğimi araştırdım
ve bir araba almakta karar kıldım.

tabii ki paranın kaynağı ben değildim,
ama sonunda ben,sevdicek ve minik kedimizden oluşan çekirdek ailemize bir otomobil kazandırmayı başardım.
evet biraz yalvardım/zorlandım falan ama zaten işler çoktan çıldırmıştı.
ve ben daha fazlasına hazırdım.

küçük, 2. el, ucuz bi arabamız var artık.
sadece temiz ve işimizi görüyor.
bizim için minimum gerekliliği yerine getiriyor.
işe ve sağa sola ve heryere gitmemize yardımcı oluyor.
en azından,
" otobüse kadar, markete kadar, vapura kadar " vs nasıl gideceğini düşünmüyorsun.
bir noktadan sonra toplu taşımayı kullanacaksan bile,
" hmm tamam arabayı otobüs durağının oraya bırakırım " tarzı pratik planlar yapabiliyorsun.
ve İstanbul'da küçük, eski ve gösterişsiz olsa bile,
kendine ait dört tekerleğin olmasının şart olduğunu daha iyi anlıyorsun.

hele evleninceye kadar babanın arabasından poponu indirip otobüsle bir yere adım atmamış bir insansan.
ve evlendiğinden beri taksilere maaşının yarısını ödüyorsan.
bir gün yeter diyorsun ve bir araba alıyorsun.

biz de öyle yaptık.
2004 model bi Chevrolet Kalos aldık.
kırmızı,
65.000' de.
klimalı.
çift hava yastıklı.
aile arabası,
içi temiz, servis bakımlı :)))

ilan gibi konuştuğumu biliyorum ama uzun zaman boyunca hayatım sadece ev ve araba ilanlarıydı.
işte size bizim ufaklığın temsili bi fotoğrafı.
( şu an uygun bi resim bulamadım, araba bunun kırmızısı )

Allah borçlarımızı bitirmeyi nasip eder de bize arabamızla tatillere gittiğimizi gösterir,
biz de o tatillerde çektiğimiz orjinal resimleri ekleriz inşalahhhhhh..
Aminnnn..
ama siz şimdilik internetten aceleyle bulduğum bu fotoğrafla idare edin..

ve gelin bana,
baktıkça başımı ağrıtan tüm bu masrafların altından nasıl kalkacağımın ipucunu verin..

zahir..

2009-11-23T14:31:00.000-08:00

iyi bir yalan söyleyebilmek bir erdem midir bilmiyorum.
sıradan bir yalan değil.
başı, sonu, kapsamı ve detayları iyice düşünülmüş,
zemini güzelce hazırlanıp tertemiz bir kilim gibi insanların basıp geçecekleri yere usulca serilmiş bir yalan.
etraftaki insanların mutluluğunu ve huzurunu temine yarayan bir yalan.
belki de böylesini söylemek bir meziyettir..

ama ben yalanın hiçbir türlüsünü sevemiyorum.
salt dürüstlüğü ve sert gerçekleri istiyorum.
suratımda tokat gibi patlayacaklarını bilsem bile.
sarsılıp sendelemekten, nefessiz kalacak kadar incinmekten ölümüne korksam bile.
koruyucu yalanlardan hele, özellikle nefret ediyorum.
beni korunup kollanacak bir varlık gibi görenlere:
-beni korumayın, bunu illa yapacaksanız da yalanlarla yapmayın, demek istiyorum.

şunu iyi biliyorum:
bir kısmımız inkar etse de hepimiz sevilme isteğiyle dünyaya geliriz.
bu istek gelir hayatımızın belli bölümlerinde boğazımıza dayanır.
yutkunamadığımız için boğazımızdan aşağı 1 yudum içki yuvarlarız
ve bu içkinin adı çoğunlukla yalandır.

insanları sevme sebebimiz bile çoğu zaman sevilme isteği değil midir?
bir kısmımız bunu da inkar eder.
" benimki beklentisiz sevgi " der.
" sırf o mutlu olacaksa hayatından çeker giderim, onun beni sevmemesinden değil mutsuz olmasından korkarım " der.
edebiyat iyi güzel,
ama hayatımızın kenar süsü de değil.
işte böyle gereksiz edebiyat parçalamak da bence çoğunlukla sakil duruyor.

açıkça: sevilmek istiyoruz.
sevilme isteğiyle yanıp tutuşuyoruz.
" gerçek fedakarlık " diye yutturmaya çalıştıklarımızın,
" karşılıksız iyilik " gibi göstermeye çalıştıklarımızın sonucunda,
herkesin,
" vay be ne asalet! " demesini bekliyoruz.
karşımızdakinin hatasını! anlayıp,
" ben senin yüce gönüllülüğünü nasıl fark edememişim " diyerek kollarımıza atılmasını kurgulamıyor muyuz?

küçük beyinlerimizde hazırladığımız masum tuzaklar,
aslında sandığımız kadar gizil değil.
şimdi ben ne yapayım sana göre beyninin kuytusu olması gereken yer,
bana apaçıksa!

işte bu minik sevilme çırpınmaları arasında dudaklardan dökülüveren
" ben seni korumak için yalan söyledim " safsatalarının ruhu,
gözüme daha en baştan düşük görünüyor..

bir şeyleri benden saklayarak borsa değerinizi arttırmanıza olanak yok,
çünkü ben zihninizin arkasını okuyabiliyorum.
bu yazının düşündüreceğinin aksine,
belki de kendime en alengirli yalanları ben söylediğim için,
arkamdan dolaşmaya cüret edenlere kaplan kesiliyorum.
derhal kendi sınırlarınızın arkasına çekilin yoksa en kanlı şekilde geri püskürtüleceksiniz diyen bir komutan olmak istiyorum.

en korktuğum ve pişmanlık duyduğum yalanları zaten uzun zaman önce bizzat söylemişken,
yenilerini üretmeye ağzını açanların hayatımın köşe başlarına düşman askerlerini yerleştirdiğini,
yarattıkları pusun ardından bile seçebiliyorum.
" geldikleri gibi giderler! " diyecek kadar dağ gibi olabilecek miyim,
bir tek onu bilmiyorum..

döndüm..

2009-11-18T12:38:00.000-08:00

neye döndün, nereden ve neden döndün derseniz,
cevabı bulacak durumda değilim.
belki de tek bir şeye döndüm: aptala.

öyle bir koşuturmacadır gitti ki aylardır,
kendimi bilmez bir haldeydim çoğu anında.
aradım, buldum, sonra kaybedip tekrar buldum,
defalarca gittim-geldim-söyledim-dinledim-dinlemedim
ve kerelerce döndüm durdum kendi etrafımda.

ilk gençlikten beri boşuna söylemiyorum,
evlilik zor,
sorumluluklar,
ev almak,
araba almak,
çoluk çocuk bunlar insanı kasar-gerer-sarar-esnetir-zorlar diye.

evet bunları söylüyorum,
ama zamanla her birinin içine yavaşça dalmaktan da geri kalmıyorum.
önce evlenmeyi denedim.
uzun zaman sevmiş olmama,
yaşanmışlıklarıma güvendim.
şu ana kadar geri döndürülmez şekilde " ne yaptım ben! " demedim.
- çok şükür –
galiba iyi gittim,
en azından fena değildim,
idare ettim.

ve kendime atlanacak yeni bir level icat ettim:
ev almaya karar verdim.
hem de ne uğruna?
ablan almış sen de alsan mı? biçiminde dillendirilmiş,
öylesine bir cümlenin peşine takılıp gitmek uğruna.
yani aslında kendim bile karar vermedim.

bu işin içine itildim,
ama " istersen çık " dediklerinde de verdiğim emeklere yazık etmek istemedim.
basıp gidemedim.
5-10 günde hallederim dediğim şey,
haftalara, hatta aylara sarktı.
ama elimde 15 gün öncesine kadar ne vardı?
bolca yorgunluk ve koskoca bir hiç.

günler bu minvalde,
ev arama derdinde geçerken,
gittiğim son emlakçı da artık " sizin istediğiniz kriterlerde ev bulamıyoruz hanımefendi! " diyip bana kapıyı göstermişken,
elimizde kalmış son bir ev broşürüne bakıp,
cebimizdeki son parayla bir taksiye atlayıp,
güneşin batmasına dakikalar kala son bir nefesle “ o” evi görmeye gittik.

aylardır ev aramanın yorgunluğundan mıydı,
gerçekten sevilmeye değer olduğundan mı bilinmez,
evimize anında ısındık.
şöyle bir alacakaranlıkta göz attığımız ev için,
bizim için yüklü miktarda sayılabilecek bir kredi aldık.
yıllar, yıllar, yıllar sonrası için bile borçlandık.

evim oldu diye sevinirken,
senelerime ipotek koydurmanın verdiği ağırlık içimdeki yaşama sevincinin bir kısmını aldı.
" kira ödeyecektin zaten kızım! " tesellilerine sarınmak epey zamanımı aldı.

evet " merkezden " biraz uzaklaşacak,
işe gidip gelmekte eskisine oranla biraz daha zorlanacaktık,
ama sonuçta kiradan kurtulacaktık.
bu da az şey değildi.

5 Kasım’ da evimizin tapusunu üzerime aldım
ama hala yeni evimizde yaşamaya başlayamadık.
toplanma - nakliyeci ayarlama vs işlerini ayarlayıp evden çıkmamız ayın 14’ ünü yani bu cumartesiyi buldu.
3 gündür de bilfiil yerleşmeye uğraşıyoruz.

" 1 günde yerleşirim ben! " derken,
aklıma gelen gelmeyen binlerce minik iş çıktı,
hala işler rayına oturmadı,
annemlerde kalıyoruz,
işe oradan gidip geliyoruz,
boş kalan her anımızda da “ kendi evimize “ fırlayıp düzenimizi kurmaya çalışıyoruz.
elekriği, suyu, doğalgazı, Digitürk’ ü, hepsi ayrı ayrı o kadar vaktimizi aldı ki,
önce hangi “ daireye “ gitmiştik,
neyi kapattırmış neyi açtırmıştık,
nereye borcumuz vardı artık hatırlamıyoruz.
her gün 3-4 yere bölünüyor işlerimizi halletmeye çalışıyoruz.

henüz doğalgaz açılmadı,
Digitürk’ te problem var ve eşyaları kutularından çıkartıp yerlerine yerleştirmek için büyük çaba sarf ediyoruz.
evet benim karakterime uygun değil bunlar ve zorlanıyorum.
ama bir taraftan da kendimi " bir şeyler başarıyorsun işte kızım! “ diye avutuyorum.
değip değmeyeceğini henüz bilmiyorum
ama her şeye rağmen yeni bir şeylere başlayacak olmanın heyecanını içimde duyuyorum…

Gossip Girl ve Amerikan Gençliğinin Bitmez Sorunları...

2009-10-04T12:27:00.000-07:00

selam mesaj kaygılı okur.
gözlerinin zarif satırlarımın üzerinde gezinmeye başladığı şu andan itibaren,
artık benim sayfamdasın ve günlük dertlerinin dışındasın.
şimdi kiranı, arabanı, çocuğunu kısacası bilimum sıkıntını bir kenara bırak
ve senin için burada yarattığım pespembe dünyaya akmaya bak.

böyle olabilirdi sayfamın açılışı ve içeriği.
bunları bana düşündürense gossip girl’ den başkası değil tabi.
yayınlandığı ilk günden beri çevremdekiler tarafından şişim şişirilmiş,
aylarca cnbc-e tarafından tekrar tekrar ve tekrar verilmiş,
gazetelerde ve hatta ciddi köşelerde filan kendisinden bahsedilmiş bir dizi olmasına rağmen,
bendeniz bu diziyi hala! izle(ye)memiştim saygıdeğer okur.

velakin Prison Break’ imin üzücü-ağlatıcı bir sonla adeta bir hayın gibi,
zalım gibi bitmesi,
Lost denen über yapımın tam bir sinsi gibi uzuuuun aralar vermesi
ve Türk tivilerinin bize " seyredecek şey " diye eli yüzü düzgün bir şey sunmayı bilmemesi,
beni yepyeni diziler bulma yoluna itti.
ha diyeceksin dizi seyretmesen ölecek misin,
ölmeyeceğim tabi ama,
herkesin 4.-5. sezonunu izlediği
ve ABD’ de yeni bölümü yayınlasa da ertesi gün netten indirip izlesem diye beklediği,
kısacası ömrünü vakfettiği dizileri,
DVD seti halinde 3-4 sezonu birden kapsayacak şekilde almanın,
birkaç bölüm sonra manyağı olmanın,
sabahlara kadar ard arda tüm bölümleri izlemenin güzelliğini ancak yaşayan bilir canım okur!

mesela bugün bile,
hatta belki şu an biz sizinle bunları konuşurken bile,
dünyanın bizim bilmediğimiz bir yerinde
bir kişi heyecandan elleri titreyerek Lost’ un ilk sezon ilk bölümünü içeren DVD’ yi playerına doğru yavaşça itti.
CD’ nin okunduğuna dair o meşum ses hoparlöründen yükseldi.
ve o kişi bugüne kadar adını çok duyduğu ancak izleme şerefine ancak nail olduğu Lost’ un,
karmaşık ve zeka dolu dünyasına girdi.

şimdi önünde 2 yol belirecek.
1-) bu ne be bi şey anlaşılmıo bundan, saçma sapan bi dizi bence yeaa diyip kalan bölümleri elinin tersiyle itecek,
2-) Allahım bu ne? Nasıl bir şeyin içine çekiliyorum ben, neden gözlerim birer çizgi halini aldı ve etraflarında mor halkalar var? diyerek,
günlerini hatta gecelerini bu yorucu ama zevk ve eğlence dolu serüveni yaşayarak geçirecek.

peki bir düşünün,
bu gencecik yürek,
bu talihsiz beşer,
en geç 2 hafta içinde 5 sezonu bitirip,
yeni bir bölüm için 5-6 ay beklemesi gerektiğini öğrendiğinde,
kendisini nasıl teskin edecek?

bir süre belki başka uğraşlarla oyalanabileceğini zannedecek.
ama damarları, kasları, beyninin bütün kıvrımları adeta bir bağımlı gibi,
o 2 hafta boyunca yaşadığı zevki,
heyecanı,
bağlılığı geri isteyecek.

bu sefer damardan Prison Break vermeye başlayacak kendine,
sonra zevkine göre artık Heroes, 24,
ne bulursa onu zerk edecek.
İşte belki o zaman,
o da beni anlayabilecek.

çünkü ben bu yollardan geçtim sevgili okurlar,
okul önlerine konuşlanmış torbacılar misali,
acımasızca bana bu CD’leri sunan arkadaşlar tarafından
bu zıkkıma deli gibi alıştırıldım.
ve artık çok mecbur kalmadıkça TV izleyemiyorum.
çünkü artık reklamlara
ya da yeni bölüm için bir hafta sonrayı beklemelere dayanamıyorum.
dolayısıyla akşamları boş kaldığım o az miktardaki kıymetli dakikalarda,
izleyecek bir şey bulamıyorum.

bu durumda bir dükkanın kapısından girip,
" sizde popüler dizilerden hangileri var, tavsiye edebilir misiniz? " demekten başka çare kalmıyor geriye.

şimdi ortalık bulutlanıyor..
geçen haftaya dönüyorum..
yine buna benzer bir " yoksunluk " günü yaşıyorum.
bir an satıcıyla konuşuyorum,
bir an sonra kendimi elimde bir poşet içinde
House ve Gossip Girl’ ün ilk sezonları ile kapıdan çıkarken buluyorum.

bayram tatili de araya girince sağda solda görüp merak ettiğim bu 2 diziyle de tanışma fırsatına sahip oluyorum.
House ile başlıyorum.
ancak House sevdicek tarafından da merak edildiğinden
ve bu nedenle her bölümü beraberce izlememiz gerektiğinden,
House konusunda daha yavaş ilerleyebiliyorum.
ilk sezondan 5 bölüm izliyorum ve
bu 5 bölümün beni hayran bırakmaya çoktan yettiğini anlıyorum.
Hugh Laurie diyorum,
muhteşem oyunculuk ( 2 altın küre ödülü / 1 emmy adaylığı ) diyorum,
zeka dolu mükemmel vaka çözümlemeleri diyorum,
süper kaliteli çekimler,
inanılmaz renk/resim seçimleri
ve başarılı yan karakterler diyorum,
doktorun House olacaksa dahi,
Allah kimseyi hastahaneye düşürmesin diyorum başka da bir şey demiyorum.
ve diziyi izledikçe daha ayrıntılı yorumlar yapma hakkımı sonrası için saklayarak,
sevgili Gossip Girl’ e geçiyorum.

öncelike şunu söylemek istiyorum:
Gossip Girl genel hatlarıyla bir kız dizisi.
izleyen erkeklere saygım sonsuz hatta kanka olmak isterim kendileriyle ama ortalama Türk erkeğine hitap etmeyecek gibi.
o yüzden bu diziyi sevdicekten daha olayın başında izole ettim.
o evde yokken ya da başka odalarla başka şeylerle meşgulken,
tamamen kendi başıma izledim.
konusuna ve atmosferine değineceğim ama belki sonda söylemem gereken şeyi şimdi söyleyeceğim:
90’ larda genç olan kalabalık bir kuşak olarak,
böyle diziler izlemeye ihtiyacımız var bizim.
her daim böyle bir dizimiz kenarda bulunmalı.
kafa yormamalı, sıkmamalı, aklımıza takılmamalı.
ama orada olmalı.
bizim canımız istediğinde izlememiz için sessiz sedasız yayınlanmalı.

çünkü biz alıştırıldık!
neye mi?
Amerika’ nın çok bi zengin ve rahat ailelerinin çocuklarının,
" ne yapsak, kendimize nasıl bir dert yaratsak " dercesine,
sıkılıp sıkılıp çeşitli mecralara aktıkları,
durduk yerde başlarını en olmayacak dertlere soktukları,
kimin elinin kimin cebinde olduğunun belli olmadığı,
ancak döndürülen entrikalar ve çevrilen dolaplar ne denli kirli olursa olsun,
finalde herkesin muhteşem müzikler eşliğinde sarılıp barıştığı dizilere,
küçük yaştan itibaren fena halde alıştırıldık!
ilk " Evimiz Hollywood’ da " ile başladık.
ki bu körpe beyinler için sert bir başlangıç sayılırdı.

annelerimiz babalarımız bize " sen hayatı bilmiyorsun, masumsun, hayat kötü acı şöyle böyle "
gibi öğütlemelere girişirken,
biz çoktan çarpık ilişkileri,
aşırılıkları ve tuhaflıkları tanımıştık.
ve hayatın kötü yüzünü epey tanımış sayıldık.
çünkü örneğin bu dizide,
çok yakın arkadaşız kankayız diyen insanların birbiriyle yatıp kalkmasında kimse bir beis görmüyordu.
ya da 17’ sinde bir çocuk,
eve geldiğinde annesini yatakta bi adamla basabiliyordu
ama gidip bileklerini filan kesmiyordu.
okullardan atılınabiliniyor,
ailenin mal varlığı umarsızca etrafa savrulabiliyor,
trafik kazaları-ölümler-yangınlar-ihanetler gündelik hayatın basit parçaları haline gelebiliyordu.
özünde her şey hafif, tatlı ve uçucuydu.
önemli olan en iyi sevgiliye ve en flaş ilişkiye sahip olmaktı.
diğer insan ilişkileri nasıl olsa halledilirdi.

ardından dünyamıza psikoloji bozma ustası Dawson’s Creek girdi.
bunlar da gençti,
bunlar da güzeldi.
bunların da dertleri hemen hemen aynıydı ama,
bu dizide bazen,
15-16 yaşında karakterlerden, ancak hayatın sırrına ermiş bilgelerin kurabileceği cümleler duyabilirdiniz.
tüm bu bilmiş bilmiş konuşmalarına karşın,
bunlar da ilişkilerini ve " ne hissettiklerini "
- Allahım bitmezdi o ne hissettikleri –
bir türlü çözemezlerdi.
giderler, gelirler,
birbirleriyle " bir gece geçirirler "
sonra uzaklara gidip,
tekrar gelip,
eski sevgilileriyle bir tur daha döner,
ama hala ne hissettiklerini tam bilemezlerdi.

burada bir Joey kişisi vardı ki ayrıca değinmek isterim.
dizideki tüm erkekleri sırayla kanser etti.
peşinden koşturma taktikleri diye bir ders verse kimse " hangi sıfatla? " diyemezdi.
ama tüm bu aşk oyunlarını öyle masum bir yüz ifadesiyle,
öyle bir kafası karışık ama aslında çok bi zeki,
en bi Harvardlara, en bi Yale’ lere, en bi Parislere yakışacak kız havasında gerçekleştirirdi ki,
hepimize hem kendini sevdirir,
kendine asla " hafif kadın " kafası vermez,
ama bu arada beğendiği kim varsa götürür
ve her bölüm bize " acaba kimi seçecek canımız ciğerimiz biricik Joey’ imiz " dedirtirdi.
neyse ki o günlerin cezasını,
gerçek hayatta Tom Cruise ile evlenerek çekti.
bana olan borcunu da verdiği engin taktiklerle ödedi.
bunların zararsız bir kaçını hayatımın gereken bölümlerinde kullandım
ve yararlandım.
bu yüzden kendisine teşekkürlerimi sunarım.

ardından hayatımıza The O.C girdi.
yine zengin mekanlar,
yakışıklı erkekler,
güzel kızlar,
ergen sorunları ve entrikalar vardı.
bunlara ek olarak fonda her zaman mükemmel
ama gerçekten mükemmel müzikler vardı.
Marissa’ sı, Ryan’ ı, Summer’ ı, Cohen’ i derken bu dizinin de birkaç sezon sonra sayfası kapandı.

bu dizilerin en önemli ortak noktası sürekli aşk üçgenlerinin-dörtgenlerinin oluşturulmasıydı.
90210’ da Brenda-Kelly-Dylan,
Dawson’s Creek’ de Joey-Dawson-Pacey
The O.C’ de Marissa-Ryan ve bunların çıktığı bilimum karakterler bu görevi sırtlandı.
O.C’ nin bitmesinin ardındansa kuşağımızın bu anlamda düştüğü ciddi bir boşluk vardı.

ve tüm bu dizilerde yer alan klişeler birleştirilip,
üzerine Sex and The City’ nin teenage versiyonu tozu eklenince,
yani kıyafetler ve mekanlar update edilip,
Gucci, Armani, Prada gibi markalar,
votkalar, martiniler ve ultra lüx partiler aralara serpiştirilince,
ortaya izlenme garantili kremalı pastamsı bir dizi çıktı:
Gossip Girl.

burada da çok zengin çok güzel 2 esas kız var.
Blair ve Serena.
pek zengin pek yakışıklı 2 esas erkek var
Nate ve Chuck.
bir de olaya dışarıdan dahil olmaya çalışan,
ne çok zengin ne de çok güzel olmayan,
aslında sadece sıkıcı olan 2 kardeş var ki,
biri erkek biri dişi:
Jenny ve Dan Humprey.

çok zengin çok güzel kızımız Serena,
parti kızı tadında yaşadığı
ve kendini tamamen kaybettiği birkaç yıllık periyodun ardından,
sarhoş olduğu bir gece en yakın arkadaşı Blair’ in sevgilisi Nate’ le sevişmiştir
- bak bak bak –
bu olayın üzerine birkaç ay şehri terk etmiş,
sonra pişmanlığını yanına alıp cici kız havalarında geri dönmüştür
gelir gelmez hiç de çarpıcı bi yönü olmayan Dan kişisine aşık olmuştur.
bunlar sevgili olurlar ki zaten Dan Serena’ yı yıllardır uzaktan ve küçük Emrah tadında sevmektedir.
Dan ve Serena mutludur ama Blair mutsuzdur,
aldatılmıştır,
en yakın arkadaşı ona kazık atmıştır,
esas oğlan Nate ise hem Blair’ i kaybetmiş,
hem ailesinin ekonomik sorunlarıyla yüzleşmiştir.

bu arada " pure evil " Chuck Bass de Nate’ in kankasıdır.
kendisi sonsuz kötülüğü,
ilginç kıyafetleri ve her şeyiyle ayrıca takip edilecek müthiş bir kişidir.
zaten birkaç bölüm içinde Blair ile yatmakta bir beis görmeyecektir.

böylece kader ağlarını örer,
ortaya yeni aşk üçgenleri dörtgenleri getirilir
ama bu arada kimse birbiriyle tam olarak küsmez çünkü ana karakterlerin hala arkadaş kalması önemlidir.
bu gençlerin aileleri de sütten çıkmış ak kaşık değildir
ve hepsi ayrı entrika içinde ayrı fettanlık peşindedir.

böyle böyle Gossip Girl dünyasının içine girilir.
zaten ilk 10 dakikadan sonra dizinin notu verilmiştir.
hayatımıza yeni bir klişeler yumağı,
yeni bir " Amerikan gençliğinin bitmez sorunları serisi " girdiği bellidir.
bu sorunları izleyip çözmeye çalışırken sıkılmamamız için,
önümüze sürekli doğumgünleri,
yaza merhaba partileri,
yok efendim Noel,
sosyeteye kabul partisi gibi etkinlikler getirilir.

kızlar süslendikçe süslenir,
mekanlar ve müzikler güzelleştikçe güzelleşir,
aşklar,
yalanlar,
okul,
aile,
ilişkiler ve zenginlerin dayanılmaz acıları düzleminde,
" sırf kıyafetlere baksan yeter olm " mantığıyla bölümler ard arda izlenir.

bu dizi size bir şey vermeyecektir.
siz de bu diziye bir şey vermeyeceksinizdir.
dünyayı kurtarmadığınız ve sadece kafanızı boşaltmak istediğiniz zamanlarda,
boş gözlerle ve " vayy be ne biçim yaşıo insanlar " diye diye relax bi halde izleyeceksinizdir.

yine de hayatınızın bir köşesinde,
böyle bir diziye ihtiyaç duyduğunuzu bilirsiniz.
çünkü siz 90210’ ların gençliğisinizdir.

gerekli zamanlarda bir doz gossip Girl alır
ve hayatınıza devam edersiniz.

işte Gossip Girl böyle bir dizidir.

arama ve yıpranma çalışmaları...

2009-09-13T06:53:00.000-07:00

yine uzun bir ara yine ben diye özetleyebiliriz durumu ama
gerçekler pek de öyle değil aslında.
ciddi anlamda koşturuyor,
yıpranıyor ve devamlı bir şeylerle uğraşıyordum sevgili okur!

takip edenler anlamıştır.
biz öyle pek zengin insanlar değiliz.
( biz: sevdicek ve ben )
elimize geçen 3 kuruş parayı çatur çutur yemeyi de çok iyi biliriz.
gerektiğinde farklı renk ve ebattaki çeşit çeşit kredi kartlarımızdan " destek " istemekten de çekinmeyiz.
bu " biriktirememe " ve devamlı gereksiz harcama yapmalarımızdan mütevellit
ayrıca Atatürk’ ün dediği gibi " harcamalarımız çok olduğundan değil ancak gelir pek kısıtlı bulunduğundan "
maaşlarımıza bakıp bakıp " napıcaz şimdi biz " çekmişliğimiz çoktur.
bu üzüntümüzü unutmak için hemen dışarıdan bi yemek ısmarlayıp yeriz o ayrı!

sevdicek de dahil olmakla birlikte,
özellikle bendenizin böyle ufak harcamalarla bütün parayı bitirmeye müsait bir yapısı olmasından dolayı,
Allah Allah 2 yemek yedik 2 sinemaya gittik para bitti şeklinde aymaz cümleler ağzımızdan sıklıkla duyulabilir.
bu yüzden de hala kiracıyız.
hala derken, evet aslında sadece 1,5 yıllık evliyiz ama işte sonuçta " kiradayız "

sevdicek bu durumdan sık sık şikayet eder
ve " aşkım bu kadar para vereceğimize kiraya, üstüne bi 300-500 lira ekleyip mortgage olayına filan girsek ya " diye beni ayartmaya çalışırdı
fakat benim özgür ruhum kati suretle böyle bir zincirlenmeyi kabul etmez,
" ben deliyim, yarın kalkar istifa ederim, kalkar Ege’ ye yerleşirim, kirada olmak mobiliteyi arttırır,
kafan kızınca basar gidersin, ama bilmem kaç bin TL’ lik bi banka borcun varsa biraz zor gidersin " diyerek ondan gelecek atakları savuştururdum.

ancak bu iş böyle gitmeyecekti canım okur.
gitmemeliydi.
kiraya verdiğimiz para az değildi ve bize göre mütemadiyen çöpe gitmekteydi.
bir ay çalışıp kazandığın paranın neredeyse yarısını gidip yabancı bir adamın eline tıkır tıkır saymak kolay değildi.
ben bu düşünceler arasında bocalarken,
önce kredi faizlerinin düşmesi,
sonra da ablamın ev alması ve bizi de ev almamız için sürekli teşvik etmesi bu konuyla ilgili bakış açımı tamamen değiştirdi.

kendi kendime,
belki biz de ödeyebiliriz dedim.
hem kalkıp gitmek istersek yine gideriz,
buradaki evi de kiraya veririz dedim
( bkz. doğmamış çocuğa don biçmek )

ve hummalı bir ev arayışına girdim.
önce Şişli sonra karşı tarafın gündeme gelmesiyle beraber,
İstanbul' un türlü semtlerinde bir sürü ev gezdim.
internetten belki binlercesini inceledim ama heyhat.
uğraşa uğraşa ancak ülkemizde evlerin çok pahalı olduğu bilgisini edinebildim.

yaşamak istediğiniz semtin yaşanabilecek gibi olan yerlerinde çok pahalı,
bodrum katı, yarı zemin, çatı katı yerlerinde biraz daha az pahalı,
ancak dış mahalleleri ve otoban kenarı vs benzeri muhitlerinde normal pahalı evler bulunabileceğini öğrendim.
( ucuz evler ise görülebileceği gibi İstanbul’ da yok. )

neyse günlerin gecelerin sonunda nihayet hem yerini hem içini beğendiğim bir ev bulabilmiştim.
Acıbadem’ in güzel bir sokağında,
3+1 ve içi sıfırlanmış bir daireyi kendi ödeyebileceğim sınırlar dahilinde alabilecektim.
evin tek kötülüğü en üst kat olmasıydı ama ne olabilirdi ki yani,
evi satan adamın dediğine göre çatı daha yeni 8.500 TL’ ye yenilenmişti.
istediğimiz çatıcıyı getirip baktırabilirdik.
yani hemen hemen her şey bitmişti.
artık krediye filan başvuracaktık ki aklımıza son adım olarak tapudan evi araştırmak geldi.
kat mülkiyetli filan olan muhteşem dairemizin projelerine bir baktık ki, ne görelim.
apartmanın o bölümü aslında sadece bir " müşterek çamaşırhaneden " ibaretti!
evet, gerçekte minicik bir bölüm olarak düşünülen çatı katı genişletilmiş,
teraslar falan kapatılmış,
içi de allanıp pullanarak 120 m2’lik güzel(!) bir daire haline getirilmişti.
ve neredeyse bize kakalanmak üzereydi!

kısacası son anda uçurumun kenarından döndük.
hoş zaten o eve kredi filan çıkmazdı ama banka ekspertiz raporunu sununcaya kadar günlerce bekleyecektik
ve kredi çıkmasa bile bankaya belli bir ekspertiz ücretini ( yk 500 TL ) takdim edecektik.
harcadığımız zaman ve para midemize bir taş gibi oturacaktı ve elde sıfırla kalacaktık.

şimdi ne oldu?
yine elimizde sıfırla kalakaldık çünkü istediğimiz muhitlerde uygun fiyatlı başka bir daire henüz bulamadık.
internet emlakçılar filan ilan kaynıyor ama biz bir türlü " budur " diyemiyoruz.
anlayacağınız uğraşıyoruz,
haftasonlarını sokak sokak gezmekle geçiriyoruz,
birbirimize beğendirmeye çalıştığımız evler yüzünden sürekli kavga ediyoruz
dolayısıyla huzursuzuz ve yorgunuz.

" kolay değil, ev alacaksınız, öyle hemen olmaz bu işler " diyenler eşliğinde işi biraz rölantiye aldık.
yağmurlar da hevesimi iyice kırdı zaten.
kış iyiden iyiye başlarsa ( ki bu benim için havanın sadece birkaç derece daha soğuması demek )
bu işi bir dahaki yıla bile bırakabilirim.
o zamana kadar da bu işten iyice soğumuş olabilirim.
ya da bu kadar uzun sürede işimi filan kaybedip hiç ödeme yapamayacak hale gelebilirim.

dün gece bu düşüncelerle kendimi üzüntüden üzüntüye sürükledim.
ve kendime hayatım boyunca bir ev alamayacağımı,
çünkü bunun için yeterli inanç ve sabır duygusuna sahip olmadığımı söyledim.
kendi kendime ruhumu kötüledim.
kısacası mutsuz oldum ve bu işe biraz ara verdim diyelim.

ama tabii ki bu süre içinde tüm bu olaylar oluyor diye sinema zevkimden tamamen vazgeçmedim.
üzerlerinden epey geçti ama benim ancak bahsedebileceğim 2 filmi sinemada izlemeyi başarabildim:
Kızkardeşimin Hikayesi ve Soysuzlar Çetesi.

genel anlamda bakarsak,
kanserli bir kızın ve onun ailesinin bu müthiş zor hastalıkla savaşta yaşadıklarının konu alındığı bir film olarak niteleyebileceğimiz Kızkardeşimin Hikayesi için ben ancak “ bitirici “ diyebilirim.
ve kalbi zayıf olanların,
çocuğu veya kardeşi ölümcül hasta olanların asla seyretmemesi gerektiğini söyleyebilirim.
ben filmlerde kolay kolay ağlayabilen biri olmadığım için gözyaşı dökmedim ama
tüm salonun filmden resmen mahvolarak çıktığına şahitlik ettim.

Soysuzlar Çetesi ise benim için yine yalnızca çok büyük bir tatminden ibaretti diyebilirim.
bir Tarantino filmi izlemeye gittim.
izledim.
işte sinema budur dedim ve geldim.
o yüzden filmin zaten şimdiye kadar kesin duymuş olduğunuz konusundan bahsetmeyeceğim.
Pulp Fiction, Kill Bill gibi filmleriyle karşılaştırarak,
" şu daha iyiydi, bu daha kötüydü " çıkarsaması yapmaya çalışma aymazlığına da düşmeyeceğim.
sadece anlayabilecek olanlar gitsin ve seyretsin demekle yetineceğim.

ve huzurlarınızdan çekileceğim.

var olmanın dayanılmaz ağırlığı..

2009-08-18T12:57:00.000-07:00

sonsuza kadar yazabilen " yazıcılardan " olmak istiyorum ama nafile..
hayat izin vermiyor istediğim hiçbir şeyi gerçekleştirmeme.

uzun zamandır yazmayan birinin yeni yazısını bulup okudum bir süre önce.
ve dedim ki " yazıcı " olmak böyle bir şey işte.
kendime yazar diyemediğim için bu çirkin " yazıcı " kelimesini kullanıyorum.
aslında çeşitli imkanlar dahilinde gayet iyi bir yazar olacağıma inanıyorum.
( inanmak başlamanın yarısıdır.. başlamak bitirmenin şeysi.. bitirmek inanmanın.. hay bin kunduz! )

fark ettim ki,
küçüklüğümde,
üstelik kimse bana böyle yapmamı söylemişken,
kendime minik defterler edinip,
aklıma her geleni her an yazmaya başladığımdan
ve çantamda kağıt kalem olmazsa yaşayamayacağımı anladığımdan beri,
içimde hep " yazarak yaşayabileceğime dair " güzel bir umutla yaşıyorum..

safça görünebilir ama ben hayatımı yazı yazarak idame ettirebilmek istiyorum.
ille de " romancılık " değil üstelik,
okunanlardan olacağıma inansam köşe yazarlığına da tavım.
" her blogcunun rüyası " safsatalarıyla sizi boğmayacağım ama,
ciddi söylüyorum,
ben “normal” hayata asla uyum sağlayamayacağını anlamış,
ancak normlar dışında kaldığını baştan kabul ettiği tarzda bir yaşama kavuşmasının da neredeyse imkansız olduğunun ayrımına varmış,
bu nedenle günlük rutini içinde yapmak zorunda kaldığı her şeyi (neredeyse) ağlayarak karşılayan bir insanım.

erken kalkmak,
aynı işe gitmek,
aynı insanları görmek,
aynı trafikte sürünmek,
aynı " para işleriyle " uğraşıp hiçbir şey ama hiçbir şey yaratmadan her gün saatlerce çalışmak,
aynı şehirde yaşamak
ve en önemlisi " düzenli " tabir ettiğimiz yaşamın ezici silindirleri arasında kalmak beni hep boğdu!
hep de boğacak.

işte bana göre diğer insanlardan ayrıldığım nokta bu.
herkes üniversiteyi bitirdiğinde biraz afallar,
iş yaşamına alışamaz,
erken kalkmak istemez,
şirket sorumluluklarıyla baş edemez vs vs ama bu semptomlar bir süre sonra "geçer".
hafif bir pazartesi sendromu
ya da gün içi bir takım stresler eşliğinde bunalmalar baki kalsa da,
hayatın " işte böyle bir şey " olduğu kanıksanır.
hele bir de " evlenmelerden " filan sonra,
serzenişte bulunmak artık " hadi canım! " dır,
ayıptır.

sorun şu:
ben bu noktada kalıyorum.
bu yüzden derdimi anlatamıyorum.
çünkü ben alışamıyorum.
" koskoca evli barklı çalışan birey " kalıbına ruhumu sığdıramıyorum.
sığdıranlara imreniyorum ama ben yapamıyorum!
ben hala 27 yaşındayım,
hala içimde bitmeyen ateşlerle yanıyorum.
tanımak, keşfetmek, görmek,
her şeye yerinde ve yakından bakmak istiyorum.

" tatil " anlamında yaptığım,
şöööyle bir avrupa’ ya uzandık türündeki kısacık turlarla filan yetinemiyorum.
kendi yol haritamı yine benim belirlediğim,
herkesten farklı rotalara sapabildiğim göçebe bir hayat istiyorum.
ama laf olsun diye değil,
ben gerçekten ancak bu şekilde yaşayabileceğime inanıyorum.

rastgele bir yola çıktım diyelim.
yol üzerinde önüme çıkan minik bir yere,
ya da tam tersi kocaman bir şehre de aşık oldum.
işte ben, birkaç gün bir otelde filan kalıp,
içimde türlü yetinmezliklerle kısıtlı bir zaman sonra oradan kopmak istemiyorum.
3 ay, 4 ay kalayım,
orada yaşamanın nasıl bir şey olduğunu tamamen anlayayım istiyorum.
sonra yolculuğuma devam edeyim,
bazı duraklarda 1 gün,
bazı duraklarda belki 5 yıl kalayım,
ama bu “ kalmalar ” sadece ben orada olmayı sevdiğim için olsun,
istediğim her yerden istediğim an çekip gidebilecek sınırsız mobiliteye sahip olayım istiyorum.

sonsuz dolaşma özgürlüğü!
sonsuz istediğin yerde yaşama özgürlüğü!
sonsuz çekip gidebilme özgürlüğü!
ve bana bu özgürlüğü sağlayanın da yazılarım olmasını istiyorum.

lap top vasıtasıyla,
telefonla,
bunları bulamadığım yerde belki postayla,
yazılarımı yayınlanacakları yerlere ulaştırayım
ve kendi mutlu dünyamda yeni yazılar için doya doya yaşayarak yeni deneyimler biriktireyim istiyorum.
bir ofise ve belli çalışma saatlerine bağlı kalmadan,
Türkiye’ den, Avrupa’ dan, Amerika’ dan, Afrika’ dan,
gönlüm o anda nerede olmak istiyorsa oradan "bildireyim" istiyorum.

" hayat gibi " bilineyim,
vadilere sığmayan serin nehirlerin kıyılarında ferahlayarak geceleyeyim,
başımın üstünde gökyüzü,
binlerce yıldızı sayarak çimenlere uzanırken,
avucumda en sevdiğimin eli,
ertesi gün beni kim bilir nelerin beklediğini düşünmenin heyecanıyla uykuya dalayım istiyorum.

kesintisiz uykular,
kıpırtısız geceler kadar,
sabahlamalar,
tepinmeler,
bulantılar da istiyorum.

yaşamın kıyısında değil,
tam ortasında bulunup dilediğimce yaşarken,
içimden zaten kendiliğinden taşan yazılarımla mutlu mesut geçineyim,
en azından kendim için uydurduğum ve mutluluk diye tanımladığım bu duygunun sınırları içinde,
tüm dünya tek ülkeden ibaretmişçesine,
nefes nefese var olayım istiyorum..

bunlara ulaşamadığımı görerek geçirdiğim her gün ise,
üzülüyor,
bitiyor,
kahroluyorum.
mevcut koşullarıma alışamıyor,
"araya" kaynaşamıyor,
kaynaşanlarla anlaşamıyorum.

her gün,
beni kurtarıp isteklerime kavuşturacak kişiye ölene kadar minnettar kalacağıma söz veriyorum.
bir çıkış yolu bulmak için devamlı düşünerek küçük değerli gri beyin hücrelerime işkence ediyorum.
ve galiba gitgide daha mutsuz oluyorum..

Yaşamın sürprizleri olmasaydı?

2009-08-08T16:05:00.001-07:00

uzun zaman ve çok şey oldu.
mümkün mertebe özet geçmeye çalışacağım.

20 Temmuz' da sevdicek işten eve bir sürprizle döndü.
Zülfü Livaneli' nin dün akşam gerçekleştirdiği Harbiye Açıkhava' daki konserine biletlerle!
sevinmek ne kelime.
delirdim.
en çok sevdiğim insanlardan birinin kırk yılda bir rica minnet verdiği konserlerden birinin bileti sonunda elimdeydi işte.

dün akşam da konserde yerli yerimdeydim.
bütün gün yağmur yağdığı için iptal korkusundan karnıma ağrılar girse de,
konser gerçekleşti ve ben onu izleyen şanslı kitlenin içindeydim..
etkilendim..
mutlu oldum..
ağladım..
güldüm..
dopdolu bir 3 saat geçirdim.
kendi içime dönüp arındım, temizlendim.
bağıra çağıra şarkılar söyleyip,
binlerce insanın bunu benimle aynı anda aynı duyguyla yapmasına şahitlik ettim.
ve bu geceyi beynimdeki " hayatın unutulmazları " bölümüne kaydettim.
bence orada olan Hıncal Uluç da,
Türkan Şoray da
ve salona girişiyle ayakta alkışlanan Yaşar Kemal de kaydetti.
eminim.

24 temmuz sevdiceğin doğumgünüydü.
ona bu kez farklı ve romantik bir şey vermek istedim.
ve bir gramofon hediye ettim.
yalnızca taş plak çaldığı halde
ve artık taş plak bulmak neredeyse imkansızlaştığı halde,
hala çalışan bir Edith Piaf plağı bulup onu da yanına ekleyerek hem de.
salonumuzun baş köşesine yerleştirdik.
ve onu " ölümsüz aşkımızın " yeni bir simgesi kabul ettik.

1 Ağustos' ta yani sadece bir hafta sonraysa berbat bir kavga ettik.
neredeyse herşeye bir son verecektik.
ben kalkıp anneanneme gittim.
o da peşimden geldi.
boğaza karşı tatlı bir ikna sohbeti içinde güzel bir yemek yedik.
aile büyüğü olmanın ne demek olduğunu anlayarak ve
onun eşsiz tavsiyelerini alarak evimize döndük sonra.

ertesi gün sevdicek bana bir sürpriz yaptı.
ve aslında 23 Ağustos' ta kutlayacağımız doğumgünü hediyemi erkenden aldı.
eve gelip verdiğinde beni havalara uçuran cinstendi.
3G' li, dokunmaktik ve bana göre süper,
yeni nesil bir cep telefonuyla çıkagelmişti (Samsung S5603).

çok sevindim ve büyük bir teşekür ettim.
bu yeni teknolojiye alışmaya çalıştım sonra.

ve hayata daha olumlu bakmaya..

şimdilik böyle...

2009-07-26T07:36:00.000-07:00

bu aralar bir film arıyorum…
izleyeyim ve hayatım değişsin,
önüme her gelene o filmi anlatmak isteyeyim,
yoldan geçenlere “ acaba o da benim filmimi(!) seyretmiş midir? “ diye umutla,
çakmak çakmak bakayım istiyorum.
fakat heyhat!
bulamıyorum.

çok fazla film izlemiş olmaktan mıdır bilmiyorum,
izlerken küt diye kalıp,
sonrasında koltuğuma mıhlanacağım bir şey artık karşıma çıkmayacak gibi hissediyorum.
geçen hafta sonu büyük umutlarla Halk Düşmanları’ na gittim mesela.
beğendim ama beklediğim kadar da etkilenmedim.
evde izlediğim Last Chance Harvey için de sadece keyifli bir seyirlikti diyebilirim.
pazar öğleden sonra,
sırf pazar sıkıntımızı alsın diye izlediğimiz “ 17 Again “ den zaten bir şey beklememiştik.
ama sonraki akşam seyrettiğimiz belgesel-film Nanking’ ten olumsuz anlamda epey etkilendik.
1937 yılında Çin’ in Nanking şehrinde yapılan büyük katliam hakkında bolca sevimsiz bilgi edindik.
kadın-çocuk demeden 200.000 kişinin öldürüldüğünü,
binlerce kadına tecavüz edildiğini
ve insanların ne kadar vahşileşebileceğini,
dünyanın da buna nasıl seyirci kalabileceğini gördük.

fakat bu “ etkilenme “ benim beklediğim cinsten değildi.
ben insanların soysuzluğu karşısında dehşete düştüğüm bir belgesel izlemek değil,
kilitlenip kalacağım sinemasal anlamda gerçek bir eser izlemek istiyordum.
Bodrum’ dan beri.

Bodrum tatilinde yanımızda TV, lap top, internet bulundurmadığımızdan,
bilakis,
deniz kenarında balık yiyelim,
rakı içelim,
tekneye binelim tenimiz denize değsin,
kumsala gidelim rüzgar tenimizde essin modunda olduğumuzdan bahsetmiştim..
kısacası doğaya dönmüştük sevgili kadir kıymet bilir okur.

yalnız insan nankör, özlüyor.
TV’ yi biraz, DVD player’ ını çokça, Play Station’ ını ise deli gibi özlüyor.
yukarıdaki sıralamaya bakınca,
günlük hayatımda değer verdiğim şeylerden,
beni diğer insanlarla ne kadar çok ayırdığına inanırsam o kadar zevk aldığımı fark ettim.

örneğe bakarsak:
en az özlediğim TV : çünkü bunu herkes seyredebilir.
herkes sevebilir.
benim sevmem karakterimin bir getirisi ya da farklılığımın belirtisi değildir.
TV, TV’ dir.
tematik kanallarda kalınarak bu duygu biraz giderilebilir.

2. sırada özlediğim DVD Player: neden?
çünkü karakteri ortaya çıkartmaya birebirdir.
izleyeceğiniz filmi ya da diziyi siz seçersiniz, izleyeceğiniz saati siz seçersiniz.
örneğin dizi izleyicisiyseniz, “ 11 bölüm üst üste izledim olm dün gece. “ diyebilirsiniz.
burada bir virgül koyup konuya farklı bir açılım getirmek isterim canım ziyaretçi.
bu dizileri artık nasıl yapıyorlarsa, değişik yapıyorlar ( nasıl da sanatsal bir cümle! )
örneğin Lost izliyorsunuz diyelim.
bir bölümü yk. 40 dakika.
11 bölüm eder 440 dk.
yani 7 saat 20 dakika! - hesapları kendi kafamdan yaptım :) –

şimdi herhangi bir “ seyirliğin “ konusu ne kadar iyi olursa olsun,
ne kadar “ merak ettirme “ duygusuna oynarsa oynasın
normalde bu kadar izlenememesi lazım!
ben -ki sinema delisi bir kişiyim-
en sevdiğim filmi bile 7 buçççukk saat izleyemezdim.
ama dizi olunca izleniyor kardeşim.
anlamıyorum bu Lost, Prison Break, 24 türevi şeylerin içine nasıl bir uyuşturucu katıyorlar,
ne tür bir kamera oyunu vs ile aklımızı bulandırıyorlar ama kendilerini bal gibi seyrettiriyorlar.
hem de 5 saat, 6 saat seyrettiriyorlar.
sabah 06:30’ da kalkıp işe gidecekken,
gecenin 3’ lerine 4’ lerine kadar izletiyorlar.
bu konuya ayrıca değineceğim.

neyse efennim.
işte ben başkalarına garip gelen Avrupa Sineması seçkilerini
ya da kafama göre Amerikan filmlerini,
veyahut dizileri saatlerce izleyip birilerine heyecanlı heyecanlı onlardan bahsettiğimde
ve “ normal insanlar “ bana:
- deli misin? ne anlıyorsun onları izlemekten? dediğinde,
kendimi acayip mutlu hissediyorum
işte diyorum daha normalleşmemişim.
hala gencim, farklıyım, özelim.
diyorum.
onlar anlayamaz beni, bizi diyorum.
kendimi süper hissediyorum “ onlar “ beni beğenmedikçe.
- deli misin? , diyorlar.-
cevabım:
-hayır değilim. sadece sizin anlayamayacağınız biriyim.

en çok özlediğim Play Station III:
çünkü bu daha farklı bir statü.
başkalarının gözünde 27 yaşında,
evli barklı,
işinde gücünde yani artık “ durulması gereken” biriyken,
bir anda haftada 6 gün çalıştığı temposundan adeta sıyırarak toplayıp,
biriktirdiği azıcık zamanda Play Station oynayan biri haline dönüştüğüm zaman da aynı soru geliyor:
-deli misin?
-yoo.. değilim.. ama anlamazsın.

ben böyle deşarj oluyorum güzel kardeşim.
ben oyunlar dünyasında yaşamaktan zevk alıyorum.
her şeyde bir masalsılık, bir büyü,
bir buğu arıyorum.
ben futbolu da senin gördüğün gibi görmüyorum.
basketbolu da, tenisi de.
Fransa Bisiklet Turu’ nu da senin gözlerinle izlemiyorum.
ben oyunların, kazanmanın, naif tarafını gören öykü kısmında nefes alıp veriyorum.

evet hayatta kalabilmek için sistemin çarkları arasına kaptırmışım büyük bölümümü
ve kendimi ancak bu küçücük sihirli alanlarımda koruyup yaşatabiliyorum.
evet sana benzemiyorum.
sana benzemediğim her gün için de ruhuma şükrediyorum.
hatta sana benzeyeceğim günü görmeyi en büyük korkum addediyorum.
biliyorum senin için tehlike oluyorum.
ama bunun için özür dilemeyeceğim gerçeğini de baştan koyuyorum.

evet ben TV’ de senin merak bile etmeyeceğin şeyleri izliyorum.
evet DVD playerımın yanı başında senin tü kaka edeceğin bir sürü film sıralanmış.
evet geçip Play Station karşısına çocuklar gibi kendimi kaybederek oyun oynuyorum.
senin okumayacağın kitapları ben 2’ şer 3’ er yutuyorum.
ama ben bunları yapmayıp,
-dün akşam banyoyu cifledim, onun için 2’ de yattım, desem çok memnun olacaksın biliyorum.

seni üzmemek için söyleyeyim,
evde ne yardımcım var, ne gelip gidip yardım edenim.
mutfağı da temizliği de ben idare ediyorum.
balkon da yıkıyorum,
yerleri de siliyorum,
yemek de hazırlıyorum, banyoyu da cifliyorum.
ama bunları hep “ bitse de gitsek “ havasında yapıyorum.
bir an önce gerçek ben olduğum,
aşk dolu, oyunlu, filmli, sanatlı, civcivli hayatıma dalabilmek için bunları sadece mecburiyet olarak görüyorum ve
hayatımın merkezine koymuyorum.

ha ben istemez miyim seninle kapı önünde karşılaşıp:
- ay dün gece işler bitmedi şekerim, bir saat ocağı ovdum, bir saat tezgâhı ovdum,
2 saat fayansların arasındaki siyahları tırnaklarımla temizledim hepsi bembeyaz şimdi,
cam sildim, kapı sildim, 3 çeşit de yeni tariflerden bulunmuş yemek pişirdim,
diye sohbet edeyim.
sen de kocanı anlat,
yakın,
sıkıntılarını bana geçir,
kaynananı çekiştir, içimi daralt,
dedikodu yap,
komşu kadınlara ver veriştir,
beraber kadın programları izleyelim.

ama olmuyor işte,
benim sana vereceklerim bu noktada bitiyor
ve senin bana bakışın “ deli misin? “ seviyesinde kalıyor.

değilim diyorum..
kafan almıyor..

deniz kokusu.. ya da gidince..

2009-07-19T08:47:00.000-07:00

(hafta içi yazdığım yazıyı şimdi yayınlayabiliyorum.. sevgiler.. )

çantamda Bodrum kokusu getirmişim biraz..
daha doğrusu deniz kokusu..
nasıl yaptım bilmiyorum..

işyerinde tatil dönüşü ilk günüm.
ve ne zaman eğilip çantamda bir şey aramaya kalksam,
buram buram deniz kokusuna çarpıyor burnum.
tosluyorum.
afallıyorum.

oysa bu çantayı plaja hiç indirmedim ki.
odada bekledi hep beni.
denizden dönmemi.
akşamları ona uygun bir kıyafet giydiysem kullanıldı.
yanık tenli kolumda salındı.
ama hep duştan sonra,
giyinmemden – kuşanmamdan - mis mis misler gibi süslenmemden sonra kullanıldı.
püf püf parfümümü taşıdı hatta.
fakat plaja inmedi asla.

belki ben deniz dönüşü odanın içinde koştururken,
banyo öncesi pür telaş havlu-kıyafet-krem püsür ararken,
saçlarımın ucundan bir damla deniz suyu süzülüp üzerine düştü.
o da bir madalya gibi taşıdı bunu.
plaj görmemişliğinin mahzunluğuna sarınıp.
şimdi de İstanbul sıcağında kullanımıma sundu.

sanki hiç gelmemiş gibiyim..
cenazelerden, acılardan, karmaşadan kaçıp Bodrum’ a gittim.
10 her şeyden uzak gün geçirdim.
TV yoktu, internet yoktu, olamayacağı için değil, ben istemediğim için yoktu.
dünyanın en güzel manzarasına karşı koca bir balkon vardı,
yanımızda arkadaşımız vardı.
pırıl denizlerde 10 metre derinlikteki taşlardan kendine koleksiyon parçası beğenmek vardı.
tekne vardı.
2 kere.
adalar vardı.
koylar..
müzik vardı.
minicik kıvrımlarında kayaların,
ısınmış sular bulup kuytu köşelerde yüzmek vardı.
Poyraz’ da dalıp balıkları seyretmek vardı.
eşsiz, bitimsiz, biricik Gümüşlük’te balık yemek-rakı içmek vardı.
Akyarlar, Turgutreis demeden gezmek vardı.
yine rakı, yine balık, sonra pideler, pizzalar, dondurmalar, Çökertmeler yemek vardı.
Bodrum Sultanahmet Köftecisi’nde,
ayaklarımız neredeyse suya değerek,
kıyı masamızda kahkahalı sohbetlerimiz vardı.
Fink’ te tepinmek vardı.
Gümbet’ te votka-Red Bull ve turist kalabalığı vardı.
2 kitap bitirmek,
birinin de sonuna gelmek vardı.
Elif Şafak – Mahrem..
Nermin Bezmen – Bizim Gizli Bahçemizden..
Lance Armstrong – Yaşama Çevrilen Pedal..

bir arkadaş da Murathan Mungan – Kadından Kentler’ i emanet etti.
okuma listesinde bekliyor şimdi..
Bit Palas’ ın beklediği gibi..

dönmek hiç işime gelmedi.
öğlene yakın kalkmalar yok şimdi.
gün boyu denize girip güneşlenmek yok.
akşam olunca süslenip püslenip,
“ şimdi nerede yiyeceğiz, nereye gideceğiz? “ diye düşünmeler yok..

tatlı sıcak meltemler değil,
yapış yapış nemli rüzgarlar var.
saçlarım karışıyor ve artık eskisi gibi aşk uyandırmıyor bende İstanbul’ un kokusu.
tam tersine onu yağlı,
vıcık vıcık,
inat buluyorum.
sevmiyorum ve uzağında kalmak istiyorum.
ama kendimi kucağında buluyorum.
isteksiz bir eski sevgili gibi bıkkınlık doluyum.
yine gitmek,
hep gitmek,
gitmek, gitmek, gitmek istiyorum..

( yarım kalan Avrupa dizisinin son halkası olan Amsterdam da aşağıda..
huzurlarınızda... )

Avrupa Notları 4 - Amsterdam..

2009-07-19T08:40:00.000-07:00

Amsterdam’ ı göreceğim için heyecanlıydım ama
tatilin son 2 gününe giriyor olmanın sızısını da içimde ince ince hissetmekteydim..
hakkında daha önce gördüklerim ve duyduklarımdan dolayı pozitif bir önyargı içindeydim.
benim gibi özgürlüğüne düşkün biri için Amsterdam adeta dünya üzerindeki cennetti.
acaba öyle miydi?

önce,
rahatlıkla bu fikrimde yanılmadığımı söylemeliyim.
ama Amsterdam sadece Kırmızı Fener Sokağı' ndan,
uyuşturucudan ya da çılgınlıktan ibaret değildi.
neredeyse her sokakta karşınıza çıkan su kanalları,
köprüleri,
kanalların 2 yanına sıralanmış müthiş şirinlikte evleri
ve şehrin neredeyse tamamını kaplayan bisikletleriyle,
aslında burası aynı zamanda yaşamaya çok uygun bir yerdi.

“ aşmış “ tabir edilen merkezden birkaç sokak uzaklaşıldığında,
gayet mazbut kabul edilebilecek bir hayat da sürdürülebilirdi.
yani insan bu şehirde öğrenci hayatı da yaşayabilirdi,
aile hayatı da,
çocuk da büyütebilirdi,
barlarında sarhoş olup uyuşturucudan kendini kaybedebilirdi de..
müzeler de vardı,
rezillikler de,
bu şehirde yüksek sanata da rastlanıyordu,
canlı seks gösterilerine de..

ilk akşam klasik panaromik şehir turu yaptık.
kanalları,tekneleri, asırlık evleri
ve tabii Kırmızı Fener Sokağı’ nı gördük.
ardından şehrin merkzine gittik.
Sports Cafe’de kocaman biftekler ısmarlayıp,
bira ve patates eşliğinde bir güzel yedik.
fakat ben seçtiğim Guinness birasını içemedim,
çünkü sevemedim..
masada elden ele dolaştı bir süre benim şişe.
kimse içemedi.

yemekten sonra Amsterdam’ ı gezmeye devam ettik.
müzeler bölgesi olarak bilinen yere gittik.
kocaman yeşil bir alanın çevresinde müzeler..
ertesi gün daha kapsamlı gezmek üzere buluşma yerimize yöneldik..
trenle kısa bir yolculuktan sonra Schiphol havaalanına yakın olan otelimize gittik.
otelden havaalanına sürekli işleyen shuttle hizmeti,
havaalanından da Amsterdam merkeze 10-15 dk.da varan trenler sayesinde,
ulaşımda bir zorluk çekmedik.

5 yıldızlı otelimiz Radisson’ da rahat bir gece geçirdik.
ben sınırsız ve hızlı internetten yararlanarak Prison Break’ in büyük finalini indirip seyrettim.
( merak etmeyin, ağlamayı ihmal etmedim. )
bu arada uçağı da sayarsak tatilim boyunca 2 kitaba başladım.
1.si Sineklerin Tanrısı
2.si Sevdalım Hayat / Zülfü Livaneli.
ikisini de ancak dönüşte bitirebildim.

ertesi gün turdakilerden ayrı dolaşmaya karar verdik.
çünkü onlar Volendam’ a gideceklerdi ama biz Amsterdam’ ı daha doğru dürüst görememiştik
ve ertesi gün İstanbul’ a dönecektik.

elimize bir harita alıp kafamıza göre gezmeye karar verdik.
iyi ki de öyle yapmışız çünkü tatilin neredeyse en keyifli bölümleri,
gruptan ayrılıp,
hiç bilmediğimiz bir şehirde,
kaybolma korkusu bile duymadan,
macera duygusu içinde neşeyle gezdiğimiz günlerdi.
Amsterdam’ ın ayak basmadık noktasını bırakmadık.
yürüye yürüye her sokağa girdik.

otelden ayrılıp bir şeyler atıştırdıktan sonra,
müthiş büyüklük ve çeşitlilikteki Artis hayvanat bahçesini gezdik.
müzeler bölgesine tekrar gidip,
burada sembol haline gelmiş olan “ I Amsterdam “ yazısı önünde resim çektirdik.
Van Gogh Müzesi' ni Rijks Müzesi' ni gördük.
ancak ikisinde de metrelerce kuyruk olduğundan içlerine giremedik.
fotoğrafını çekmekle yetindik.

Hard Rock Cafe’ nin de bulunduğu merkeze daha yakın bölümlere gelip biraz daha gezdik.
kafamızda en çok bisikletlerle dolu,
kanallarla bezeli
ve her an her yerinden esrar-marihuana kokusu alabileceğiniz,
müthiş evlerle,
rahat insanlarla ve her türlü özgürlükle çevrelenmiş bir şehir imgesi kaldı.
galiba biz bu resmi çok sevdik.

ertesi gün üzüle üzüle,
gönlümüz,
aklımız,
her şeyimiz Avrupa’ da kala kala döndük İstanbul’ a..
inanın, az söylenmedik.
şimdi biz bu megaköyde nasıl yaşayacağız,
o güzellikleri nasıl unutup buranın sefaletine razı olacağız diye az hayıflanmadık.
belki de tek sevincimiz uçaktan sağ salim inmemizdi.

bavullarımızı alıp yola düştük.
Boğaz Köprüsü’ ne geldik sonra.
Boğaz gözüktü.
güneş batıyor ve Boğaz’ ı sarı kızıl tonlara boyuyordu.
sıcak, tuhaf bir şey o sulardan yansıyıp gözüme girdi.
kulağımda çalan müzik de galiba kalbime sihirli birkaç söz söyledi.
gözlerim doldu bir anda.

İstanbul sanki az önce söylediklerimle incittiğim bir sevgili gibiydi.
ben Avrupa denen başka bir sevgilinin yatağından çıkıp gelmiştim.
İstanbul ise her şeye rağmen beni sevmekten,
beni beklemekten vazgeçmemişti.
ve karşıma çıktığı anda,
yüreğimi ellerinin ortasına alıp,
akşamüstü güneşinin ışık huzmeleri arasında,
içime ılık ılık akıvermişti.
ben onu sevmekten vazgeçtiğimi sanıyordum oysa..

yine de artık o benim aldattığım sevgilimdi.
hiçbirşey eskisi gibi olamaz,
hiçbir şey bir daha düzelemezdi.
belki de bunu bildiğimden,
gözlerimden aceleyle saklamaya çabaladığım bir damla yaş geldi.
sevgilim fark etti.
bir bana bir Boğaz’ a bakıp gülümsedi.

son 2 gündür rüyalarıma giren,
bembeyaz bir tutku gibi burnumda tüten,
süt kokulu canım kedime kavuştum sonra..

michael.. sen de gitme!!!!

2009-06-30T13:18:00.000-07:00

19 Haziran sabahı..
çalışıyorum..
aynı işleri paslaşarak yaptığım arkadaşım yıllık izinde..
o yüzden 2 kişilik iş yapıyorum..
yoğunum..
koşturuyorum..
o koşturmaca arasında cep telefonum çalıyor..
ekrana bakıyorum, ablam..
saat 10:50..
Allah Allah?
ablam beni hafta içi bu saatte hiç aramaz ki?
o gün arıyor..
açıyorum..

sesi ağlamaklı ve titrek geliyor..
sevdicekten bahsederek:
- xxx aramadı mı seni, diyor?
- yooo, niye arayacaktı ki?
- seni almaya gelecekti..
- neden gelsin ki?, diyecek oluyorum..
- babaannemiz ölmüş, diyor..
-( kafama balyozla vurulmuş gibi oluyorum ) n.. ne.. nası.. ne zaman.. neden?, diye kekeliyorum..
- ( ağlayarak )bilmiyorum bu sabah herhalde, diyor.
- ……………. ben konuşamayacağım şu an kapatıyorum, diyebiliyorum…

ağlayarak lavaboya gidiyorum…
etraftakiler yüzüme gözüme kolonya sürmeye kalkıyorlar..
sevdiceği arıyorum telefonu kapalı..
haberi bilmediğimi sanıyor..
yüz yüze söylemek istiyor..
ablam erken davranmış, bilmiyor..

biraz sonra aşağıdan arıyor beni,
insene ben geldim diye,
şirketten aşağıya asansörle ineceğim halde yalnız bırakmıyorlar,
koluma giriyor biri,
ben titriyorum,
ağlıyorum..
sevdicek “ söylediler mi yoksa? “ diyor..
aşağıda sarılıyoruz..
ağlıyorum..

eve uğruyoruz önce..
siyah bi şeyler giymek lazım filan diye..
sevdicek bana bir şeyler yedirmeye uğraşıyor..
orada ayakta kalacaksın,
aç kalacaksın uzun süre diyor..
elime tutuşturduğu ekmekten bir lokma ısırıp öksürmeye başlıyorum..
yutma hareketini becermeye muktedir olmadığımı anlıyorum..
boğazımdan geçmiyor..

hemen annemlere gitmemiz gerek ve yolumuz uzun,
o yüzden çabucak üzerimi değiştirip yüzümü yıkayıp çıkmam gerektiğini biliyorum.
ama evin içinde tuhaf hareketler yapıyorum..
sonunda kedime sarılıyorum..
ilginç bir şekilde kediler sizin ruh halinizi anlıyor..
normalde kucakta durmayı sevmeyen kedim,
en ufak bir huysuzluk yapmıyor,
gözlerimin içine “ ben buradayım “ der gibi bakıyor,
gündüzleri hep yaptığı gibi kıvrılıp uyumak yerine,
evin içinde peşimde dolaşıyor,
hiç adeti olmadığı halde miyavlıyor,
sanki beni desteklemeye,
acıma ilaç olmaya çalışıyor..

annemlere giriyoruz..
akrabalar var..
annem halimi görünce paniğe kapılıyor..
evladının derdine düşen her anne gibi
“ bu kadar üzülme evladım, sana bakmaktan sana üzülmekten ben de hastalanacağım şimdi “ diyor..

onun yanında düzgün durmaya çalışıyorum..
cenaze ikindi namazına yetiştiriliyor..
camide kim bilir kaç yıldır görülmeyen akrabalarla karşılaşılıyor..
“ bir düğünde bir cenazede görüşmeyelim artık, hep buluşalım “ diye sözler veriliyor.
insanoğlu tuhaf yaratık..
sevdiklerini görünce avunuyor..
kalabalığın arasında acımı biraz olsun unutup onlarla sohbet edebiliyorum…
çocuklarını anlatıyor herkes..
cenaze namazı kılınıyor..
tekrar ağlıyorum..
mezarlıkta ise katılaşıyorum..
gömülme anını buz gibi dimdik karşılıyorum..
tepki verme sınırını aştığımı anlıyorum..

evinde okuması oluyor sonra babaannemin..
yıllarca yemekler yaparak heyecanla beklediği neredeyse tüm akraba ve komşuları orada..
herkes iyi yönlerinden bahsediyor…
kimse kötü bir şey hatırlamıyor..
hatta arada bir güzel anılar hatırlanıp gülümseniyor..
o zaman anlıyorum bazı adetler bir sebebe dayanıyor..
ölüm gününde yalnız bırakılmamak, insana dayanma gücü veriyor..

evet,
ben tam tersini düşünürdüm,
zaten acısı olan insanları bir de kalabalıkla boğmamak gerekir der,
çok yakınlarım dışında ölümlerde kimseye gitmek istemezdim ama
tam tersi olduğunu anlıyorum..
insan her teselli sözcüğüne ihtiyaç duyuyor..
her tanıdık yüzü sevinçle karşılıyor..
her sarılmaya minnettar oluyor..

o günü böylece atlatıyoruz..
gece annemlerde kalıp cumartesinin de önemli bölümünü beraber geçiriyoruz..
pazar babalar günü zaten..
annemler, dayımlar, kayınvalidemler,
hepimiz anneannemlerde toplanıyor,
nispeten rahat bir gün geçiriyoruz..
hediyelerimizi veriyoruz..
“ annesini kaybetmenin yükü çok ağır gelecek “ diye düşündüğüm babam bile iyi gibi..
konuşuyor,
arada bir gülümseyebiliyor..
geç saatlere kadar yemek eşliğinde sohbet edip evlerimize dağılıyoruz..

işte o gece evde iki kişi kalınca asıl acı anlaşılmaya başlıyor..
sevdicek sonuçta babaannemi çok tanımadığı için,
kendimi evde acımla tek başına gibi hissediyorum..
inanılmaz bir boşluk duygusuyla uyuyup sabah daha da berbat halde kalkıyorum..
elim kolum kıpırdamıyor,
işe gitmek istemiyorum ama zorla kendimi sürüklüyorum..
gün çok yavaş,
çok ağır geçiyor..
ertesi gün ve ertesi gün de..
tüm hafta kendimle boğuşuyorum..
akşamları yemek bile hazırlamıyorum..

babaannemi kaybetmenin acısı dışında,
ölüm fikri ve sonunda bitecek kısacık bir hayat düşüncesiyle başa çıkamıyorum,
daha sinirliyim,
insanlara sert davranıyorum,
çünkü herkesin ölümden muafmışçasına saçma sapan konularla uğraşıyor olmasına katlanamıyorum..
kalan zamanımı kendi istediğim şeyleri yaparak geçirmek istiyorum..

zar zor perşembe akşamı oluyor..
babaannemin 7’ si yapılıyor.
annem sen gelme diyor..
gitmiyorum..
evde tüm haftayı düşünüp kalan 1 günü geçirebilmenin
ve artık üzerimdeki ölü toprağını atabilmenin hesaplarını yapıyorum..

babaannemin ölümü aynı zamanda çocukluğumun parıltılı bayram günlerinin
ve heyecanın bitmesi,
aniden büyüyüvermek ve ölüme saplantılı sıkıcı bir yetişkin oluvermek gibi..
ben bu olmamalıyım diyorum..
“ öyleyse daha çok sarılmalıyım çocuklukta bana mutluluk veren her şeye “ diyorum..
zaten bir gece önce Cine5’ te Moonwalker filmini izlemişim..
Michael dinlemekle başlayacağım işe diye karar veriyorum..
çocukluğumdaki gibi delilercesine Michael dinleyeceğim..

ona çılgınca bağlı olduğum günleri hatırlayıp gülümsüyorum..
zorla aldırdığım kasetlerini,
binlerce kez izlediğim kliplerini,
gazetede çıkan her resmini kesip yapıştırdığım,
yanına da yazılar yazdığım “ Michael Defteri’ ni “ anımsıyorum..
özellikle Dangerous albümünü sony walkman’ imle defalarca dinlediğimi,
sonra bana annemin o albümün arabadan çalındığını söylediğini hatırlıyorum..
günlerce ağlamıştım ama yenisini aldırmamıştım..
o yüzden de hala albümün aslında çalınmadığına,
annemin benim sürekli Michael dinlememden dolayı korktuğu için kaseti sakladığına inanırım..
herhalde bu sevgiden hastalanacağım falan sanıyordu..
öyle seviyordum..
öyle huzur duyuyordum..
sonra hayatıma metal ve rock girdi..
önce Metallica, Iron Maiden, Pink Floyd,
sonra Panthera, Slayer, Sepultura,
biraz da Bon Jovi - Nirvana..
metal- rock- grunge..
hepsini seviyordum ama artık pop da Michael da dinlemiyordum..
onu kalbimin bir köşesine koymuş, geçmişte unutmuştum..
tabii ara sıra haberlerini duyuyor,
ama hakkında söylenen tek bir kötü şeye inanmıyordum..

o benim için platonik bir ilkokul aşkı,
hatta bir sıra arkadaşı kadar değerliydi,
kutsaldı,
özeldi.
ben onu çocukluğumda da bir hayran psikolojisiyle sevmemiştim..
onu hep kendime yakın bir dost gibi görmüştüm..
okuduğum röportajlarında,
erken ünlü olmaktan duyduğu sıkıntıyı,
kendini yalnız ve mutsuz hissedişini anladığımda,
yanına gitmek isterdim..
sanki beni tanırsa bütün üzüntüsü bitecek gibi gelirdi..
ister kızı gibi,
ister arkadaşı gibi,
ister sevgilisi gibi,
ister annesi gibi..
hangi rolde hayatına girersem gireyim benden sonra mutlu olacaktı işte..

onun evinde yaşayabilirdim..
onu neşelendirebilirdim..
seyahat de edebilirdik,
oyun da oynayabilirdik,
fark etmezdi.
ben yanında olup ona olan büyük sevgimi her gün tekrar anlattıkça,
o da benim ne kadar harika biri olduğumu görüp beni o kadar çok sevecekti ki,
benimle olmanın mutluluğu her şeyi silecekti.
işte ben Michael’ ı bir hayran psikolojisiyle değil,
bu psikolojiyle seviyordum
ve beni tanıyıp mutlu olacağı günün bir an önce gelmesi için,
Amerika’ ya gidip karşısına çıkmanın hayallerini kuruyordum..

evet,
bunlar çocukluk günlerimin masum hayalleriydi..
evet,
babaannem gitmişti ama çocukluğum bana geri gelebilir,
masum heyecanlarıyla bana yeniden huzuru getirebilirdi..
evet,
yeniden Michael dinleyecektim..
haftasonu gidip Transformers’ ı izleyecektim..
ve daha bir çok şeyi geçmişten geri döndürecektim..

perşembe gecesi yatağa bu duygularla gittim..
yeni aldığım kararların etkisiyle biraz daha iyi gibiydim…

sabah kalkar kalkmaz televizyonu açtım..
ve Michael’ ın öldüğünü öğrendim..
Neeee?????????
Neeeeeeee?????????
Neeeeeeeeeeeeeee????????? dedim..
Michael ölemezdi ki!!
o gidemezdi..
benim için “ uzaklardaki koskoca bir efsanenin “ değil,
bir yakınımın kaybı gibiydi..
babaannemin ölümü
ve o sıkıntıdan çıkmak için aldığım kararlardan sonra,
bu çocukluk sevdasının üstelik 50 yaşında ellerimden alınması çok ağır geldi..

haftasonu evde olduğum tüm zamanları MTV izleyerek geçirdim..
onu yad ettim,
ağladım,
düşledim..

hiç kendimde değilim..

Avrupa Notları 3 - Lüksemburg ve Köln..

2009-06-24T15:01:00.000-07:00

( aşağıdaki yazı yoğun acılar yaşadığım bir dönemde yayınlandı.
önceden yazıp hazırladığım için sayfaya koydum ama asıl içinden geçtiğim dünyayı sonraki yazılarda, Avrupa serisi bitince ve ben yeni yazı yazabilecek kadar kendime gelince anlatacağım )

ertesi sabah Lüksemburg’ a gitmek üzere rüyalarımın şehri Paris’ ten ayrıldık.
ama ayrılır ayrılmaz kentin biraz dışındaki outlet kasabasında uzunca bir mola verildi.
hesapta burası ünlü markaları ucuza satın alabileceğiniz bir yerdi.
ama bizim aklımız ve ruh halimiz alışveriş modunda değildi.
yine de biraz gezindik.
fakat tercih ettiğimiz marka ve modellerin fiyatları Türkiye ile hemen hemen aynı gibiydi.
gümrükten geçirme zorluklarını vs de düşünerek bir şey almayı tercih etmedik.

ama millet arılar gibi etrafa saldırmış olmalı ki,
çoğu kişi buluşma noktasına eli kolu alışveriş torbalarıyla dolu geldi.
daha sonra bunları taşımak hep sorun oldu tabii.

birkaç saatlik yolculuk ve bir yemek molasının ardından biraz daha devam edip Lüksemburg’ a girdik.
küçük, zengin, düzen abidesi Lüksemburg’a..

Lüksemburg minik bir ülke.
400.000 nüfuslu.
kişi başına gelirin ortalama 86.000 USD olduğu
ve saat 16.30 gibi bütün işyerlerinin kapadığı bir yer.
insanlar sakin,
huzurlu ve uyumlu.
sessizliği ve düzeni bozacak pek bir şey yok gibi.
bunun yanında bir meydan ve vitraylarıyla ünlü bir katedral dışında görülecek de pek bir şey yok.

biz de meydandaki kafelerde yemek yedik
ve şehrin en önemli bölgesi olan Petrus vadisini gezdik.
bu vadi oldukça derin bir vadi ve üzerinde etkileyici bir köprü mevcut.
köprünün kemerinin çapı 85 metre ve yapıldığı zaman için dünyanın en geniş kemeriymiş.
şu an da bu durum pek değişmemiş gibi
ve bu köprü hala mimari açıdan dünyadaki sayılı köprülerden biri.

saat çok geç olmadan otelimize gittik.
önceki otellerimiz de fena olmamakla birlikte,
Lüksemburg’ ta kaldığımız Novotel ve Amsterdam’ da kaldığımız Radisson en iyileriydi.

rahat lobide rehberle biraz sohbet edip gırgır şamata yaptık,
otelin Türk aşçısıyla tanıştık,
sonra odaya çıkıp yarım yamalak UEFA finalinin 2. yarısını izledik.
çünkü sabah erken kalkacaktık ve uyukluyorduk..
zaten tüm tatil boyunca uyandırma 05:30 ya da 06:30 saatlerinden biri olarak belirleniyordu.
çünkü ülkeler arası yolculuklarımız otobüsle gerçekleşiyordu,
haliyle bu da zaman alıyordu.
gün kaybetmemek için çok az uyuyorduk ama yaşadıklarımız buna değiyordu.
bir sabah Brüksel’ de ertesi sabah Paris’ te uyanmak,
sonra 3 gün Paris’ in büyülü havasını soluyup,
ardından Lüksemburg’ a,
Köln’ e,
Amsterdam’ a ulaşmak,
tümüne ilk defa gittiğimiz bu yerlerde inanılmaz deneyimler yaşamamıza neden oluyordu.
en basit bir yapı,
bir katedral
ya da geleneksel bir yemek bile bize büyük mutluluklar veriyordu.
çünkü biz tamamen yabancı olduğumuz koskoca bir dünyanın kapılarını aralıyorduk.
Lüksemburg bu açıdan biraz fakir bir ülke olduğundan,
orada 1 gün kalmakla yetiniyor,
ardından günübirlik gezimiz için Köln’ e geçiyorduk.

Köln de Paris gibi şehirlerle karşılaştırıldığında tarih açısından çok zengin sayılamayacak bir şehir..
ama öyle bir varlığa sahip ki,
bu eserle eksiklerini büyük ölçüde kapatıyor:
Dom Katedrali..
bu katedral için ne demek, onu nasıl tarif etmek gerekir bilmiyorum.
hem güzel, hem ürkütücü, hem karanlık, hem çekici,
devasa,
heybetli,
eski
ya da sadece çok güzel!
Ren Nehri kıyısından tatlı bir girişle sizi karşılayan Köln’ ün,
gezdiğimiz diğer şehirlerin tümünden daha temiz olan mis gibi sokaklarının size merhaba dediği bir anda,
bu katedrali karşınızda görüyor
ve karmaşık duygulara sürükleniyordunuz.
onu sevecek miydiniz, ürkecek miydiniz?
yoksa sadece hayran olup sorgulamayı kesecek miydiniz karar veremiyordunuz.

dile kolay karşınızdaki 761 yaşında muhteşem bir eser.
yapımına 1248 yılında başlanıyor.
ancak 1880 yılında tamamlanıyor.
düşünün, yapımı tam 632 yıl sürüyor..
gotik bir mimariye sahip ve yüksekliği 157 metreyi buluyor..
ve yazarınızla sevdiceği ne yapıyor?
buraya –da- tırmanmaya karar veriyor.

o dönen merdivenlerde nasıl yitip gitmedik,
nasıl kalp krizi geçirmedik bilmiyorum.
ama en tepeye çıktığımızda resmen bitmiştik!
yine de güzelim Ren nehri manzarasına ve etrafımızı çevreleyen kutsal kulelere bakıp değer dedik..
birkaç fotoğraf çekip yine zorlu bir iniş gerçekleştirdik ve Köln meydanına indik.
burada früh diye bir köln birası içtik
ve toskana usulü pizza benzeri bir şey yedik.

sanırım gelişimiz İsa’ nın göğe yükselişi gibi bir güne denk gelmişti o yüzden resmi tatildi.
dolayısıyla çoğu dükkan kapalıydı.
biraz etrafı gezip açık bulduğumuz dükkanlardan yine magnet ve hediyelik birkaç şey aldık.
donut yedik..
sonra da ben Avrupa’ ya gitmişken bunu yapmadan gitmek olmaz diye düşünerek,
yaldızlı makyajlar yapıp heykel gibi duran,
para atınca kıpırdayıp fotoğraf çektiren sokak sanatçılarından biriyle resim çektirdim.
10 sn.lik yan yana gelmemizde adam benimle epey sohbet etmeyi başarabildi.
önce İngilizce mi Fransızca mı konuşacağız diye sordu..
ingilizce dedim..
nereden geliyorsun dedi..
türkiye dedim..
ben de ispanyolum dedi..
akdeniz kültürü yakın sayılırız dedim..
gülüp bana sımsıkı sarıldı..
böyle sarılmazsak olmazmış, bu resmin özelliği buymuş..

peki diyip resmimi çektirdim.
başımın göğe erdiğine karar verdikten sonra 2 EUR verdim
ve turdakilerle buluşma yerimize gittik.
artık gideceğimiz son yer olan Amsterdam’ a doğru ilerlemekteydik..